Απόψεις Γιάννος Χαραλαμπίδης Η λογική του τρίτου μνημονίου…

Η λογική του τρίτου μνημονίου…

Ο Γιάννος Χαραλαμπίδης είναι διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικός Αναλυτής


Τα κοστολογημένα μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης ενώπιον των εταίρων και δανειστών της, που της επιτρέπουν την τετράμηνη επέκταση του «προγράμματος αναδιάρθρωσης», χωρίς όμως χρηματοδοτική γέφυρα, είναι η μια παράμετρος του ελληνικού ζητήματος. Η άλλη, που είναι εξίσου ουσιαστική, αφορά στο ερώτημα πώς η Ελλάδα θα βγει από την κρίση όταν:
 
1. Ώς τον Απρίλιο δεν θα πάρει ούτε ένα ευρώ. Η λιτότητα και η οικονομία θα αυτοχρηματοδοτηθούν. Πώς; Από τα χρήματα των 5 δις που άφησε πίσω της η Κυβέρνηση Σαμαρά ως πλεόνασμα. 2. Η χώρα χάνει το επόμενο διάστημα τα 5 δις ευρώ από το πλεόνασμα που άφησε η προηγούμενη κυβέρνηση συν άλλα 3 περίπου δις ευρώ που υπολογιζόταν ότι θα εισέπραττε το πρώτο εξάμηνο του 2015.
 
Δηλαδή, ώς τον Ιούνιο η Ελλάδα θα χάσει 8 δις ευρώ συν τα λοιπά χρήματα από την όποια ανάπτυξη, η οποία ώς τέλος του έτους θα έφτανε στα 3,5%. 3. Το ελληνικό κράτος στις 28 Φεβρουαρίου θα έβγαινε από το μνημόνιο, θα εισέπραττε την επόμενη δόση και θα έβαζε πλώρη για έξοδο στις αγορές, αρχίζοντας από την έκδοση ομολόγων, για να ακολουθήσει το μοντέλο της Πορτογαλίας.
 
Δηλαδή, να δανείζεται από τις αγορές με χαμηλότερο επιτόκιο από εκείνο των «Θεσμών», και έτσι να αρχίσει με περισσότερη άνεση την αποπληρωμή τόκων και χρέους, με ταυτόχρονη άρση των μέτρων λιτότητας και τη διάθεση πόρων για στοχευμένες κοινωνικές παροχές.
 
Τώρα, η ελληνική κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να βρεις ώς το τέλος Ιουλίου στην καλύτερη των περιπτώσεων 7 δις ευρώ. Από αυτά τα 6,7 δις θα πρέπει να δοθούν για αποπληρωμή ομολόγων και τα 300 εκ. για τόκους στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
 
Ώς το τέλος του έτους οι οφειλές προς τους πιστωτές θα φτάνουν τα 15 δις ευρώ, που θα καλύπτονταν από τα έσοδα που θα προέρχονταν από το κοστολογημένο ελληνικό πρόγραμμα. Δηλαδή, από τα πλεονάσματα και την τελευταία δόση, καθώς και από επιπλέον νοικοκύρεμα της οικονομίας, δηλαδή από τη συνέχιση των διαρθρωτικών μέτρων. Στην ουσία, η Ελλάδα δεν θα χρειαζόταν άλλα χρήματα. Και ως εκ τούτου, αφενός δεν θα ήταν αναγκαία η υπογραφή νέου μνημονίου, αφετέρου θα μπορούσε να βγει στις αγορές με ομόλογα ή με άλλους τρόπους δανεισμού για την κάλυψη αναγκών, και για να σταθεροποιηθεί και να ενισχυθεί η ανάπτυξη.
 
Τώρα, τα προβλήματα για τη νέα κυβέρνηση είναι πολλαπλά. Και έχει τον ίδιο ορίζοντα επιτυχίας. Το 2016. Είναι επί τούτου δεσμευμένη. Πώς, λοιπόν, θα πληρώσει τις υποχρεώσεις των 7 δις ώς το τέλος Αυγούστου και τα 15 δις ώς το τέλος του έτους, όταν πλεόνασμα δεν υπάρχει και όταν από τη φοροδιαφυγή και από την πάταξη του λαθρεμπορίου τσιγάρων υπολογίζεται, χωρίς να είναι βέβαιο, ότι θα εισπράξει 2 με 2,5 δις ευρώ. Ποιες τρύπες και πώς θα καλυφθούν, για να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμός και να καταπολεμηθεί η λιτότητα;
 
Υπό αυτές τις συνθήκες η Ελλάδα, για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της και να παραμείνει στο ευρώ, θα πρέπει να βρει χρήματα από τους δανειστές της και ως εκ τούτου θα πάει σε ένα νέο μνημόνιο. Το τρίτο στη σειρά. Μετά τον Απρίλιο, όπως άλλωστε γίνεται αναφορά στο κοινό ανακοινωθέν. Και το οποίο θα μετονομαστεί σε «Συμβόλαιο Κοινωνικής Ανάπτυξης», που θα ελέγχεται από τους Θεσμούς. Δηλαδή τις συνιστώσες της Τρόικας. Χωρίς να γνωρίζουμε εάν οι όροι του θα είναι καλύτεροι ή χειρότεροι από τους προηγούμενους…

Top