Απόψεις Γιάννος Χαραλαμπίδης Φέουδα και τιμωρία

Φέουδα και τιμωρία

Ο Γιάννος Χαραλαμπίδης είναι διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικός Αναλυτής



Πέρασε μια βδομάδα από τις ευρωεκλογές και την μεγάλη αποχή ρεκόρ. Και τα κόμματα, όπως και πριν από πέντε χρόνια ,ισχυρίζονται ότι πήραν τα μηνύματα. Η κοινή γνώμη μάλλον έχει άλλη άποψη. Άλλωστε, ο καθείς έχει τους δικούς του κομματικούς στρατούς, τους οποίους επιστρατεύει για να επιτύχει τους στόχους ή για να σώσει την παρτίδα, αδιαφορώντας για την αποχή. Η δουλειά να γίνεται. Δηλαδή η εξουσία. Αληθές βεβαίως είναι ότι ο πολίτης έχει τη ψευδαίσθηση ότι διά της αποχής τιμωρεί το σύστημα.

Στην ουσία είναι τον εαυτό του που τιμωρεί, διότι εκχωρεί το δικό του δικαίωμα του εκλέγειν σε εκείνους που ψηφίζουν. Άρα εν συνεχεία, η όποια διαμαρτυρία του είναι αποδυναμωμένη, καθότι το Σύνταγμα και γενικότερα η δημοκρατία δεν του παρέχουν μόνο το δικαίωμα του εκλέγειν, αλλά και του εκλέγεσθαι, που σημαίνει ότι δύναται να διεκδικήσει μόνος ή με άλλους, στο πλαίσιο κομματικών σχηματισμών, έδρες στο Εθνικό Κοινοβούλιο ή στην Ευρωβουλή με εναλλακτικές προτάσεις και δράσεις.

Εκείνο που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει είναι ότι υπάρχει δημοκρατικό έλλειμμα. Που σημαίνει ότι στην πλειοψηφία τους, οι πολιτικοί είναι μακράν του απλού πολίτη και των προβλημάτων του. Σήμερα μάλιστα, λόγω και του κουρέματος, καθώς και της κρίσης, όλα τα προβλήματα του συστήματος έχουν μεταφερθεί στους ώμους της ΕΕ. Ως να είναι η ΕΕ που έκλεψε τις τράπεζες και έφερε τούμπα τα δημοσιονομικά.

Ως να μην είναι η πελατειακή σχέση που διαβρώνει την αξιοκρατία και μετατρέπει τα κόμματα σε καρκινογόνα κύτταρα της δημοκρατίας και των θεσμών. Εκ των πραγμάτων, επιβάλλεται εκσυγχρονισμός και απαλλαγή από τα επαχθή μέτρα της Τρόικας και το πολυδάπανο δημόσιο. Εάν τα πράγματα δεν αλλάξουν, τη νύφη θα συνεχίσει να την πληρώνει ο πολίτης γενικά, ο ιδιωτικός τομέας ειδικότερα και ως εκ τούτου τα περί ανταγωνισμού και ανάπτυξης θα μείνουν γράμμα κενό περιεχομένου.

Ο πολίτης έχει θυμό και οργή. Αισθάνεται όπως τον πατημένο σύζυγο. Διότι εμπιστεύτηκε ένα κομματικό σύστημα που κάθε φορά του τάζει λαγούς με πετραχήλια και οι θησαυροί αποδεικνύονται άνθρακες. Τον απατά με τους καρπούς της εξουσίας. Ακόμη και αυτό το φυσικό αέριο οι πάντες υποψιάζονται ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βυθιστεί στις μίζες αντί να αναδυθεί στην επιφάνεια και να δώσει λύσεις. Το ίδιο ισχύει και για τις ξένες επενδύσεις για τις οποίες πολλά ακούγονται αλλά πολύ λίγα βλέπουμε.

Γενικώς ο Κύπριος πολίτης είναι όμηρος του λαϊκισμού και ενός αναξιόπιστου συστήματος, του οποίου τα κόμματα δεν συνιστούν τους μεσάζοντες μεταξύ του ιδίου και της εξουσίας με σκοπό τη διαμόρφωση δράσεων για την επίλυση των προβλημάτων. Αντιθέτως, τον θεωρούν ως εργαλείο εκμετάλλευσης για την κατάληψη της εξουσίας και αφελή υπήκοο των κομμάτων τους, τα οποία, όμως, ο πολίτης αποστρέφεται, καθότι θεωρεί πλέον ότι ομοιάζουν με κλειστά φέουδα.

Επί του παρόντος δε, το κλειδί για να ξεκλειδώσουν τα φέουδα και να ανοίξουν οι πύλες για μια καλύτερη δημοκρατία, βρίσκεται στα χέρια των πολιτών,με την ενεργητικότερη συμμετοχή τους στα κοινά και την άσκηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Η αποχή καλπάζει χέρι - χέρι με το δημοκρατικό έλλειμμα, καθώς και με τη συσσώρευση αντί την επίλυση των προβλημάτων. Και το χειρότερο είναι ότι με την αποχή ο πολίτης είναι θεατής της δικής τους τιμωρίας αφού ο ίδιος αλυσοδένει τα δικά του χέρια γυρίζοντας την πλάτη στην κάλπη, στο σύστημα, αλλά και στον ίδιό του τον εαυτό!


Top