Απόψεις Γιάννος Χαραλαμπίδης Το ξυράφι της Τρόικας...

Το ξυράφι της Τρόικας...

Ο Γιάννος Χαραλαμπίδης είναι διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικός Αναλυτής



Η οικονομία δεν θα σωθεί με πυροτεχνήματα ούτε με επικοινωνιακές εξυπνάδες, που γίνονται μεν για εσωτερική κατανάλωση, αλλά, αργά ή γρήγορα, εξελίσσονται σε μπούμερανγκ, επειδή συνήθως τίθεται υψηλά ο πήχης.

Κάτι ανάλογο συνέβη και με τη συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη και του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι. Κάποιοι διέρρεαν δεξιά και αριστερά ότι πάμε για τον ELA και για την εξεύρεση φόρμουλας για να γλιτώσουμε τα 9 δισ. Ακόμη και αν αυτή είναι η αλήθεια, δεν τη φωνάζεις εκ των προτέρων. Διότι με μια συνάντηση ουδέν επί τούτου ουσιαστικό μπορείς να επιτύχεις. Άρα, στέλνεις λανθασμένα μηνύματα στον κόσμο και στην αγορά. Διότι, μετά την ευφορία, ακολουθεί η κατάθλιψη.

Και ο Ντράγκι ήταν σαφής: Λύστε το πρόβλημα με την Τράπεζα Κύπρου, δηλαδή βγείτε από το καθεστώς της εξυγίανσης, αφού βεβαίως γίνει η αποτίμηση των ενεργητικών στοιχείων της Τράπεζας για να ξέρουμε πού πατούμε και ποιο θα είναι το ποσοστό κουρέματος, και μετά ελάτε να μιλήσουμε...

Μέχρι τότε η οικονομία θα κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα και η αγορά θα στεγνώνει. Όσο συντομότερα τελειώσει το μαρτύριο της Τράπεζας Κύπρου, τόσο το καλύτερο. Όσο παρατείνεται, όλο και περισσότερο θα ομοιάζουμε με καρκινοπαθή που τελεί υπό καθεστώς αργού θανάτου. Και επειδή καμιά οικονομία δεν σώζεται με μεμψιμοιρίες και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, εκείνο που πρέπει να συμβεί στην παρούσα φάση είναι ο καταρτισμός ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης για τη χώρα. Η εποχή του τεράστιου τραπεζικού τομέα και του δημοσίου τελειώνει.

Ερώτημα, λοιπόν: Προς τα πού θα στραφούμε για να οδηγήσουμε την οικονομία σε ανάκαμψη; Διότι, δεν μπορούμε να ζούμε με τα δανεικά της Τρόικας. Στο θεμελιακό αυτό ερώτημα δεν απαντά κανείς αξιόπιστα. Και επί τούτου είναι σαφές ότι όσο περισσότερα είναι τα δανεικά, τόσο μεγαλύτερες θα είναι οι εξαρτήσεις. Εφόσον δε, ισχυριζόμαστε προς τους εταίρους ότι τα 9 δισ. ή τα 10 δισ. ευρώ που χρειαζόμασταν ήταν «peanuts», γιατί δεν τα βρίσκουμε από μόνοι μας; Και έτσι να σώσουμε την Τράπεζα Κύπρου και την οικονομία και να στείλουμε τους τροϊκανούς στον αγύριστο; Εκτός από λαϊκισμούς και ακαδημαϊκές φόρμουλες, που υποδηλούν άγνοια λειτουργίας της Ε.Ε. και του διεθνούς συστήματος, και εκτός από αριστερόστροφες μεγαλοστομίες που οδηγούν στην άτακτη χρεοκοπία, δεν ακούσαμε εναλλακτικές μεθόδους και στρατηγικές για την απαλλαγή μας από το Μνημόνιο…

Ποιο είναι, λοιπόν, το μοντέλο ανάπτυξης επί τη βάσει του οποίου θα βγούμε τα επόμενα τρία χρόνια από την ύφεση; Δεν υπάρχει! Μετά τον τραπεζικό τομέα, τώρα έχουμε κολλήσει στο φυσικό αέριο. Και είναι το φαινόμενο ψυχολογικό παρά πολιτικό, οικονομικό και στρατηγικό. Ειδικώς για το άμεσο μέλλον, δημιουρ- γούνται μεγαλύτερες προσδοκίες από τις πραγματικές. Και η πολιτική ηγεσία λαϊκίζει! Διότι επί σειρά ετών, η έννοια της πολιτικής ήταν συνώνυμη με το Κυπριακό, τομέα στον οποίο η ηγεσία μας είχε την ψευδαίσθηση της αυθεντίας. Τελικώς, με την υφιστάμενη κρίση, αποδείχθηκαν τα κενά του κατεστημένου και η ανικανότητά του να δώσει λύσεις. Στην πλειοψηφία τους, το μόνο που πράττουν οι πολιτικοί μας, παλιοί και νέοι, είναι ό,τι έμαθαν με το Κυπριακό: Να λαϊκίζουν!

Και εφόσον ο λαός αποδέχεται το «ξύρισμα» και εφόσον αρέσκεται όταν του χαϊδεύουν τ’ αφτιά, φέρει και αυτός τις δικές του ευθύνες, επιβεβαιώνοντας κατά πολλούς τη λαϊκή ρήση ότι: Έτσι κκελλέ έτσι ξιουράφι θέλει... Ακονισμένο, μάλιστα, από την Τρόικα!
 
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αντιπρoσωπεύουν το συγγραφέα και όχι την εκδοτική πολιτική του sigmalive.com
 


Top