Απόψεις Γιάννος Χαραλαμπίδης Η αναίδεια των πιθήκων

Η αναίδεια των πιθήκων

Ο Γιάννος Χαραλαμπίδης είναι διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικός Αναλυτής



Υπάρχει μια αυτονόητη λαϊκή απαίτηση σχετικά με την οικονομική καταστροφή στην Κύπρο: Να αποδοθεί δικαιοσύνη. Που σημαίνει ότι οι ένοχοι θα πρέπει να μπουν φυλακή, αλλά και κάτι άλλο: Θα πρέπει να εφαρμοστεί το «πόθεν έσχες» και να γίνουν κατασχέσεις περιουσιών. Διότι, δεν είναι δυνατό να αδειάζουν οι τσέπες του απλού πολίτη και η ανεργία να φτάνει σε ποσοστά ρεκόρ, και όσοι ευθύνονται για την κρίση να συνεχίζουν να απολαμβάνουν τους καρπούς της αμαρτίας τους. Βεβαίως, υπάρχει και το νομικό σκέλος.

Είναι άλλο πράγμα το περί δικαίου αίσθημα και άλλο η συγκέντρωση εκείνων των στοιχείων κατά τρόπον ώστε να τεκμηριωθεί η ενοχή των υπόπτων. Ταυτοχρόνως, όμως, επί μακρόν, ακόμη και αυτή η Γενική Εισαγγελία έχει χάσει την αξιοπιστία της ως ανεξάρτητος θεσμός, υπό την έννοια ότι: Από μηχανισμός συνδρομής στην απονομή δικαιοσύνης, έχει διαβρωθεί πολιτικά από τα κόμματα και από την εξουσία, με απώτερο στόχο το «κουκούλωμα» των παράνομων δράσεων του συστήματος.

Ενός σάπιου οικονομικού και κομματικού κατεστημένου, που έβαλε βόμβα στα θεμέλια του οικονομικού θαύματος και του ίδιου του κράτους. Κρέμασε τους πολίτες του και δη τους νοικοκυρέους και εξακολουθεί να παραχωρεί άσυλο στους αετονύχηδες των τραπεζών και του δημόσιου χρήματος.

Η κλεψύδρα του χρόνου εξαντλείται και για τη Γενική Εισαγγελία. Όπως και η ανοχή των πολιτών. Σήμερα δεν υπάρχουν οι δικαιολογίες που θα μπορούσαν να διατυπωθούν στο παρελθόν ως προς τον χρόνο και τον τρόπο συγκέντρωσης στοιχείων, επί τη βάσει των οποίων να είναι δυνατή η στοιχειοθέτηση υποθέσεων ενώπιον του δικαστηρίου.

Υπάρχει, για παράδειγμα, η τεχνολογία και άλλα μέσα, διά των οποίων μπορούν να διαπιστωθούν τα όποια δρομολόγια λογαριασμών. Όπως υπάρχει και η κοινή λογική, της οποίας η χρήση μπορεί να δώσει λύσεις σε περίπλοκα νομικά ζητήματα, στις περιπτώσεις, βεβαίως, εκείνες κατά τις οποίες όντως διαπιστώνεται πρόθεση για την απονομή δικαιοσύνης. Επισημαίνουμε επί τούτων τα εξής:

1. Πόσο δύσκολο είναι να γίνει έλεγχος στα περιουσιακά στοιχεία των τραπεζιτών προκειμένου να δικαιολογηθεί ή όχι η απόκτησή τους μέσω των μισθοδοσιών τους ή άλλων δραστηριοτήτων τους. Το ίδιο ισχύει και για τα πρωτοκλασάτα πολιτικά πρόσωπα και δη για τους αρχηγούς των κομμάτων, υπουργούς ή και άλλους εμπλεκομένους.

2. Πόσο δύσκολο είναι να ελεγχθεί εάν οι τραπεζίτες ήταν δυνατό να προβλέψουν την επικινδυνότητα των ανοιγμάτων τους στα ελληνικά ομόλογα την ώρα που τα ξεφορτώνονταν τα γερμανικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα; Όταν, πάντως, εισέπρατταν τα «bonuses» από τις δραστηριότητές τους, δεν τα μοιράζονταν με τους καταθέτες, στους οποίους, όμως, άφησαν τα χρέη. Και εκείνοι έγιναν λαγοί! Στην παρούσα φάση εγείρεται ένα σοβαρό ζήτημα:

Ο απλός πολίτης, αυτός που πληρώνει τη νύφη, πιστεύει ότι οι ανακριτικές και άλλες δικονομικές διαδικασίες, τις οποίες εκ των πραγμάτων δεν δύναται να κατανοήσει επακριβώς, ούτε και να τις ελέγξει, δεν εξυπηρετούν τον σκοπό για τον οποίο η δημοκρατία τις προορίζει. Αντί δηλαδή να ρίχνουν φως στα εγκλήματα και να απονέμουν δικαιοσύνη, μετατρέπονται σε εργαλεία στα χέρια ενός πανάθλιου συστήματος, ώστε να αθωώνονται τα στελέχη του και όσοι άλλοι με ζήλο το διακονεύουν. Συνεπώς, το βάρος της απόδειξης για το εάν λειτουργεί ορθά ή όχι η δικαιοσύνη το φέρει, κυρίως, η Γενική Εισαγγελία ως ανεξάρτητος θεσμός.

Ο πολίτης θέλει πράξεις και όχι λόγια. Αλλιώς, θα δικαιωθούν όσοι επικαλούνται ήδη τη λαϊκή ρήση που διδάσκει ότι: Όποιος δεν θέλει να πάει στον μύλο, χίλια χρόνια κοσκινίζει… Και δένει, μέσω νομικών κόλπων, κόμπους τη δικαιοσύνη, αφήνοντας, ταυτοχρόνως, τα λαμόγια να γλιστρούν από την τσιμπίδα του νόμου, και να κυκλοφορούν ελεύθερα. Και, αφού έβγαλαν τις τράπεζες, τους πολίτες και το κράτος στο σφυρί, μας πωλούν, τώρα, με αναίδεια δέκα πιθήκων, πνεύμα!


Top