Απόψεις Γιάννος Χαραλαμπίδης Οι Μεσσίες της λύσης και το Οθωμανικό Δίκαιο

Οι Μεσσίες της λύσης και το Οθωμανικό Δίκαιο

Ο Γιάννος Χαραλαμπίδης είναι διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικός Αναλυτής



ΠΩΣ Η ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΝΕΙ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΕΓΓΥΗΜΕΝΕΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΕΣ

Πώς συζητούν στις συνομιλίες για πολίτες πολλαπλών ταχυτήτων και δικαιωμάτων, ποιοι Ε/κ και πώς θα επιστρέψουν και πώς θα περνά η ψήφος μέσα από φυλετικές διακρίσεις

* Γιατί υπάρχει διαφορά μεταξύ του «ετεροδημότη» και του ρατσισμού
* Η λογική του Μανολιού και οι εσωτερικές ιθαγένειες
* Γιατί οι Ελληνοκύπριοι να πωλήσουν τις περιουσίες τους για να εμπεδωθεί τουρκική πλειοψηφία στον βορρά όταν θα υπάρχει ανάπτυξη
* Βιωσιμότητα λύσης: Μέσω δημοκρατικότητας ή αφελληνισμού;


Παλαιότερα ορθώς ελέγετο ότι εμπόδιο για τη λύση του Κυπριακού ήταν ο κακός Ντενκτάς ή πιο πρόσφατα ο Έρογλου και το τουρκικό βαθύ κράτος, μέχρι που ήρθαν οι Μεσσίες της λύσης. Αρχικά, ως τέτοιος, χαρακτηρίστηκε ο Ταγίπ Ερντογάν και, προσφάτως, ο Μουσταφά Ακιντζί, τον οποίο υποδέχθηκε το κομματικό κατεστημένο των ελεύθερων περιοχών μετά βαΐων και κλάδων. Κόντρα στο ρεύμα, είχαμε γράψει από την πρώτη στιγμή ότι, αργά ή γρήγορα, θα αποδεικνυόταν άνθρακας ο θησαυρός. Διότι, οι διχοτομικές προθέσεις του Ακιντζί ήταν σαφείς «προεκλογικά», όταν ζητούσε την ψήφο των εποίκων τάζοντας φούρνους παξιμάδια.

Άλλωστε, ο κάθε Τουρκοκύπριος ηγέτης, ακόμη και αν επιθυμεί να πράξει αλλιώς, δεν μπορεί, τελικώς, να δέσει τα κορδόνια των υποδημάτων του, εάν δεν πάρει την έγκριση της Τουρκίας. Και είναι λογική η θέση της πολιτικής μας ηγεσίας, ότι το κλειδί της λύσης βρίσκεται στην Άγκυρα, όπου λίαν προσφάτως βρέθηκε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού, κατόπιν πρόσκλησης του Τούρκου Πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου.

Μάλιστα, ο κ. Κυπριανού τόνισε ότι του είπε ο Τούρκος Πρωθυπουργός ότι η Άγκυρα θέλει λύση! Και θεώρησε θετική τη στάση αυτή. Ή, τέλος πάντων, ότι η Τουρκία έχει πρόθεση να λύσει το Κυπριακό. Αλίμονο! Και ο Ετζεβίτ ήθελε λύση, και ο Ντενκτάς και ο Έρογλου, καθώς και ο Ακιντζί, ο οποίος με κάθε του δήλωση προσγειώνει ανώμαλα όσους ισχυρίζονται ότι διαφέρει στην πολιτική του από το βαθύ κράτος.

Άξονες λύσης

Καταγράφουμε ενδεικτικά βασικές θέσεις του κ. Ακιντζί, τον οποίο εκθειάζουν και υπερασπίζονται η ηγεσία του ΑΚΕΛ και η Κυβέρνηση. Και οι οποίες θέσεις προδιαγράφουν τους γενικούς άξονες λύσης:

1. Παραμονή εποίκων

2. Εγγυήσεις μέσα από το σύστημα ασφάλειας

3. Ο τουρκοκυπριακός λαός θα αποκτήσει με τη λύση την κυριαρχία του (Δήλωση πρόσφατη, την περασμένη Δευτέρα μετά το Νταβός). Είναι αντιληπτό ότι γίνεται λόγος φραστικά για ομοσπονδία και στην πράξη για συνομοσπονδία. Και πρέπει εδώ να τονιστεί ότι η κυριαρχία είναι ζήτημα δέσμης εξουσιών και νομικών ερμηνειών. Ο Ακιντζί είναι σαφής: Μιλά για χωριστή κυριαρχία τουρκοκυπριακού λαού. Που σημαίνει ότι μετά τη λύση θα μπορεί άνετα να αποσκιρτήσει στη λογική της άσκησης του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης. Διότι σήμερα δεν μπορεί να πράξει κάτι τέτοιο, επειδή και οι φραστικές διατυπώσεις της Ζυρίχης, αλλά και η ενιαία δομή του κράτους δεν το επιτρέπουν. Δηλαδή, η πλειοψηφία επί του εδάφους και του πληθυσμού είναι Έλληνες και υπάρχουν αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων. Μετά τη λύση της ομοσπονδίας, οι νόμιμοι κάτοικοι, με δικαίωμα ψήφου στον βορρά, θα είναι στην πλειοψηφία τους Τουρκοκύπριοι και έποικοι.

4. Οι Τουρκοκύπριοι και οι έποικοι θα έχουν πλειοψηφία και επί του εδάφους και επί του πληθυσμού.

5.Θα υπάρχουν τρεις ιθαγένειες, δύο εσωτερικές και μια κοινή. Προσέξετε πονηριά. Ενώ στο σχέδιο Ανάν γινόταν λόγος για εσωτερικές ιθαγένειες, τώρα γίνεται, για παράδειγμα, αποδοχή για την ύπαρξη της «ιδιότητας του πολίτη» του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους ή κάτι ανάλογο. Άλλαξε δηλαδή ο Μανολιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς. Θα συμβεί στην ουσία ό,τι αναφέραμε προ καιρού. Και το επιβεβαίωσε προσφάτως και ο Υπουργός Εξωτερικών Ι. Κασουλίδης και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Ν. Χριστοδουλίδης.

Ότι, δηλαδή, ο βορράς θα είναι εσαεί τουρκικός. Πώς μπορεί να συμβεί αλλιώς; Εάν συμβεί αλλιώς, δεν θα ισχύει η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία των δύο ισότιμων συνιστώντων κρατών. Γιατί; Διότι οι Ελληνοκύπριοι είναι η νόμιμη πλειοψηφία επί του πληθυσμού και επί του εδάφους. Συνεπώς, εάν ισχύσουν η ελευθερία διακίνησης, εγκατάστασης, περιουσίας και το δικαίωμα ψήφου εφ’ όλης της επικράτειας, χωρίς ρατσιστικούς περιορισμούς, θα έχουμε δύο ελληνοκυπριακά συνιστώντα κράτη!

Για να αποτραπεί μια ευρωπαϊκή και χωρίς ρατσιστικούς διαχωρισμούς ομοσπονδία, που θα ανατρέπει τα τετελεσμένα της εισβολής, ο Ακιντζί ζητά, όπως και ο Ντενκτάς, καθώς και ο κ.κ. Ταλάτ και ο Έρογλου υποστήριζαν, τη θέση περί πλειοψηφίας και επί του πληθυσμού και επί του εδάφους. Και πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Με εγγυημένες πλειοψηφίες. Τις οποίες η Κυβέρνηση φραστικά αρνείται ότι αποδέχεται ή ότι αποδέχθηκε. Όμως, τις αποδέχεται στην πράξη.

Μέσα από τη δική της φόρμουλα. Όταν ο εκπρόσωπος της Κυβέρνησης επιχείρησε να ανασκευάσει, λόγω αντιδράσεων, τις τοποθετήσεις Κασουλίδη ότι δεν θα αναμορφωθεί το υφιστάμενο καθεστώς στα κατεχόμενα, που σημαίνει ότι ο βορράς θα μείνει για πάντα τουρκικός, στην ουσία επιβεβαίωσε αυτό το οποίο επιχειρεί να διαψεύσει: Δηλαδή την αποδοχή των εγγυημένων πλειοψηφιών.

Ηθική, νοημοσύνη και οι ερασιτέχνες του Κασουλίδη

Ο κυβερνητικός ισχυρισμός, όπως έχει εκφραστεί και από τον Εκπρόσωπο, έχει ως εξής: Στόχος είναι να επιστρέψουν εδάφη με όσο περισσότερους πρόσφυγες για να είναι μειοψηφία όσοι Ελληνοκύπριοι θα επιστρέψουν υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση. Η θέση αυτή ακούγεται λογική. Και θετική. Ταυτοχρόνως, όμως, προβάλλονται και από την ηγεσία του ΑΚΕΛ και την Κυβέρνηση οι εξής συναφείς ισχυρισμοί:

Α. Δεν θα επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες, διότι βολεύτηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στον νότο. Ακόμη και αν κάποιος ισχυριστεί ότι η θέση αυτή ακούγεται λογική, κάποιος άλλος ορθά δύναται να υποστηρίξει ότι τα δικαιώματα στον βορρά (ελευθερία διακίνησης, εγκατάστασης, περιουσίας, εργασίας και ψήφου) δεν ανήκουν μόνο στους πρόσφυγες, αλλά στον καθένα εξ ημών. Συνεπώς, ακόμη και αν κάποιοι πρόσφυγες ή απόγονοί τους δεν επιστρέψουν για μόνιμη εγκατάσταση, υπάρχουν κάποιοι άλλοι που θα θελήσουν και να εγκατασταθούν και να εργαστούν και να έχουν περιουσία. Αυτοί, όμως, δεν θα μπορούν να έχουν δικαίωμα ψήφου. Θα είναι ξένοι στη χώρα τους! Διότι, εάν έχουν δικαίωμα ψήφου, θα καταργηθεί ο τουρκικός χαρακτήρας του βορρά, όπως καθορίζει η υπό συζήτηση ομοσπονδιακή λύση.

Β. Θα δοθούν αποζημιώσεις -όταν και αν βρεθούν χρήματα- για να πωλήσουν οι Ελληνοκύπριοι τη γη τους, ώστε πέραν της πλειοψηφίας επί του πληθυσμού να υπάρχει και επί του εδάφους. Ερώτημα: Εφόσον θα υπάρξει ανάπτυξη, και μάλιστα στον βορρά, γιατί ένας Ελληνοκύπριος να πωλήσει τη γη του; Το αντίθετο θα πράξει. Πώς, λοιπόν, προδικάζουν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ότι οι Ελληνοκύπριοι θα ενεργήσουν κατά τρόπον ώστε να επέλθει η πλειοψηφία της γης και του πληθυσμού στα χέρια των Τούρκων;

Και οι δύο ανωτέρω ισχυρισμοί (Α και Β) έχουν το στοιχείο της λανθασμένης αξιολόγησης της ηθικής και της επιχειρηματικής μέσης νοημοσύνης των Ελληνοκυπρίων. Ερώτημα συναφές: Είναι ηθικώς ορθό για μια ηγεσία να εκτιμά ή να παροτρύνει τους Έλληνες της Κύπρου να ξεπουλήσουν μέσα από τις αποζημιώσεις τις περιουσίες τους, στους Τουρκοκύπριους και τους εποίκους; Είναι, άραγε, ορθό να υποτιμά τις εμπορικές και οικονομικές ικανότητες των Κυπρίων, ισχυριζόμενη ότι είναι έτοιμοι να πωλήσουν όσα-όσα τις περιουσίες τους, που εάν υπάρξει ανάπτυξη θα πολλαπλασιαστεί η αξία τους;

Εκτός και αν δεν υπάρχει η ανάπτυξη που κάποιοι υπόσχονται, όπως το ΚΕΒΕ, η ΟΕΒ και ο κ. Έιντε, τους οποίους ο κ. Κασουλίδης, εμμέσως πλην σαφώς, χαρακτήρισε ερασιτέχνες, εφόσον, όπως εξήγησε την περασμένη Κυριακή στη «Σημερινή», ακόμη δεν έχουμε τα επίσημα στοιχεία του κόστους της προδιαγραφόμενης ομοσπονδιακής λύσης, τα οποία επεξεργάζονται το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Κεντρική Τράπεζα. Ερώτημα νέο: Όταν αυτά τα ερασιτεχνικά στοιχεία παρουσιάζονταν από το Ελληνοκυπριακό και το Τουρκοκυπριακό Βιομηχανικό Επιμελητήριο ενώπιον του Προέδρου Αναστασιάδη και του κ. Ακιντζί εν μέσω δημιουργίας εύφορου κλίματος, ήταν ερασιτεχνική επικοινωνιακή πολιτική, ήταν υπεύθυνη ή ανεύθυνη πολιτική ή προπαγάνδα;

Όταν, μάλιστα, την περασμένη Δευτέρα, επί της ίδιας γραμμής, ο Υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης ισχυριζόταν ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ότι με τη λύση θα υπάρξει ανάπτυξη, ποια στοιχεία είχε μπροστά του, αφού δεν έχουν ολοκληρωθεί οι μελέτες του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Κεντρικής Τράπεζας; Εκείνα τα οποία χαρακτηρίζει ο κ. Κασουλίδης ερασιτεχνικά και τα οποία αναφέρουν ότι τα επόμενα 20 χρόνια θα έχουμε όφελος 20 δις ευρώ και ρυθμούς ανάπτυξης περί το 5,6% κάθε χρόνο;

Πόσο σοβαρή μπορεί να είναι μια τέτοια οικονομική προσέγγιση, όταν οι μεταβλητές της οικονομίας αλλάζουν συνεχώς; Και όταν αποσιωπούν ανάλογες μελέτες που δείχνουν κόστος 33 δις ευρώ το ελάχιστο, γεγονός που αυτομάτως μετατρέπει το όποιο λεγόμενο όφελος της λύσης σε κόστος; Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος το εξής: Ωραία, να πληρώσουμε το κόστος της λύσης, όπως έκαναν και οι Γερμανοί. Ορθόν! Ποιας, όμως, λύσης; Αυτής των τουρκικών πλειοψηφιών επί του εδάφους και του πληθυσμού, που θα τουρκοποιεί εσαεί τον βορρά και θα νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής; Δηλαδή τον γεωγραφικό, πληθυσμιακό και διοικητικό διαχωρισμό της Κύπρου στο πλαίσιο μιας ομοσπονδίας δύο ισότιμων συνιστώντων κρατών με χωριστές πλειοψηφίες, όπως λέει ο κ. Ακιντζί, και στη βάση, όπως διευκρινίζει, της παρθενογένεσης. Με άλλα λόγια, της διάλυσης.

Διότι, η ομοσπονδία είναι στη δική μας περίπτωση εκ της φύσεώς της παρθενογένεση. Γιατί; Διότι, το υφιστάμενο διχοτομημένο από την εισβολή ενιαίο κράτος θα χωριστεί, δηλαδή θα διχοτομηθεί σε δύο ισότιμα συνιστώντα κράτη. Και από το πρώτο εκατοστό του δευτερολέπτου μετά τη λύση, εάν πάει κάτι στραβά, πώς θα γυρίσουμε στο ενιαίο κράτος; Είναι ανέφικτο. Συνεπώς, η ομοσπονδία εκ της πολιτειακής της δομής δεν μπορεί να αποτελέσει στην πράξη τη συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως Κυβέρνηση και ηγεσία του ΑΚΕΛ ισχυρίζονται.

Πολίτες πολλαπλών ταχυτήτων

Ας πάμε τώρα στο ψητό. Εκείνο το οποίο συζητείται στις συνομιλίες, σχετικά με το καθεστώς των Ελληνοκυπρίων στον βορρά, επικεντρώνεται στις εξής τρεις κατηγορίες:

1. Θα υπάρχουν οι Ελληνοκύπριοι που θα επιστρέψουν και θα έχουν δικαίωμα ψήφου, διότι το ποσοστό τους δεν θα υπερβαίνει το 50% συν 1 των Τουρκοκυπρίων και των εποίκων. Αυτή η κατηγορία Ελληνοκυπρίων θα έχουν δικαίωμα ψήφου σε όλα τα επίπεδα, και για το τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος και για τις ευρωεκλογές και για τις δημοτικές εκλογές.

2. Θα υπάρχουν οι Ελληνοκύπριοι που θα εργάζονται απλώς και θα έχουν διαμονή μόνιμη ή μη χωρίς δικαίωμα ψήφου στις εκλογές του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους, αλλά θα είναι δυνατό να ψηφίζουν στις ευρωεκλογές και στις τοπικές εκλογές.

3. Θα υπάρχουν και οι Ελληνοκύπριοι που θα μπορούν να εργάζονται και να έχουν διαμονή χωρίς δικαιώματα ψήφου στον βορρά. Στην κατηγορία 2 θα έχουν δικαιώματα, όσα και ένας Κύπριος σε μια ξένη ευρωπαϊκή χώρα, όπως το Βέλγιο και η Γερμανία. Αυτές όμως δεν είναι η πατρίδα μας, η χώρα μας, το κράτος μας. Αντιθέτως, στη χώρα μας, στο κράτος μας, η ψήφος είναι αυθύπαρκτη με τα δικαιώματα του πολίτη εφ' όλης της επικράτειας. Η κατηγορία 3 είναι τουριστική!

Όπως εξήγησε στο «Ράδιο Πρώτο» την περασμένη Δευτέρα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, εάν κάποιος Ελληνοκύπριος πολίτης θέλει να έχει τα δικαιώματα της κατηγορίας 1, δηλαδή πλήρη δικαιώματα στον βορρά, θα πρέπει να απευθυνθεί προς το τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος, για να αποκτήσει την εσωτερική ιδιότητα του πολίτη του (βλέπε εσωτερική ιθαγένεια). Είναι αυτό που έχουμε ήδη αναλύσει. Η εσωτερική ιθαγένεια μετονομάζεται σε ιδιότητα ή οτιδήποτε άλλο για να μην ενοχλεί ηχητικά και για να προβάλλεται παραπλανητικός ισχυρισμός ότι η μία κοινή ιθαγένεια δεν έχει διχοτομηθεί σε δύο εσωτερικές, επί τη βάσει των οποίων καθορίζεται το δικαίωμα ψήφου σε κάθε συνιστών κράτος με βάση ρατσιστικά κριτήρια.

Βεβαίως, εάν κάποιος, από αυτούς που δεν ανήκουν στις ποσοστώσεις των Ελληνοκυπρίων που θα ανήκουν στην κατηγορία 1, αιτηθεί την ιδιότητα του πολίτη του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους, χάνει αμέσως την ιδιότητα του πολίτη του ελληνοκυπριακού συνιστώντος κράτους. Γίνεται, δηλαδή, από Έλληνας Τούρκος, διότι δεν μπορεί να έχει και τις δύο ιδιότητες. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, δεν θα ισχύσει το ευρωπαϊκό αλλά το οθωμανικό δίκαιο. Διότι, εάν ποσοστιαία η «ιδιότητα» των Ελληνοκυπρίων ξεπεράσει την «ιδιότητα» (όπου ιδιότητα, εσωτερική ιθαγένεια) των Τουρκοκυπρίων και εποίκων, θα υπάρχει η δυνατότητα δύο ελληνοκυπριακών συνιστώντων κρατών. Άρα καταργείται η διζωνικότητα. Συνεπώς, είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο, για να υπάρχει η διζωνικότητα επί τη βάσει εθνολογικών διακρίσεων, θα ισχύσουν οι εγγυημένες πλειοψηφίες.

Ο ισχυρισμός του «ετεροδημότη»

Ο ισχυρισμός του «ετεροδημότη», που προβάλλεται από κυβερνητικής πλευράς και από το ΑΚΕΛ, όπως ισχύει στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ ή στη Γερμανία, ακόμη και στην Κύπρο, είναι παραπλανητικός. Η μεν Ελλάδα είναι ενιαίο και όχι ομόσπονδο κράτος. Οι δε ΗΠΑ είναι μεν ομοσπονδία, αλλά -όπως και στην Ελλάδα και αλλού- επιλέγει ο πολίτης να είναι «ετεροδημότης». Δεν του επιβάλλεται επί τη βάσει εθνολογικού, ρατσιστικού διαχωρισμού. Και επειδή πολλοί αναφέρονται στις ΗΠΑ, οι πολιτείες τους δεν στηρίζονται πάνω σε φυλετικά κριτήρια και σε πληθυσμιακές και εδαφικές, εθνολογικές πλειοψηφίες. Και δεν προέκυψε η ομοσπονδία τους ως αποτέλεσμα εισβολής και κατοχής. Δηλαδή το αμερικανικό δίκαιο δεν παρήχθη από μια άνομη πράξη, αλλά από επανάσταση.

Οι ΗΠΑ υιοθέτησαν τις αρχές της γαλλικής επανάστασης και της δημοκρατίας, όπως τις γέννησε η Ελλάδα και ουδόλως υιοθέτησαν το οθωμανικό δίκαιο, που επέβαλλε τη μετατροπή των Ελλήνων χριστιανών σε Τούρκους μουσουλμάνους για να έχουν το δικαίωμα της ψήφου. Αυτά, λοιπόν, τα ολίγα... για να προβληματιζόμαστε και για να ξέρουμε πού πατούμε, πού πρέπει και πού δεν πρέπει να βαδίσουμε, αλλά και κάτι άλλο:

Για να μην μας πωλούν φύκια, δηλαδή το οθωμανικό δίκαιο και τα τετελεσμένα της κατοχής, για μεταξωτές κορδέλες, δηλαδή την πλήρη εφαρμογή των δημοκρατικών αρχών της ΕΕ και του πολιτισμού μας ως Ελλήνων. Όσοι δεν αισθάνονται στη σκέψη και στην παιδεία Έλληνες δεν μπορούμε να τους αφαιρέσουμε το δικαίωμα να υιοθετήσουν κανόνες οθωμανικού δικαίου. Οφείλουν, όμως, να μας αναγνωρίσουν και εκείνοι το δικαίωμα να αντιστεκόμαστε στη νομιμοποίηση των διχοτομικών τετελεσμένων και των οθωμανικών κανόνων που επιβάλλουν τα τουρκικά τανκς και η κατοχή, διεκδικώντας λύση δημοκρατική. Γιατί αν δεν είναι δημοκρατική, δεν θα είναι βιώσιμη. Και, ως εκ τούτου, θα έχουμε τον νέο κύκλο του κυπριακού προβλήματος, εκτός και αν η βιωσιμότητα της λύσης περάσει μέσα από τον αφελληνισμό μας.


Top