Απόψεις Γιάννος Χαραλαμπίδης Οι «αλλοδαποί» του Βορρά και οι καρκινογενείς σκιές

Οι «αλλοδαποί» του Βορρά και οι καρκινογενείς σκιές

Ο Γιάννος Χαραλαμπίδης είναι διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικός Αναλυτής



Σιγά αλλά σταθερά ξηλώνεται το πουλόβερ των ψευδαισθήσεων στο Κυπριακό, που αφορούν στην αλλαγή της τουρκικής στάσης. Ο διαπραγματευτής της ελληνοκυπριακής πλευράς Α. Μαυρογιάννης είπε την περασμένη Πέμπτη ότι δεν είναι όλα και καλά και άγια στις συνομιλίες, και παρατήρησε ότι το ψεύτικο εύφορο κλίμα δεν βοηθά την κατάσταση. Και πρόσθεσε: «Έχουμε απαλλαγεί από τις ακραίες προσεγγίσεις των δύο κρατών».

Και παρατήρησε ότι οι δυο ηγέτες μοιράζονται το ίδιο ευρωπαϊκό όραμα. Την ίδια, όμως, στιγμή δήλωνε ότι η άλλη πλευρά επιμένει στην εφαρμογή του πρωτογενούς δικαίου, δηλαδή στην παρθενογένεση. Στη διάλυση της Κ. Δημοκρατίας και την αντικατάστασή της από δυο ισότιμα κράτη. Και μετά την πρώτη αντίφαση ήρθε η δεύτερη. Όπως τόνισε αυτολεξεί: «Εκτιμούν (οι Τουρκοκύπριοι) ότι χρησιμοποιούμε το κοινοτικό κεκτημένο εναντίον τους».

Ερώτημα: Καλά, ο ευρωπαϊστής Ακιντζί γιατί φοβάται το κεκτημένο; Πώς οι δυο ηγέτες μοιράζονται κοινό ευρωπαϊκό όραμα; Επί τούτων δε, επισήμανε ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν αποδέχονται τη θέση για τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ερώτημα νέο συναφές: Πώς εγκατέλειψαν τη θέση των δυο κρατών, όταν επιμένουν στην παρθενογένεση και όταν δεν δέχονται τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας; Και ποιες είναι οι διαφορές Ακιντζί-Έρογλου; Πώς άλλαξε η τουρκική στάση; Πού είναι η κοινή βάση της 11ης Φεβρουαρίου, όταν δίδονται διαφορετικές ερμηνείες;

Αμφισημίες και ερωτήματα

Η επικοινωνιακή στρατηγική έχει σκοπιμότητα: Γνωρίζει από τώρα η Κυβέρνηση ότι όπως εξελίσσονται οι συνομιλίες, αλλά και λόγω της φύσεως τού υπό συζήτηση πολιτειακού συστήματος της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, η λύση θα είναι οδυνηρή. Και κακή. Ανάλογη με εκείνην του σχεδίου Ανάν. Εάν η λύση θα ήταν καλή και ικανοποιητική, δεν θα χρειάζονταν όλες αυτές οι κάλπικες φιέστες και η απόκρυψη της στοιχειώδους αλήθειας περί της στάσης της Άγκυρας και του Τουρκοκύπριου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί.

Και η αλήθεια αποτυπώνεται όχι μόνο μέσα από αυτά τα οποία αναφέρει ο κ. Μαυρογιάννης, αλλά και μέσα από τα έγγραφα της Τουρκίας και του ιδίου του Ακιντζί, είτε προς την ΕΕ είτε προς τον ΟΗΕ, όπως αυτά είδαν το φως της δημοσιότητας προσφάτως. Και αποκαλύπτουν ότι η τουρκική πολιτική στο Κυπριακό ούτε άλλαξε ούτε πρόκειται να αλλάξει. Και ότι σημαία της είναι η συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου για δυο συνιδρυτικούς λαούς, για παραμονή εποίκων, για πρωτογενές δίκαιο-παρθενογένεση.

Και με την κυριαρχία να πηγάζει εξίσου από Τουρκοκυπρίους και Ελληνοκυπρίους, χωρίς αναφορά σε έναν και ενιαίο λαό, δημιουργούνται δυνατότητες για αμφίσημες ερμηνείες επί των τριών singles, που αφορούν σε μια διεθνή προσωπικότητα, ιθαγένεια και κυριαρχία. Τα τρία singles έχουν εκ των πραγμάτων διχοτομηθεί και τριχοτομηθεί από την τουρκική πλευρά. Και το ταγκό δεν χορεύεται από έναν, αλλά από δυο. Η κυριαρχία, λοιπόν, επιδέχεται ήδη διάφορες ερμηνείες.

Όπως οι Τούρκοι ισχυρίζονται στο έγγραφο στης 28ης Μαΐου 2015, που κατατέθηκε στην ΕΕ, η κυριαρχία στην Κύπρο εκχωρήθηκε από τους δυο συνιδρυτικούς λαούς από το ΄60. Και εμείς, ορθώς, λέμε άλλα. Εφόσον, όμως, δεν είναι ξεκάθαρα τα πράγματα, τι θα ισχύει; Προφανώς, έχει περισσότερες πιθανότητες το δίκαιο του ισχυρού! Και εφόσον η κυριαρχία και οι λαοί είναι διπλοί ή και πολλαπλών ερμηνειών, πώς θα είναι ενιαία η διεθνής εκπροσώπηση;

Αλλά ακόμη και αν δεν γίνει δεκτή αυτή η ερμηνεία, όπως τη δίδει η Τουρκία και με την οποία σφόδρα διαφωνούμε, γιατί, εφόσον είναι τόσο καλό το κλίμα, δεν ξεκαθαρίζουν από τώρα οι δυο ηγέτες τις καρκινογενείς σκιές; Αφού οι δυο ηγέτες μοιράζονται το κοινό όραμα, τι τους εμποδίζει να το διευκρινίσουν.

Ιθαγένεια και πολιτικά δικαιώματα

Όσο δε, για το τρίτο single, δηλαδή της ιθαγένειας, και αυτός μύθος είναι! Διότι θα είναι τρεις οι ιθαγένειες: Μία για κάθε συνιστών κράτος και μια κοινή. Όπως, μάλιστα, θα είναι οι δομές του πολιτειακού συστήματος, η σημαντική δεν θα είναι η κοινή ιθαγένεια μόνο. Αυτή, όπως και η Κεντρική Κυβέρνηση, θα έχουν μειωμένης σημασίας χαρακτήρα. Σημαντικές θα είναι οι δυο εσωτερικές. Δηλαδή η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή ιθαγένεια. Ας δούμε λοιπόν, γιατί;

Πρώτο, η εσωτερική ιθαγένεια θα είναι συναφής με τη δομή και τα πολιτικά δικαιώματα. Όπως εξήγησε ο κ. Ακιντζί, αναλύοντας το «κοινό ομοσπονδιακό όραμα» των δυο ηγετών, οι Ελληνοκύπριοι θα έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν στις Ευρωεκλογές και στις τοπικές εκλογές. Όχι όμως στις εθνικές εκλογές. Διότι, εάν επιλέξουν να ψηφίζουν στον Βορρά, τότε θα έχουμε δυο ελληνικά συνιστώντα κράτη, αφού ο νόμιμος εκεί πληθυσμός είναι, με βάση την ιστορία, το δίκαιο και το Σύνταγμα της Ζυρίχης με το οποίο εντάχθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία στην ΕΕ, στην πλειοψηφία τους Ελληνοκύπριοι.

Βεβαίως, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι δεν θα επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες. Λογικό. Το δικαίωμα όμως της επιστροφής δεν ανήκει στους πρόσφυγες μόνο. Ανήκει σε όλους τους Κύπριους και Ευρωπαίους πολίτες, όπως και τα λοιπά της ελευθερίας διακίνησης και της περιουσίας. Εκείνο που έχουν οι Κύπριοι αλλά δεν έχουν οι λοιποί πολίτες είναι το δικαίωμα της ψήφου στις εθνικές εκλογές, επί τη βάσει του τόπου διαμονής και επί εθνολογικών κριτηρίων, που έχουν ως γενεσιουργό αιτία την εισβολή και τα τουρκικά όπλα.

Εμείς, εκτός των ποσοστώσεων, εκείνων δηλαδή των Ελληνοκυπρίων στους οποίους θα επιτραπεί ενδεχομένως να έχουν το δικαίωμα ψήφου στον Βορρά, οι άλλοι θα είναι «αλλοδαποί»! Γιατί; Διότι:

1. Το ποσοστό των Ελληνοκυπρίων ψηφοφόρων θα πρέπει να είναι τόσο, ώστε να μην καταργείται η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων και των εποίκων που θα νομιμοποιηθούν. Και αυτό θα συμβεί για να είναι εσαεί το βόρειο τμήμα τουρκικό. Ερώτημα: Αυτή δεν είναι η νομιμοποίηση των διχοτομικών τετελεσμένων της εισβολής; Ο Βορράς θα γίνει τουρκικός.

2. Και στο Βέλγιο και στη Γερμανία ένας Κύπριος και κάθε άλλος Ευρωπαίος πολίτης έχει το δικαίωμα της ελεύθερης εγκατάστασης, διαμονής και περιουσίας, καθώς και ψήφου σε τοπικές εκλογές όπως και σε εκείνες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Δεν έχει όμως δικαίωμα στις εθνικές εκλογές. Έρχεται στην Κύπρο να ψηφίσει. Ερώτημα: Πώς μπορεί να είναι για τους Έλληνες της Κύπρου ο Βορράς του νησιού ό,τι και το Βέλγιο και η Γερμανία;

Η μία είναι η πατρίδα μας, οι άλλες δυο όχι. Και η πατρίδα είναι συνδεδεμένη με το αυθύπαρκτο πολιτικό δικαίωμα της ψήφου. Το οποίο δεν θα μπορούμε να ασκήσουμε στον Βορρά, εκτός και αν ανήκει κάποιος στις ποσοστώσεις ή εάν συμβεί κάτι άλλο: Εάν του δοθεί η εσωτερική τουρκοκυπριακή ιθαγένεια. Που σημαίνει, όμως, ότι θα χάσει την ελληνοκυπριακή.

Οπότε, για να αποκτήσει το πολιτικό δικαίωμα, θα πρέπει να γίνει από Έλληνας Τούρκος. Όπως δηλαδή και την εποχή των Οθωμανών, όταν τα πολιτικά δικαιώματα ήταν συνταυτισμένα με τον μουσουλμανισμό. Όποιος ήθελε δικαιώματα έπρεπε να αποποιηθεί τον Χριστιανισμό να γίνει μουσουλμάνος και στην ουσία Τούρκος. Συνεπώς, στην περίπτωση της κυπριακής ομοσπονδίας δεν είναι το ευρωπαϊκό αλλά το οθωμανικό δίκαιο εκείνο που θα εφαρμοστεί και θα υπερισχύσει.

Περιουσιακό και έποικοι

Δεύτερο, η εσωτερική ιθαγένεια συνδέθηκε από τον κ. Ακιντζί με το περιουσιακό στην εξής βάση: Εφόσον στον Βορρά θα είναι τουρκοκυπριακό το κρατίδιο, τον πρώτο λόγο θα τον έχει ο χρήστης και όχι ο ιδιοκτήτης. Το κριτήριο δηλαδή είναι εθνολογικό και ρατσιστικό. Δεν στηρίζεται, όπως το θέτει ο κ. Ακιντζί, σε ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά στον εθνολογικό διαχωρισμό, ο οποίος προκύπτει από την πολιτειακή δομή της ομοσπονδίας. Αφορμής δε, δοθείσας, θα πρέπει να λεχθεί και η ακόλουθη λεπτομέρεια, διότι πολλές φορές εκεί μπορεί να βρει κάποιος και την ουσία. Στο ανακοινωθέν για το περιουσιακό δεν γίνεται λόγος για την αναγνώριση του δικαιώματος της περιουσίας, αλλά ότι θα γίνει σεβαστό. Τώρα ψάχνουν να βρουν μέσω κριτηρίων πώς.

Και επειδή η τουρκική πλευρά -Άγκυρα και Ακιντζί- επιμένουν ότι ο πρώτος λόγος θα ανήκει στον χρήστη, ο οποίος αποκτά στην ουσία δικαίωμα συνιδιοκτησίας. Εξού και τα επί του θέματος προβλήματα που προέκυψαν στις συνομιλίες. Και το περιουσιακό «πάγωσε» για λίγο... Οι Τούρκοι κατοχύρωσαν το δικαίωμα του σφετεριστή και εμείς τον σεβασμό στο αυτονόητο. Δηλαδή στο δικαίωμα του ιδιοκτήτη. Στο επόμενο διάστημα θα διεκδικήσουν και τα λοιπά. Έτσι είθισται να συμβαίνει.

Τρίτο, η εσωτερική ιθαγένεια είναι συναφής με την παραμονή των εποίκων. Τι υποστηρίζει στις συνομιλίες ο κ. Ακιντζί; Ότι πρέπει να νομιμοποιηθούν όλοι οι έποικοι, που είναι ήδη πολίτες του ψευδοκράτους. Οι πολίτες του ψευδοκράτους θα έχουν μετά τη λύση την εσωτερική τουρκοκυπριακή ιθαγένεια. Και, αυτομάτως, θα έχουν δικαίωμα ψήφου στον Βορρά, όχι όμως στον Νότο. Διπλός ρατσισμός, που δεν πλήττει μόνο τους Ελληνοκυπρίους, αλλά εκ της φύσεως της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, και τους Τουρκοκυπρίους.

Αυτομάτως, θα παίρνουν και την κοινή κυπριακή ιθαγένεια. Και έτσι θα προκύψει η νομιμοποίηση των εποίκων. Τι πράττει σήμερα ο Ακιντζί στις συνομιλίες; Εκβιάζει στην εξής λογική: Δεχτείτε, μάς λέει, τον υφιστάμενο αριθμό εποίκων, διότι αν δεν το δεχθείτε υπάρχει ο κίνδυνος να αναγνωρίσω άλλες 45 χιλιάδες αιτήσεις, που «καλή του προαίρεση» τις κρατά παγωμένες..

Υπενθυμίζουμε στον κ. Έιντε…

Και επειδή περί εποίκων ο λόγος, αξίζει τον κόπο να δούμε πώς ο κ. Έιντε το συνέδεσε με τις Ευρώπη και τις αξίες της με τη λύση. Προκειμένου, προφανώς, να βοηθήσει τη θέση Ακιντζί, ότι είναι «εκτός πραγματικότητας όσοι πιστεύουν ότι θα μπουν οι έποικοι σε πλοία και θα επιστρέψουν στην Τουρκία», ο Ειδικός Σύμβουλος του ΟΗΕ στην Κύπρο προβάλλει τον εξής ισχυρισμό: «Δεν αποτελεί ευρωπαϊκή πρακτική η εκδίωξη πολιτών»! Μπράβο θράσος.

Εμείς υπενθυμίζουμε, στον κ. Έιντε, αυτό το οποίο προφανώς δεν του υπενθυμίζει κατ’ ιδίαν αλλά και δημόσια η Κυβέρνηση. Και το πράττουμε για λόγους αρχής, αξιοπρέπειας και σεβασμού του διεθνούς δικαίου και των νόμων της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κράτους-μέλους της ΕΕ. Ότι, δηλαδή, είναι οι Ελληνοκύπριοι που βιαίως εκδιώχθηκαν το 1974 από τον τουρκικό στρατό και στο πλαίσιο συγκροτημένης στρατηγικής εποικισμού, η Άγκυρα επιδιώκει την αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα της Κύπρου, μεταφέροντας από την Ανατολία και αλλού κουβαλητούς, στους οποίους μοίρασε τις περιουσίες μας και τα σπίτια μας.

Υπενθυμίζουμε, ταυτοχρόνως, ότι υπάρχουν δυο σχετικές εκθέσεις (Κουκό και Λάακσον) από το Συμβούλιο της Ευρώπης, που καθορίζουν ότι πρόκειται για εποικισμό, ο οποίος, κ. Έιντε, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, συνιστά έγκλημα πολέμου. Και διευκρινίζει μάλιστα το διεθνές δίκαιο ότι δεν καλύπτει μόνο τους πρώτους εποικίσαντες παρανόμως την Κύπρο, αλλά και τα παράγωγά τους. Συνεπώς, ούτε μέσω του διεθνούς ούτε μέσω του ευρωπαϊκού δικαίου μπορούν να τεκμηριωθούν οι θέσεις Έιντε.

Εκτός και αν εφαρμοστεί πρωτογενές δίκαιο, όπως υποστηρίζουν Ακιντζί και Τουρκία. Και ορθά επί τούτου διαφώνησε δημοσίως ο Υπουργός Εξωτερικών Ι. Κασουλίδης. Η τουρκική πλευρά, δηλαδή Ακιντζί και Άγκυρα, ερμηνεύουν τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα της λύσης μέσα από την κατάργηση και τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία με βάση το Πρωτόκολλο 10 εντάχθηκε ως ενιαίο κράτος στην ΕΕ. Και την ταυτόχρονη αντικατάστασή της από ένα ομοσπονδιακό πολιτειακό σύστημα, που διέπεται από το πρωτογενές δίκαιο.

Με άλλα λόγια, παρθενογένεση. Διότι, πώς αλλιώς: 1. θα δημιουργηθεί νέο καθεστώς δικαιωμάτων στην Κύπρο, επί τη βάσει του οποίου δεν θα έχουν δικαίωμα ψήφου οι Ελληνοκύπριοι στον Βορρά, οι οποίοι ήταν πλειοψηφία προ του ΄74; Θα έχουν στον Βορρά καθεστώς «αλλοδαπού», έτσι ώστε να είναι εσαεί ο Βορράς τουρκικός. 2. θα νομιμοποιηθούν οι έποικοι και τα παράγωγά τους, που συνιστούν προϊόντα εγκλήματος πολέμου; 3. Θα γίνει ο σφετεριστής έποικος, χρήστης και συνιδιοκτήτης; Οι Τούρκοι έτσι κι αλλιώς θα μπορούν να δώσουν επί τη βάσει αυτών των δομών ερμηνείες περί πρωτογενούς δικαίου. Και τρέχα γύρευε.

Εναλλακτικές επιλογές

Βεβαίως, υπάρχει το μόνιμο ερώτημα, ποιες είναι οι εναλλακτικές επιλογές; Ορθό το ερώτημα. Από αυτές τις στήλες και άλλως πως έχουμε αναλύσει, επί τη βάσει της ρεαλιστικής σχολής σκέψης, πώς μέσα από συμμαχίες και το νομικό πλαίσιο της ΕΕ για το Κυπριακό, καθώς και μέσω της σύγκλισης στρατηγικών συμφερόντων, θα ήταν δυνατό να δημιουργηθούν συνθήκες δημοκρατικής και ευρωπαϊκής λύσης. Αλήθεια, αφού είναι ευρωπαϊστής ο κ. Ακιντζί, γιατί δεν δέχεται το νομικό πλαίσιο της ΕΕ χωρίς αποκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο, παρά μόνο θέλει την εφαρμογή πρωτογενούς δικαίου και παρθενογένεσης;

Κάθε εναλλακτική πρόταση σκοτώνεται εν ψυχρώ από το κομματικό κατεστημένο, για να μην παραδεχθεί ότι επί μακρόν έχει αποτύχει. Για να μας πουν στο τέλος ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή εκτός της διχοτομικής ομοσπονδία, την οποία, όπως και το 2004, στόλισαν με τη σημαία της ΕΕ και του ΟΗΕ. Παλιό το κόλπο. Το δίλημμα δεν είναι ομοσπονδία ή διχοτόμηση. Αυτές είναι έννοιες συνώνυμες. Αυτές είναι τουρκικές πολιτικές, που δια μέσου του χρόνου και της απραξίας φόρεσαν κυπριακό καπέλο.

Ο στόχος δεν είναι πώς θα εφαρμόσουμε στο πλαίσιο ενός μεθυστικού εύφορου κλίματος μια τουρκική λύση, αλλά πώς θα υιοθετηθεί μια λύση δημοκρατικών αρχών. Βιώσιμη, όπου όλοι οι πολίτες θα ζουν ελεύθεροι, απολαμβάνοντας όλα τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, και δη εκείνο της ψήφου χωρίς εθνολογικούς και τοπικούς περιορισμούς. Που δεν θα ζουν ως «γείτονες» σε δυο συνιστώντα κράτη, όπως αναφέρει το τουρκικό έγγραφο της 28ης Μαΐου του 2015.

Με τα όσα συζητιούνται σήμερα στις συνομιλίες και με βάση τις τουρκικές θέσεις, όπως αυτές διατυπώνονται γραπτώς και προφορικώς, δεν είναι βελτίωση των κακώς εχόντων της Ζυρίχης -όπως είχε, προσφάτως, αναφέρει ο Πρόεδρος- που θα προκύψει, αλλά θα ξηλωθεί άπαξ και διά παντός το πουλόβερ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και θα προκύψει μια νέα τάξη πραγμάτων (New State of Affairs) στη βάση του πρωτογενούς δικαίου που θα οδηγεί, όπως αναλύσαμε ήδη, στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και την υιοθέτηση στην Κύπρο των «αρχών» του Οθωμανικού Δικαίου, υπό τον φερετζέ της ΕΕ και του ΟΗΕ! Και με τις δικές μας υπογραφές. Όσοι υπογράψουν...


Top