Απόψεις Γιάννος Χαραλαμπίδης Ευρωζώνη σε ρυθμούς σκληρού ροκ…

Ευρωζώνη σε ρυθμούς σκληρού ροκ…

Ο Γιάννος Χαραλαμπίδης είναι διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικός Αναλυτής



Η αδυναμία εξεύρεσης λύσης στο ελληνικό ζήτημα δεν προοιωνίζεται μόνο την έξοδο της Αθήνας από την Ευρωζώνη, αλλά και μια σειρά σεισμικών δονήσεων εντός του συνόλου της ΕΕ. Και πέραν αυτής. Εάν σήμερα ή στις επόμενες λίγες μέρες δεν εξευρεθεί μια κατ’ αρχήν συμφωνία, οι επιπτώσεις που θα προκύψουν στην Ελλάδα θα είναι τραγικές. Και δεν θα είναι τόσο εύκολο, όσο κάποιοι ισχυρίζονται, για τη χώρα να ανακάμψει εντός τριών ή τεσσάρων ετών. Πώς, άλλωστε, να το πράξει χωρίς υποδομές και μοντέλο ανάπτυξης;

Με μια σοβιετικού τύπου οικονομία, επί τη βάσει της οποίας το κράτος θα πληρώνει για όλους και για όλα, αλλά θα λειτουργεί εντός του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος; Υπάρχει και η αντίληψη ότι θα χρεοκοπήσει μεν η Ελλάδα, όμως, εκείνοι που θα πληρώσουν τη νύφη θα είναι οι πιστωτές. Ότι δηλαδή δεν θα πληρωθούν και ότι θα ήταν προτιμότερο να γίνει κούρεμα χρέους. Εάν ήταν τόσο απλά τα πράγματα, όσα δηλαδή κράτη χρωστούσαν να πτώχευαν, και με τον τρόπο αυτό να επιλυόταν το πρόβλημα με τους πιστωτές, τότε κανείς δεν θα πλήρωνε.

Τα σοβαρά κράτη δεν δουλεύουν με το καλύτερο σενάριο, όταν υπάρχει κρίση, αλλά με το χειρότερο, για να καταλήξουν τουλάχιστον σε συμβιβασμό. Το ίδιο ισχύει και για τους εταίρους και δη για τη Γερμανία. Συναφώς, όμως, θα πρέπει να διερωτηθεί κάποιος: Μήπως τελικά το Βερολίνο, καθώς και άλλοι εταίροι, επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την αδιάλλακτη στάση της ελληνικής Κυβέρνησης για να την αναγκάσουν να εξέλθει του ευρώ;

Εν ολίγοις, ενώ από τη μια ο κ. Τσίπρας ισχυρίζεται ότι θα αλλάξει την Ευρώπη, και ότι θα συμμετάσχει σε μια Ευρωζώνη, όπως ο ίδιος την αντιλαμβάνεται και ότι οι όροι του δανεισμού δεν θα καθοριστούν από τους πιστωτές με τον τρόπο που γινόταν μέχρι σήμερα, από την άλλη, η Γερμανία, όπως και οι λοιποί εταίροι τονίζουν ότι αυτοί είναι οι κανονισμοί. Και ότι ο Σύριζα δεν πιστεύει στην Ευρωζώνη και ότι τηρεί αυτήν την πολιτική για να φορτώσει την ευθύνη της εξόδου στους εταίρους.

Πέραν της τήρησης των κανονισμών, οι εταίροι γνωρίζουν ότι, ακόμη και αν εξευρεθεί τώρα μια φόρμουλα συμβιβασμού, το ελληνικό ζήτημα δεν θα τελειώσει, καθότι θα χρειαστούν και άλλα χρήματα και άλλα μνημόνια, εφόσον δεν υπάρχει κοινή απόφαση πώς θα γίνει το χρέος βιώσιμο. Συνεπώς, υπάρχει και η άποψη, όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και αλλού στην Ευρωζώνη, ότι η ιστορία με την Ελλάδα πρέπει να τελειώνει. Ότι, δηλαδή, η ίδια οδήγησε εαυτήν προς την έξοδο, ότι η χώρες της Ευρωζώνης θα πληρώσουν βαρύ κόστος για μικρό χρονικό διάστημα, αλλά θα απαλλαγούν από ένα καρκίνωμα. Και με τον τρόπο αυτό στέλνουν το μήνυμα και προς άλλους ότι δεν... μασούν.

Η εντύπωση που επικρατεί στην Κύπρο και στην Ελλάδα, ότι η Ευρωζώνη θα πρέπει να διατηρηθεί πάση θυσία σε συνοχή, είναι μερικώς ορθή. Διότι ήδη υπάρχει η Ευρώπη των πολλαπλών κύκλων και ταχυτήτων, και η τάση ότι θα πρέπει να φύγουν όσοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στους κανόνες του παιχνιδιού, για να είναι πιο υγιής η κατάσταση. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν προτιμούν να αφήσουν την Ελλάδα εντός, αλλά με τους γνωστούς όρους.

Συμβιβασμός σημαίνει ότι και οι δυο πλευρές είναι έτοιμες να χορέψουν ταγκό, ένα χορό για δυο, άκρως ερωτικό. Επί του παρόντος, όχι έρωτας δεν υπάρχει μεταξύ Αθηνών και Βρυξελλών, ούτε καν εμπιστοσύνη. Ο καθένας χορεύει μόνος του σε ρυθμούς «σκληρού ροκ». Και ο Θεός βοηθός. Θα τον χρειαστούν ακόμη και οι άθεοι!


Top