Απόψεις Γιάννος Χαραλαμπίδης Τα κορδόνια του Ακιντζί και το «jackpot» της «λύσης»

Τα κορδόνια του Ακιντζί και το «jackpot» της «λύσης»

Ο Γιάννος Χαραλαμπίδης είναι διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικός Αναλυτής


Επί μακρόν και ιδιαιτέρως στα τελευταία χρόνια, οι ειδικοί σύμβουλοι του ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο δεν εξυπηρετούν το δίκαιο, αλλά τα συμφέροντα και τις πολιτικές τους καριέρες. Το Κυπριακό μοιάζει με το «jackpot». Όσα περισσότερα χρόνια παραμένει άλυτο τόσο περισσότερη είναι η πρόκληση για τους διαμεσολαβητές όπως ο κ. Έιντε, ο οποίος υιοθετεί πλέον τη φόρμουλα της ιλιγγιώδους ταχύτητας και του μήνα του μέλιτος. Και αυτό σημαίνει ότι επιδιώκει:
 
1. Να οδηγήσει τάχιστα το Κυπριακό με συνοπτικές διαδικασίες σε λύση, επί τη βάσει χρονοδιαγραμμάτων.
2. Να επωφεληθεί από το επικοινωνιακό εύφορο κλίμα του οποίου τον «ιό» θέλει να εμβολιάσει παντού και εντός και εκτός Κύπρου, αδιαφορώντας όμως για κάτι πολύ σημαντικό: Η κίνηση με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τις πλείστες φορές, καταλήγει σε ατυχήματα.
Βεβαίως, ούτε και γι' αυτό ενδιαφέρεται ο κ. Έιντε, διότι δεν θα πληρώσει ο ίδιος το κόστος, αλλά αμφότεροι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι.
 
Πολυδαίδαλο σύστημα και… κούκος αηδόνι
 
Ήδη, ο Έιντε μεταβιβάζει προς τη Λευκωσία τις θέσεις της Άγκυρας, όπως τις διατύπωνε ο Ντερβίς Έρογλου, ο οποίος έλεγε λύση ώς το τέλος του χρόνου! Ώς τον Οκτώβριο, άντε ώς τον Νοέμβριο - Δεκέμβριο να είναι έτοιμο το σχέδιο και η διεθνής διάσκεψη και μετά, μεταξύ Φεβρουαρίου και άνοιξης, το δημοψήφισμα. Τα ίδια υποστήριζε και υποστηρίζει ο κ. Έιντε. Μάλιστα, ήθελε όπως πραγματοποιηθεί τετραμερής ή πενταμερής τον Σεπτέμβριο στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης, με τη συμμετοχή του Προέδρου Αναστασιάδη, του κατοχικού ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, των μητέρων πατρίδων και εγγυητριών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης δηλαδή και της Βρετανίας.
 
Η πρόταση Έιντε δεν έγινε δεκτή από τη Λευκωσία. Όμως, ο Νορβηγός πολιτικός, που επενδύει επί της λύσης του Κυπριακού, προκειμένου να ωφεληθεί η προσωπική του καριέρα, θεωρεί ότι ώς τον Νοέμβριο θα υπάρχει ένα πρώτο σχέδιο λύσης. Η τακτική του, όπως έχουμε αναφέρει, στηρίζεται στην ταχύτητα και στην κραιπάλη των διακοπών. Θέλει να μας πιάσει στον ύπνο και να δημιουργήσει τετελεσμένα προτού αποκαλυφθεί ότι ο Μουσταφά Ακιντζί δεν μπορεί να δέσει τα κορδόνια του, εάν δεν πάρει την έγκριση της Άγκυρας.
Απόδειξη τούτου αποτελεί η υπόθεση του οδοφράγματος της Δερύνειας. Αρχικά είπε «ναι» στο άνοιγμά του και αργότερα οι στρατηγοί τον άρπαξαν από το αφτί. Και προφανώς του είπαν: «Εμάς μας ρώτησες»; Αυτό δεν ήταν μήνυμα προς τον Ακιντζί αλλά προς πάσα κατεύθυνση. Και αποδεικνύει, ταυτοχρόνως, πόσο κίβδηλο είναι το κλίμα ευφορίας. Όταν για το απλό θέμα του οδοφράγματος δεν μπορεί να αποφασίσει ο κ. Ακιντζί, πώς θα αποφασίσει για πιο σοβαρά ζητήματα.
 
Αληθές είναι ότι γι΄ αυτά θα αποφασίζει ο κ. Ναμί, πρώην αφισοκολλητής του Ντενκτάς και άνθρωπος του βαθέος κράτους. Τον Ακιντζί τον θέλουν για πλασιέ της όποιας λύσης, η οποία στηρίζεται στη λογική της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δυο ισότιμα συνιστώντα κράτη, επί τη βάσει ενός πολυδαίδαλου και δυσλειτουργικού συστήματος με τρεις κυβερνήσεις, τέσσερεις Βουλές και τρεις δημόσιες υπηρεσίες σε μια σταλιά τόπο, που θα στοιχίζει στον φορολογούμενο πολίτη ο κούκος αηδόνι.
 
Η λογική των «χαζών ιθαγενών»
 
Ο κ. Έιντε ξέρει την αλήθεια. Ότι δηλαδή η Τουρκία δεν έχει προβεί σε καμιά υποχώρηση. Τα άκουσε διά ζώσης όταν επισκέφθηκε την Άγκυρα την τελευταία φορά. Τα ακούει και από τον κ. Ακιντζί, ο οποίος δηλώνει δημόσια ότι θέλει να εντάξει τη βόρεια Κύπρο, δηλαδή το ψευδοκράτος, στο διεθνές δίκαιο. Με άλλα λόγια να μετατρέψει τα κατεχόμενα σε διεθνώς αναγνωρισμένο συνιστών κράτος. Για να νομιμοποιήσει τον «λαό του». Εν ολίγοις τη χωριστή κυριαρχία του, η οποία με βάση τη συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου πηγάζει εξίσου από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους.
Αυτή είναι η συνταγή που συστήνουν στον λαό όσοι καπηλεύονται τη λέξη «λύση»; Αυτή η φόρμουλα δεν σημαίνει τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης; Πού διαφέρουν οι θέσεις Ακιντζί από τις θέσεις Έρογλου και Άγκυρας; Στο θέμα των εγγυήσεων; Επί τούτου η Τουρκία διά του κ. Τσαβούσολγου είπε ότι είναι θέμα των Τουρκοκυπρίων. Γιατί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο κ. Έιντε δεν ξεκαθαρίζουν το ζήτημα αυτό με τον κ. Ακιντζί προτού μπούμε στα βαθιά; Διότι και ο ένας και ο άλλος γνωρίζουν την απάντηση…
 
Και να θέλει ο Τουρκοκύπριος ηγέτης να πει οτιδήποτε άλλο, η Άγκυρα θα του βάλει το πιστόλι στον κρόταφο για να υποστηρίξει ό,τι αυτή θέλει. Δηλαδή τις εγγυήσεις με ή χωρίς χρυσωμένο το χάπι. Άλλωστε και η κυπριακή κυβέρνηση γνωρίζει καλά ότι οι τουρκοκυπριακή πλευρά τάσσεται υπέρ των εγγυήσεων της Άγκυρας. Και ο κ. Ακιντζί έχει παρακαλέσει τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και έχει στείλει μήνυμα προς την ηγεσία του ΑΚΕΛ να μην τον ζορίζουν για το συγκεκριμένο ζήτημα. Πού λοιπόν στηρίζεται η αισιοδοξία Έιντε;
 
Στη διχοτομική ατραπό στην οποία οδηγούμαστε, ή στη δημιουργία ψευδών παραστάσεων; Και ουδόλως, όπως και οι προκάτοχοί του, σέβονται αυτόν τον λαό. Μας θεωρούν κατά κακή τους τύχη χαζούς ιθαγενείς. Εάν τα πράγματα δεν είναι έτσι και είναι αλλιώς, εάν ο κ. Ακιντζί θέλει λύση και αν έχει καλές προθέσεις η Τουρκία, γιατί δεν ξεκινούμε τα ΜΟΕ από την επιστροφή της πόλης της Αμμοχώστου, όπως η Άγκυρα είναι δεσμευμένη να πράξει επί τη βάσει των δεύτερων συμφωνιών Κορυφής Κυπριανού-Ντενκτάς, του 1979;
 
Και εφόσον ο κ. Έιντε όπως και ο κ. Ακιντζί, καθώς και ο Πρόεδρος υποστηρίζουν λύση επί των αρχών και των αξιών της ΕΕ, γιατί η βάση των συνομιλιών δεν είναι οι κυπρογενείς υποχρεώσεις μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου, που καθορίζει ρητώς ότι η Τουρκία οφείλει να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ενταξιακή πορεία της Άγκυρας. Σε αυτήν την υποχρέωση προστίθεται ακόμη μια.
 
Εκείνη του πρόσθετου πρωτοκόλλου, που καθορίζει ότι η Τουρκία πρέπει να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της στα πλοία και αεροσκάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Που σημαίνει την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Τουρκίας. Και αποδοχή, δηλαδή «acknowledgement», μορφή αναγνώρισης από πλευράς Άγκυρας. Αυτά γιατί έχουν μπει στο ράφι; Ποιον κοροϊδεύει ο κ. Έιντε και οι ημέτεροι, όταν αναφέρονται σε λύση επί των αρχών και αξιών της ΕΕ, όταν γνωρίζουν καλά ότι για να εφαρμοστεί η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία πρέπει να υπάρξουν αποκλίσεις και να εφαρμοστεί πρωτογενές δίκαιο;
 
Εναλλακτική επιλογή και κυπρογενείς υποχρεώσεις
 
Είναι πρόδηλο ότι υπάρχει εναλλακτική επιλογή, αυτή των κυπρογενών υποχρεώσεων, αλλά δεν βρίσκεται στο τραπέζι επειδή θέτει βέτο η Τουρκία. Διότι δεν θέλει λύση, αλλά τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Λύση θέλουμε. Και μάλιστα υποδεικνύουμε πώς. Με τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στη ζωή και τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις επί τη βάσει των αρχών και αξιών της ΕΕ, προκειμένου να βελτιώσουμε το υφιστάμενο ενιαίο πολιτειακό σύστημα της Ζυρίχης.
 
Και εδώ είναι το λάθος όσων υιοθετούν τη θέση «λύση για να τελειώνουνε». Η λογική υποβάλλει ότι, εάν θέλουν πραγματική λύση, θα έπρεπε να προβληματιστούν για όσα εμείς εγείρουμε. Διότι, η δική τους λογική αποδυναμώνει την όποια διαπραγματευτική μας ικανότητα, αφού τόσο ο κ. Έιντε όσο και οι Τούρκοι μας θεωρούν δεδομένους. Οπότε ο μεν Έιντε πιέζει τον Πρόεδρο, η δε Τουρκία δεν έχει λόγο να γίνει πραγματικά διαλλακτική και να υποχωρήσει, εάν δεν εισπράξει όλα αυτά τα οποία επιδιώκει.
 
Το μέγιστο που μπορεί και πέραν αυτού. Ταυτοχρόνως, εάν η «λύση» είναι δυσλειτουργική, πράγμα που μαρτυρεί η ομοσπονδία λόγω της φύσεώς της, το Κυπριακό δεν θα κλείσει καν. Θα μπει σε νέο κύκλο. Εμείς δεν λέμε όχι στη λύση, αλλά λέμε «ναι» σε βιώσιμη, λειτουργική και δημοκρατική λύση, η οποία θα οικοδομείται από κάτω προς τα πάνω. Οι αρχές και αξίες θα καθορίζουν τον χαρακτήρα της λύσης και όχι η ονοματολογία, η οποία, στην παρούσα φάση, τις κατατεμαχίζει για να χωρέσουν σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, κομμένη και ραμμένη στα τουρκικά στρατηγικά συμφέροντα και στόχους. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν. Εφόσον ο κ. Έιντε, ο κ. Ακιντζί και η Κυβέρνηση θέλουν λύση σύμφωνη με τις αρχές και τις αξίες της ΕΕ, γιατί δεν τις θέτουν ως βάση των συνομιλιών, ομού μετά των κυπρογενών υποχρεώσεων;
 
Λύση ή οποιαδήποτε λύση
 
Εμείς λέμε «ναι» σε μια δημοκρατική λύση, ενώ υπάρχει και μια άλλη τάση, η οποία υποστηρίζει «οποιαδήποτε λύση», περιλαμβανομένης και της κακής διευθέτησης του προβλήματος. Η αντίληψη που προβάλλεται από αυτήν τη δεύτερη κατηγορία βρίσκει άλλοθι στο απορριπτικό στρατόπεδο, το οποίο δεν έχει να παρουσιάσει τίποτε άλλο παρά μόνο την ψευδαίσθηση της καλής ομοσπονδίας με το ορθό, δήθεν, περιεχόμενο. Στην περίπτωση της Κύπρου, αυτή η φόρμουλα ούτε υπήρξε ούτε υπάρχει. Είτε ακουσίως είτε εκουσίως οδηγεί στην εδραίωση της διχοτόμησης. Όπως και η ομοσπονδία. Συνιστούν τις δυο όψεις του ιδίου νομίσματος.
 
Το παραισθησιογόνο και η αλήθεια
 
Ρεαλισμός σημαίνει πραγματικότητα. Και όχι ψευδαισθήσεις. Αργά ή γρήγορα η αλήθεια για το περιεχόμενο της υπό συζήτηση αντιδημοκρατικής και αντιευρωπαϊκής ομοσπονδιακής διευθέτησης του Κυπριακού θα αποκαλυφθεί. Ότι δηλαδή πρόκειται για μιαν από τις πολλές μορφές του σχεδίου Ανάν. Και τότε το κλίμα ευφορίας θα εξελιχθεί σε μπούμερανγκ. Και αν πάμε σε δημοψήφισμα και βγει και πάλι «όχι», την ευθύνη δεν θα έχουν εκείνοι που δεν αποδέχθηκαν μια «λύση» χειρότερη από την υφιστάμενη διχοτόμηση, αλλά εκείνοι που την έφεραν.
 
Εκείνοι που κυβερνούν επί σειράν ετών. Δεν κυβερνούμε εμείς. Η ευθύνη ανήκει σε εκείνους που παραμύθιαζαν τον λαό και επέτρεπαν στον κ. Έιντε να εξελίσσεται σε κομιστή, με άλλο λόγια, σε «βαποράκι» των τουρκικών θέσεων, δηλητηριάζοντας τις δημοκρατικές διατάξεις λύσης με τη χρήση του παραισθησιογόνου εύφορου κλίματος και της χρυσοφόρου δήθεν φόρμουλας. Του «jackpot» της «λύσης», το οποίο, όμως, η Τουρκία είναι αυτή που θα εξαργυρώσει.
 
Άλλωστε, εφόσον δεν έχει κόστος από την κατοχή, γιατί να υπογράψει εάν δεν έχει περισσότερο όφελος από το υφιστάμενο. Και ποιο θα είναι αυτό το επιπρόσθετο κέρδος; Μας το λένε ήδη. Η λύση των δυο ισότιμων συνιστώντων κρατών στη βάση της συμφωνίας της 11η Φεβρουαρίου, τα ανταλλάγματα στην ΕΕ, ο πολιτειακός και γεωστρατηγικός μας έλεγχος διά της υπογραφής μας, καθώς και το φυσικό μας αέριο…

Top