«Δεν ζήτησες να γεννηθείς. Και ποιος ζήτησε, εδώ που τα λέμε; Κι όμως, δεν μας χαρίζουν μονάχα τη ζωή, αλλά και τον κόσμο οι γονείς μας, που με τη σειρά τους φορτώθηκαν χωρίς να τους ρωτήσει κανείς την κληρονομιά των δικών τους γονιών, και ούτω καθεξής…». Όχι, δεν πρόκειται για «Το όνομα του πατρός», το ομώνυμο, συγκλονιστικό μυθιστόρημα της Νέλεκε Νοόρντερβλιτ, αν και η ιστορία που αφηγείται το προς ανάγνωσιν ρεπορτάζ είναι, όπως και στις σελίδες του βιβλίου της σπουδαίας Ολλανδής συγγραφέως, η αναζήτηση ενός «χαμένου» γεννήτορα. Πρόκειται, για τη συγκινητική ιστορία μιας νέας κοπέλας, της 26χρονης Ντομένικα Πίλζοβα, από την Τσεχία, που αναζητεί τα ίχνη του βιολογικού της πατέρα εδώ στην Κύπρο, αφού ο πατέρας της είναι Κύπριος, αρχιτέκτονας το επάγγελμα, που γνώρισε και ερωτεύθηκε τη μητέρα της, Όλγα, σ’ ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Μπρνο, πριν από 26 ολόκληρα χρόνια. Καρπός εκείνου του εφήμερου, μα φλογερού, έρωτα, ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι, η Ντομένικα, που ήρθε πρόσφατα στην Κύπρο, για να βρει και να συναντήσει τον «χαμένο» πατέρα της.
Αναζητώντας μιαν αρχή, ένα αφετηριακό νήμα στην Οδύσσεια της αναζήτησής της, η Ντομένικα επισκέφθηκε χθες τα Γραφεία της «Σ», για να αφηγηθεί την ιστορία της, με την ελπίδα πως ο πατέρας της, διαβάζοντας γι’ αυτήν στην εφημερίδα, θα επιχειρήσει να έρθει σε επαφή μαζί της. «Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι στην Κύπρο, με σκοπό να βρω τον πατέρα μου. Είναι κάτι που το σκεφτόμουν και το ήθελα χρόνια. Ξέρω ότι είναι δύσκολο, όμως η επιθυμία μου είναι τόσο μεγάλη, που πιστεύω ότι θα τα καταφέρω…».
Πριν από 26 χρόνια…
Η Ντομένικα ξετυλίγει το νήμα της ιστορίας της και αφηγείται. Λίγες οι εικόνες στην ταινιοθήκη των αναμνήσεων, μα αρκετά έντονες, ώστε να κρατήσουν άσβεστη τη νοσταλγία. Στο χέρι της και δύο μαυρόασπρες φωτογραφίες του πατέρα -η μία με τη μητέρα της, από ένα ταξίδι στην Τσεχία-, που τις φυλάει σαν ιερό φυλακτό.
«Οι γονείς μου συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Μπρνο, πριν από 26 χρόνια, σε μια μεγάλη εμπορική έκθεση. Η μητέρα μου ήταν μοντέλο, αλλά δούλευε ταυτόχρονα σε μια Commercial Company, η οποία λάμβανε μέρος στην έκθεση. Ο πατέρας μου, αρχιτέκτονας το επάγγελμα, είχε έρθει στην έκθεση για επαγγελματικούς λόγους. Ήταν παντρεμένος, με δύο παιδιά. Εκεί γνωρίστηκαν, ερωτεύτηκαν, και, καρπός της σχέσης τους, ήμουν εγώ…» λέει με συγκίνηση η Ντομένικα. «Τα πρώτα χρόνια διατηρούσαν επαφή, ο πατέρας μου ερχόταν μια - δυο φορές το χρόνο στην Τσεχία και μας έβλεπε, ενώ διατηρούσαν, για αρκετόν καιρό, και μυστική αλληλογραφία. Απ’ ό,τι ξέρω και η μητέρα μου έχει έρθει μια-δυο φορές στην Κύπρο για να τον συναντήσει».
Η μοναδική συνάντηση…
Η Ντομένικα είδε για πρώτη και τελευταία φορά τον πατέρα της όταν ήταν τριών χρονών, σε μιαν από τις επισκέψεις του στην Τσεχία. «Θυμάμαι, και έχω ακόμη, το δώρο που μου έφερε, καθώς κι ένα δώρο στη μητέρα μου. Έχω, ακόμη, αμυδρά την εικόνα του στη μνήμη μου, αλλά πέρα από αυτό, τίποτε άλλο, αφού ήμουν πολύ μικρή και αγγλικά δεν καταλάβαινα. Τώρα, φαντάζομαι θα είναι αρκετά διαφορετικός, αφού έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε. Υπολογίζω πως τώρα πρέπει να είναι 65 χρονών, ίσως και λίγο περισσότερο, και γνωρίζω ότι το ζώδιό του είναι Καρκίνος. Απ’ ό,τι θυμάμαι, ακόμη, οι φίλοι του τον φώναζαν ‘Ρίκκο’».
Οι γονείς της σταμάτησαν να έχουν επικοινωνία εδώ και είκοσι χρόνια περίπου. Έκτοτε, η Ντομένικα ζει με τη νοσταλγία του χαμένου πατέρα, νιώθοντας, όπως εξομολογείται, κάτι πολύ σημαντικό να λείπει από τη ζωή της. «Η μητέρα μου παντρεύτηκε έναν άλλον άντρα, από τον οποίο απέκτησε ένα γιο. Ζούμε όλοι μαζί πολύ ευτυχισμένα, αγαπώ τον πατριό μου στην Τσεχία, όμως, μακριά από το βιολογικό μου πατέρα, νιώθω κάτι πολύ σημαντικό να μου λείπει… Είχα, πάντα, από μικρή, αυτήν τη θλίψη. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι φίλες μου, μου έλεγαν ‘εσύ, δεν έχεις πατέρα’. Αυτό, με στενοχωρούσε αφάνταστα, αφού είχα πατέρα, και μάλιστα ήξερα ποιος ήταν. Δεν μπορούσα, μόνο, να χαρώ την αγκαλιά του. Όταν άρχισα να μεγαλώνω, σιγά - σιγά ένιωθα να ξεπερνώ αυτό το τραύμα, και να συνηθίζω με την ιδέα ότι θα μεγάλωνα χωρίς την αγάπη και τη φροντίδα του βιολογικού μου πατέρα, όπως τα άλλα τα παιδιά. Μια μέρα, όμως, στα δεκατρία μου, ξεφυλλίζοντας κάποια παλιά οικογενειακά άλμπουμ, βρήκα αυτές τις δύο φωτογραφίες (η «Σ» κατέχει φωτογραφίες, καθώς και το όνομα του πατέρα της Ντομένικα, όμως, για ευνόητους λόγους, δεν τα δημοσιεύουμε. Αυτή, άλλωστε, ήταν και η επιθυμία της ίδιας), και τότε ξαναξύπνησε μέσα μου η νοσταλγία για τον πατέρα που ποτέ δεν είχα. Από τότε, έβαλα σκοπό της ζωής μου, να τον αναζητήσω και να τον βρω. Ερχόμενη στην Κύπρο, έκανα το πρώτο βήμα. Ο ίδιος ξέρει το όνομά μου, και πιστεύω ότι μπορεί να με αναγνωρίσει και από τις φωτογραφίες. Ελπίζω, να μου δώσει ένα σήμα ζωής…».
Μοντέλο…
Η Ντομένικα γεννήθηκε στο Jablonec Nad Nisou, μια μικρή πόλη μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα έξω από την Πράγα, αλλά μεγάλωσε στην τσεχική πρωτεύουσα. Σήμερα σπουδάζει Media στο Πανεπιστήμιο, ενώ δουλεύει, επίσης, ως μοντέλο και ως παρουσιάστρια στην τηλεόραση. Τελευταίως, όπως μας είπε, άρχισε να ασχολείται και με το τραγούδι.