Η Ποταμιά είναι ένα μικρό χωριό της επαρχίας Λευκωσίας. Αν το επισκεφθείτε θα εντυπωσιαστείτε για τον τρόπο με τον οποίο συμβιώνουν οι κάτοικοι, με απόλυτο σεβασμό ως προς την εθνότητα και το θρήσκευμά τους. Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι εδώ και 33 χρόνια παραδίδουν μάθημα συμβίωσης. Σήμερα στην Ποταμιά οι κάτοικοι αριθμούν τους 550, εκ των οποίων οι 40 είναι Τουρκοκύπριοι.
Επισκεφθήκαμε το χωριό και νιώσαμε τις αγωνίες των κατοίκων, ακούσαμε τα αιτήματά τους στις εκάστοτε Κυβερνήσεις, που παραμένουν πάντα ανεκπλήρωτα. Οι κάτοικοι αισθάνονται παραμελημένοι.
Καθίσαμε στο καφενεδάκι της πλατείας και συνομιλήσαμε με τους κατοίκους. Ένα από τα βασικά αιτήματά τους είναι το άνοιγμα του δρόμου που συνδέει τα χωριά Πυρόι - Αθηένου.
Ο κ. Αντώνης Μιχαήλ, ο οποίος διετέλεσε κοινοτάρχης της Ποταμιάς, μας μίλησε με περηφάνια για τους κατοίκους του χωριού. Λέει, «ούτε υπήρχε ούτε υπάρχει πρόβλημα συμβίωσης με τους Τ/κ συγχωριανούς μας. Είμαστε περήφανοι και εδώ μπορεί να διδαχθεί κανείς ιστορίες που μπορούν να αποτελέσουν δίδαγμα για τις κυβερνήσεις, για τους ηγέτες που χειρίζονται το κυπριακό πρόβλημα. Το άνοιγμα του δρόμου Πυροΐου - Αθηένου είναι ένα μόνιμο αίτημά μας, διότι θα διευκολυνθούμε στις διακινήσεις μας. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις μάς έχουν παραμελήσει, ενώ η Ποταμιά θα έπρεπε να είναι βιτρίνα για το κράτος, εφόσον συμβιώνουμε Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι σε ένα χωριό που υπάγεται στην Κυπριακή Δημοκρατία».

Ο Κυριάκος Δημητρίου - κάτοικος Ποταμιάς, δηλώνει:
«Άριστες είναι οι σχέσεις μας. Είμαστε μονοιασμένοι και δεν υπήρχαν προβλήματα στις σχέσεις μας με τους Τ/κ. Το μόνο πρόβλημά μας είναι ότι νιώθουμε παραμελημένοι και δίχως τις εύνοιες των εκάστοτε Κυβερνήσεων».
Ο Κώστας Καζαμίας είναι κάτοικος Αθηένου. Τον συναντήσαμε στο καφενείο της Ποταμιάς. «Όταν είσαι γεωργός, αντιλαμβάνεσαι τη δυσκολία και τη μεγάλη απόσταση που αναγκάζεται να κάνει ένας γεωργός να έρθει με το τρακτέρ του στην περιοχή της Ποταμιάς. Θέλουμε να συζητηθεί και το άνοιγμα του δρόμου του δικού μας. Δεν καταλαβαίνουμε γιατί υπάρχει τόση μεγάλη άρνηση από όλες τις κυβερνήσεις»
Η άποψη των δύο κοινοταρχών δεν διαφέρει πολύ από αυτήν των κατοίκων. Κάθισαν στην παρέα μας και έδωσαν τα δικά τους μηνύματα.

«Δεν αισθανόμαστε μειονότητα»
Ο Χουσείν Χαμίμ, ο Τουρκοκύπριος κοινοτάρχης Ποταμιάς, δηλώνει:
«Τα δύο κοινοτικά συμβούλια έχουν άριστη και καθημερινή συνεργασία. Είμαστε μειονότητα στο χωριό, αλλά δεν νιώσαμε ποτέ αδικημένοι από τους συγχωριανούς μας. Ποτέ δεν υπήρξαν προβλήματα μεταξύ μας. Μάλιστα καταφέραμε πολλά ενωμένοι. Καταφέραμε να διδάσκεται το μάθημα της τουρκικής γλώσσας στα δύο παιδιά Τουρκοκυπρίων που φοιτούν στο ελληνικό σχολείο. Τώρα που θα αρχίσουν οι συνομιλίες με τον νέο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ευελπιστούμε ότι κάτι θα γίνει, ότι οι δύο πλευρές θα συμφωνήσουν σε λύση του Κυπριακού. Δεν έχω να πω πολλά. Μακάρι να γίνει κάτι να προχωρήσουμε ένα βήμα μπροστά».

«Μας φορτώνουν με λύματα»
Ο Παναγιώτης Γιατρού, Ελληνοκύπριος κοινοτάρχης Ποταμιάς, αναφέρει:
«Η συμβίωση με τους Τουρκοκυπρίους γίνεται χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Είναι σεβαστή η εθνότητα, η άλλη άποψη, το θρήσκευμα. Υπάρχει στενή φιλική και αδελφική σχέση με τον συγκοινοτάρχη μου, καθώς και με τους Τ/κ κατοίκους του χωριού.
Επιμένουμε να ανοίξει ο δρόμος που συνδέει το Πυρόι με την Ποταμιά. Είναι ένα κομβικό σημείο, που ενώνει τις επαρχίες Λευκωσίας - Αμμοχώστου - Λάρνακας. Θεωρώ ότι είναι ουσιαστική και αντικειμενική υποχρέωση του κράτους των εκάστοτε Κυβερνήσεων να εξοφλήσουν αυτά που χρωστούν στην Ποταμιά. Μετά το '74, το χωριό τέθηκε σε απομόνωση και καμία κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε. Μας φορτώνουν μόνο με βιολογικούς σταθμούς επεξεργασίας λυμάτων και σκληρές βιομηχανίες. Απευθύνω πρόσκληση πρόκληση σε όλους να έρθουν να μάθουν τι σημαίνει ανθρωπιά».

Η ιστορία…
Tο χωριό Ποταμιά είναι κτισμένο στην ανατολική όχθη του ποταμού Γιαλιά. H ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων και απόδειξη αυτού είναι το Iερό του Aπόλλωνα, που βρέθηκε στην τοποθεσία «Έλληνες» και χρονολογείται μεταξύ 6ου και 5ου αιώνα π.X. Mέχρι το 1777 οι Ποταμίτες ζούσαν ένα περίπου μίλι έξω από το σημερινό χωριό. Όμως τη χρονιά εκείνη, σύμφωνα με την παράδοση, έγινε μια «αστοχιά» και τα χωράφια των ανθρώπων δεν κάρπισαν. Aυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να πληρώσουν τους φόρους που επέβαλαν οι Oθωμανοί και έτσι ο στρατός λεηλάτησε και διέλυσε το χωριό τους. Γι’ αυτό και αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στη σημερινή τοποθεσία.