ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ
Άρχισαν τα όργανα και δεν ξέρουμε σε ποιο ρυθμό να λικνιστούμε. Από τη μια στο Ρίο, τα party και οι παρελάσεις, προπομποί της μεγάλης παρέλασης που κοντοζυγώνει κι από την άλλη στην Ιταλία καρναβαλίστικες θεματικές που εκτείνονται από τον Micheal Jackson και φτάνουν μέχρι παραδοσιακές μάσκες. Τι να μας πούνε οι καρναβαλιστές στο Viareggio, όταν δεν έχουν υπάρξει στο Limassol!
ΚΟΒΟΝΤΑΣ ΠΑΓΑΚΙΑ
Δεν είμαι τουρτούρα, αλλά όσο και να πεις δεν θα έμπαινα στα παγωμένα νερά, ούτε θα αγκάλιαζα πάγο για το fan της υπόθεσης, σε αντίθεση με τον κύριο της φωτογραφίας στη Γερμανία.
ΣΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΤΗN ΠΟΡΤΑ
Γιατί κύριε Πρωθυπουργέ, μας σύρατε στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ το 2003; Έλα μου ντε. Ο πρώην Πρωθυπουργός της Βρετανίας Tony Blair καλείται να απαντήσει δημοσίως μέσα στην αίθουσα του Δικαστηρίου, την ίδια ώρα που έξω απ’ αυτήν, διαδηλωτές ζητούν την τιμωρία του.
ΚΟΝΤΕΨΕ, IF YOU B-EAR
Η συγκεκριμένη αρκούδα είναι όλα τα λεφτά. Οι Αρχές στην Πολωνία, προσπαθώντας να τη ναρκώσουν, αφού για ακόμη μια φορά πλησίασε κατοικημένη περιοχή, την πυροβόλησαν με αναισθητικό. Η πρώτη βολή έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα απ’ αυτά που οι Αρχές προσδοκούσαν. Η αρκούδα τα πήρε κυριολεκτικά στο κρανίο και άρχισε να κυνηγά τους δασοφύλακες!
Γαλλικά πρότυπα
Νομίζαμε ότι το δικό μας δικαστικό σύστημα έχει πρόβλημα και καθυστερεί η εκδίκαση της υπόθεσης της «Helios». Τι να πουν και οι Γάλλοι που την περασμένη εβδομάδα ξεκίνησε επιτέλους η δίκη για την πτώση του Concorde της Air France, 9,5 χρόνια μετά την καταστροφή;
Tattoo fail
Άντε να δεχτώ ότι σ’ αρέσουν τα τατουάζ και ήθελες να γεμίσεις την πλάτη. Να δεχτώ ότι σ’ αρέσουν και οι υπερήρωες της Marvel και ήθελες να τους κουβαλάς για πάντα πάνω σου. Ο συνδυασμός όμως των δύο, δεν νομίζω ότι είναι ό,τι πιο έξυπνο. Μια πλάτη γεμάτη υπερήρωες στο κορμί ενός υπερήλικα κυρίου (περίμενε 30 χρόνια και θα το δεις) μάλλον θα προκαλεί γέλιο παρά εντυπωσιασμό.
iPad-ε καλά ρε;
Το 1999 είχα την πρώτη μου στενή επαφή με Apple μέσω ενός iMac που κολλούσε κατά μέσο όρο 2 φορές την ημέρα. Από τότε δεν είχα ιδιαίτερη συμπάθεια στο μηλαράκι, αν και αναγνώριζα τα άλματα που έγιναν κατά τη δεκαετία που μεσολάβησε. Τη Δευτέρα 25 Ιανουαρίου διάβασα ότι ο Steve Jobs δήλωσε πως το νέο του project είναι το σημαντικότερο της ζωής του. Κάπου εκεί τσίμπησα. Μετά το iPod, το iPhone, τα Macbook και όλα όσα έκαναν την Apple in, το να υπάρχει μια συσκευή που τα ξεπερνάει και κάνει υπερήφανο τον απαιτητικό Jobs ήταν κάτι που άξιζε της προσοχής. Διάβασα τις φήμες για το iPad, παρακολουθούσα τις εξελίξεις με τις τελευταίες διαρροές πριν την επίσημη παρουσίαση της Τετάρτης και μόλις βγήκε στον αέρα το βίντεο, έσπευσα να το παρακολουθήσω για να δω «τι ‘ν’ τούτο». Μόνο και μόνο στο άκουσμα της χαμηλής τιμής ($500 αρχική) για μια συσκευή που σύμφωνα με τον Jobs θα δημιουργούσε νέα κατηγορία ηλεκτρονικών υπολογιστών, ήταν αρκετό για να με ενθουσιάσει. Λίγο πριν σπάσω τον κουμπαρά κι αρχίσω το μέτρημα για να δω αν «βγαίνω», ο Νίκος με προσγείωσε παραπέμποντάς με στο Gizmodo και στο άρθρο «8 things that suck about the new iPad». Πέρα από τα επιφανειακά και λιγότερο σημαντικά (τεράστιο frame γύρω απ’ την οθόνη, το όνομα που παραπέμπει σε iΣερβιέτα κ.ά.), υπήρχαν 3-4 πολύ σημαντικά σημεία:
-To iPad δεν είναι multitasking, δηλαδή αν έχεις ανοιχτό τον browser δεν μπορείς ταυτόχρονα να έχεις ανοιχτό και το e-mail.
- Στο iPad δεν μπορείς να κατεβάζεις ό,τι θέλεις, παρά μόνο προγράμματα από το Apple Store, οπότε αντίο Flash. Ως γνωστό η Apple δεν τα έχει βρει με την Adobe για το flash, οπότε στο Safari δεν παίζει το flash και δεν μπορείς να δεις σωστά γύρω στο 50% των ιστοσελίδων.
-Το iPad δεν δέχεται USB παρά μόνο μέσω adaptor.
-To iPad δεν διαθέτει κάμερα, άρα δεν μπορείς να κάνεις iChat.
-Στο iPad θα μπορείς να παρακολουθείς βίντεο μόνο σε μορφή .mov και .mpg4, που σημαίνει ότι τα περισσότερα βίντεο θα θέλουν μετατροπή αφού δεν υπάρχει περίπτωση να κατεβάσεις στο ipad codecs.
Υπάρχουν κι άλλα, όμως τα πιο πάνω ήταν αρκετά για να με ξενερώσουν. Ουσιαστικά το σημαντικότερο «έργο» του κ. Jobs είναι ένα e-book με έγχρωμη οθόνη και browser. Τίποτα περισσότερο και σίγουρο, όχι κάτι ιδιαίτερα αναγκαίο για τους περισσότερους καταναλωτές.
