Μπορεί όλα ήδη να κινούνται σε ρυθμούς… Monza αλλά για μερικά λεπτά ας γυρίσουμε το χρόνο δέκα μέρες πίσω για να δούμε μερικά μικρά και αθέατα από το Βελγικό Grand Prix. Αν και η αλήθεια είναι πως όλα όσα συνέβησαν στα φανερά, η νίκη δηλαδή του Kimi Raikkonen και η εντυπωσιακή εμφάνιση της Force India διά χειρός Giancarlo Fisichella, κάλυπταν και τον πιο διψασμένο f1-addict.
Ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα στη φημισμένη πίστα στην καρδιά των Αρδεννών. Και όσα λέμε κάθε χρόνο για τον καιρό, αποδείχθηκαν πέρα για πέρα αληθινά. Με ηλιοφάνεια φεύγαμε από το ξενοδοχείο, στο δρόμο συναντάγαμε βροχή, όταν φτάναμε στην πίστα φύσαγε και μετά έβγαζε ζέστη! Τρελός και παλαβός καιρός αλλά χαλάλι του. Για εμένα, η καλύτερη στιγμή που έζησα όλο το αγωνιστικό τριήμερο ήταν το πρωί της Παρασκευής. Όταν βρέθηκα υπό βροχή στο τέλος της ευθείας πριν την Eau Rouge και σκαρφαλώνοντας το φράκτη είδα στα 3 μέτρα να περνάνε δίπλα-δίπλα οι Kubica-Raikkonen σκορπώντας παντού σπρέι, καθοδόν για την πιο λατρεμένη στροφή της Formula 1. Έγινα κομματάκι μούσκεμα, η φωτογραφική μου μηχανή χρειάστηκε υπερωρίες με σεσουάρ αλλά άξιζε!
Το κλίμα στα paddock
Σε αντίθεση με άλλες πίστες, στο Spa τα paddock είναι μαζεμένα. Κι αυτό γιατί είναι σε δύο επίπεδα, κάτω οι χώροι φιλοξενίας των ομάδων, από πάνω τα φορτηγά και τα γκαράζ και στον πρώτο όροφο το γραφείο Τύπου. Επιτέλους κάναμε τη δουλειά μας χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε μαραθώνιο αν και η Κυριακή εξελίχθηκε σε αγώνα σπριντ. Κάθε λίγο και λιγάκι είχαμε και μία αποχώρηση και να σου τρέξιμο προς το γκαράζ κάθε ομάδας αφού οι κύριοι Grosjean, Button, Alguersuari, Hamilton, Alonso και Trulli δεν τίμησαν με την παρουσία τους τη μεικτή ζώνη.
Μια και ανέφερα τον Ιταλό, έπρεπε να δείτε τη φάτσα του το απόγευμα της Κυριακής. Το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά που είχε 24 ώρες νωρίτερα, είχε εξελιχθεί σε μοιρολόι. Και με το που ολοκλήρωσε τις απαιτούμενες δηλώσεις, φόρεσε στους ώμους την τσάντα του και σαν παραπονεμένος μπόμπιρας σηκώθηκε και έφυγε ξεστομίζοντας άπταιστα «γαλλικά» στο δρόμο προς την έξοδο των paddock. Αντίθετα, ο πιο χαρούμενος όλο το Σαββατοκύριακο, εκτός φυσικά από τον Fischella, ήταν ο Alonso. Εξαιρετικά ευδιάθετος, ακόμα και μετά την εγκατάλειψή του χαμογελούσε. Σαν να είχε κάποιο νέο να μας πει και να κρατιόταν. Λέτε να έχουμε καμία ανακοίνωση στη Monza; Για να δούμε…
Πάντως, σημειώνω ότι εθεάθη αρκετές φορές με μερικά κολλητάρια που έχει αποκτήσει στο στρατόπεδο των «κόκκινων». Σε αυτό ανήκει και ο ξεχωριστός Έλλην, ο Νικόλας Τομπάζης. Ο αρχισχεδιαστής της Ferrari βρέθηκε στο Βέλγιο και τον συναντήσαμε λίγο μετά την επίτευξη της παρθενικής φετινής νίκης της σεζόν. Σεμνός όπως πάντα, παραδέχθηκε την ικανοποίησή του αλλά η ευχή για αντίστοιχες στιγμές στο υπόλοιπο της σεζόν πήγαν στο βρόντο. Γιατί, όπως είπε, το μυαλό όλων στο Maranello, έχει πλέον στραφεί στο 2010.
Άλλος αγώνας η Monza
Άντε, να δεχτούμε ότι μοναδική εξαίρεση θα είναι η Monza αφού εκεί είναι η έδρα τους και ο ναός της ταχύτητας θα πλημμυριστεί από χιλιάδες tifosi. Ενθουσιασμένοι μάλιστα λόγω της μεταγραφής του Giancarlo Fisichella που τουλάχιστον στον πρώτο του αγώνα, ίσως να είναι ο μόνος Ιταλός οδηγός που βρέθηκε πίσω από τιμόνι κόκκινου μονοθεσίου και να μη δεχόταν αφόρητη πίεση. Άλλωστε, είναι δυνατόν να τα πάει χειρότερα από τη… σημαδούρα που άκουγε στο όνομα Luca Badoer; Πάντως, τον λυπήθηκα τον Ιταλό. Δεν λέω, είμαι κάθετος στην άποψη ότι κακώς βρέθηκε στο τιμόνι της F60 αλλά όταν τον ρώτησα αν πιστεύει ότι θα οδηγήσει και στη Monza, μου είχε απαντήσει με παράπονο: «Το ελπίζω. Γιατί εκεί είμαι σίγουρος ότι θα μπορώ να τα πάω πολύ καλύτερα. Ξέρω την πίστα με κλειστά μάτια, όπως άλλωστε και αυτές του Fiorano και του Mugello. Εκεί μπορώ να τα πάω πολύ καλύτερα, αρκεί να έχω την ευκαιρία…». Δεν την είχε τελικά.
Έζησε όμως το όνειρό του και το ίδιο θα κάνει τώρα και ο Fisico. Κι αν τα παραμύθια λένε ότι είναι για τα παιδιά, μην ξεχνάτε ότι ο Badoer έζησε το δικό του παραμύθι στα 38 και ο Giancarlo στα 35. Συμπέρασμα: η Ferrari σε κάνει να νιώθεις σαν μικρό παιδί.
Οι προσωπικότητες
Αφήνοντας τα «παιδικά πάρτι», ας πιάσουμε ένα πιο σοβαρό θέμα: αυτό των εκλογών για τη θέση του προέδρου της παγκόσμιας ομοσπονδίας. Από πέρυσι, όταν έσκασε για πρώτη φορά το σεξουαλικό-ναζιστικό σκάνδαλο του Max Mosley, έγραφα ότι θα ήταν ιδανικό να τον αντικαταστήσει ο Ari Vatanen. Πρωταθλητής Ράλι το 1981, ευρωβουλευτής την τελευταία δεκαετία, έμοιαζε ιδανικός. Κι ακόμα μοιάζει, ενάμιση μήνα πριν την εκλογική του κόντρα με τον Jean Todt. Πιστεύω ότι θα χάσει αφού ο Γάλλος είναι πιο διαπλεκόμενος αλλά τουλάχιστον είχα την ευκαιρία να συναντήσω τον Φινλανδό και να συζητήσουμε για την καμπάνια του. Θα διαβάσετε κάποια πράγματα προσεχώς στο ms|free.
Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω στον Eddie Jordan! Το δαιμόνιο Βρετανό με τα κίτρινα μονοθέσια που ήταν αυτός που έφερνε πάντα τις καλύτερες γκόμενες στο γκαράζ του. Πριν από μία δεκαετία, είχε και καλούς οδηγούς, είχε και γρήγορο μονοθέσιο, έπιασε κοινώς την καλή. Γιατί με το που έκανε την υπέρβαση η ομάδα του, την πούλησε όσο οι μετοχές της ήταν ακόμα ψηλά! Μάγκας ο Eddie, μεγάλος μάγκας…
Λίγο μετά το τέλος του αγώνα, μοιραστήκαμε το ίδιο λεωφορείο καθοδόν για το πάρκινγκ της πίστας και είχαμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε μερικές κουβέντες για την παλιά καλή εποχή. Όπως είπε, δεν του λείπει και τόσο ο κόσμος των paddock, αναφερόμενος φυσικά στους αντιπάλους τους και όλους τους πρωταγωνιστές του θιάσου που λέγεται Formula 1. Όπως ήταν λογικό, η συζήτηση στράφηκε στο 1998 όταν οι Damon Hill και Ralf Schumacher έκαναν ένα επικό 1-2 υπό βροχή για λογαριασμό της Jordan Grand Prix. «Το θυμάμαι σαν χθες», παραδέχεται. «Η αλήθεια είναι ότι αυτή η πίστα είχε κάτι ιδιαίτερο. Στο Spa έχουμε γνωρίσει όλες τις μεγάλες μας επιτυχίες. Και αναφέρομαι και στις μικρότερες κατηγορίες όπου συμμετείχαμε αλλά φυσικά, με αποκορύφωμα τη Formula 1».
Χωρίς δόση ευρηματικότητας τον ρωτάω χαριτολογώντας, γιατί δεν είχε ζητήσει η ομάδα του να τρέχει μόνο σε αυτή την πίστα! Ίσως να ήμουν ο χιλιοστός άνθρωπος που του έκανε αυτή την ανόητη ερώτηση την τελευταία δεκαετία. Ευτυχώς για εκείνον, είχαμε ήδη φτάσει στον προορισμό μας. Ευγενικός όπως πάντα, συμφώνησε χαμογελώντας και μας αποχαιρέτησε. Λείπουν τέτοιοι τύποι από τη σημερινή Formula 1. Λείπουν πολύ…
Κλείνοντας, θέλω να ζητήσω συγνώμη από την BMW Sauber που έφαγα τις μισές σοκολάτες που είχαν στο χώρο φιλοξενίας της ομάδας αλλά και να σημειώσω ότι το καλύτερο παγωτό στα paddock, θα το βρεις στο Brand Center της McLaren, που παραδόξως έχει φέτος τις πόρτες του ανοιχτές για όλους τους δημοσιογράφους. Λέτε αυτό να έχει σχέση με το γεγονός ότι φέτος λείπει ο Ron; Μπα, δεν νομίζω…
