ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ; Ηλίθια ερώτηση της οποίας την απάντηση γνωρίζουν και τα 6χρονα που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες. Βάσει της αυτονόητης απάντησης τείνω να καταλήξω πως το επάγγελμα του προπονητή πρέπει να είναι το πιο σκληρό και ψυχοφθόρο απ’ όλα τα επαγγέλματα του κόσμου. Δέχεσαι συνεχώς κριτική ακόμη κι από άτομα που έχουν ελάχιστη γνώση του αντικειμένου σου. Η θέση σου κρέμεται από μια κλωστή και από τις ορέξεις του εκάστοτε προέδρου ή από το πόσο εύκολα ενδίδει αυτός στις πιέσεις του κόσμου, των δημοσιογράφων και των υπόλοιπων μελών της διοίκησης. Πρέπει να διαχειριστείς προσωπικό που στην πλειοψηφία του δεν έχει αποβάλει ποτέ τη συμπεριφορά του κακομαθημένου παιδιού (οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές το λένε). Και τέλος στις αποτυχίες την ευθύνη την έχεις πάντα εσύ, ενώ τις επιτυχίες τις πιστώνονται όλοι. Προς Θεού δεν λέω ότι οι προπονητές είναι αμέτοχοι και ότι πάντα θυματοποιούνται άδικα, όμως κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι η συγκεκριμένη δουλειά είναι εύκολη και αξίζει τον κόπο να ονειρεύεσαι να την κατακτήσεις… Ιδίως στην Κύπρο.
Τελευταίο θύμα του προπονητοφάγου μηχανισμού είναι ο Φον Χέισεν. Ο Γερμανός έπαιζε με τη φωτιά από την αρχή της σεζόν και σε κάθε στραβό αποτέλεσμα ήταν ο πρώτος στόχος όλων. Οι οπαδοί τον κατηγορούσαν, αρκετοί διοικητικοί δεν ήθελαν ούτως ή άλλως να τον δουν μπροστά τους και οι δημοσιογράφοι ποτέ δεν του συγχώρησαν το υπεροπτικό υφάκι. Η ήττα από την ΑΕΛ έριξε τον Απόλλωνα από τις πρώτες θέσεις και οδήγησε τον Φον στο αεροδρόμιο Λάρνακας. Κατανοητό αν η διοίκηση είδε πως με τον συγκεκριμένο δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους της. Τώρα, όμως, τι; Ποιος θα έρθει να αναλάβει μια ομάδα που έχει κάνει μια καραβιά μεταγραφές και ακόμη καλά καλά οι ποδοσφαιριστές δεν έχουν μάθει τα μικρά ονόματα των συμπαικτών τους; Αυτός που θα έρθει θα προειδοποιηθεί ότι στόχος είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος πάση θυσία; Κι αν δεν το καταφέρει, τι θα συμβεί το καλοκαίρι;
Όσο κι αν είναι χιλιοειπωμένο, οι κυπριακές ομάδες -όλες όχι μόνο οι πρωταγωνίστριες- πρέπει σε κάποια φάση να δημιουργήσουν ένα πλάνο με βάθος χρόνου και οι προπονητές τους να σταματήσουν να αλλάζουν βάσει ενός ή δύο αποτελεσμάτων. Ακόμη και στην περίπτωση της Ομόνοιας που καίγεται για αποτελέσματα εδώ και τώρα, αν ο Νεοφύτου όταν ανέλαβε την ομάδα είχε προσλάβει έναν προπονητή και του έλεγε στήσε ομάδα για να κατακτήσουμε πρωτάθλημα τον Μάιο του ’10, το πιθανότερο είναι ότι θα το πετύχαινε χωρίς το άγχος που τραβάει φέτος. Δυστυχώς, όμως, ενώ θεωρητικά και ο Νεοφύτου και ο Σαββίδης και όλοι οι άλλοι παράγοντες των κυπριακών ομάδων συμφωνούν μ’ αυτό το σκεπτικό, δεν μπορούν να το εφαρμόσουν γιατί υποχωρούν πολύ εύκολα στις όποιες πιέσεις.