ΤΙ ΣΑΣ ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΕΜΠΑΡΓΚΟ ΣΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ; Ότι οι διαιτητές και οι μάστορές τους χάνουν το μεγάλο επιχείρημα και τη δικαιολογία για τα λάθη τους. Η πίεση από τις δηλώσεις των παραγόντων ήταν λέει το μεγάλο πρόβλημα, αυτό που τους έβαζε κάτω από μία μπουλντόζα και τους πατούσε χάμω. Να σας πω όμως τελικά τι αποδείχτηκε; Ότι την μπουλντόζα στην προκειμένη περίπτωση την κρατούσαν οι ίδιοι. Και κάποια στιγμή, η αδυναμία τους να την οδηγούν και η καταστροφή που προκαλούσαν, τους γύρισε μπούμερανγκ. Πολλοί λένε ότι το μέτρο με την απαγόρευση δηλώσεων ήταν ανούσιο. Διαφωνώ! Αυτό ακριβώς το μέτρο ξεγύμνωσε τη διαιτησία. «Λέγεται ότι κάποιοι διαιτητές έχουν ομολογήσει προ πολλού ότι δέχονται πιέσεις από συγκεκριμένα στελέχη της Επιτροπής Διαιτησίας. Δηλαδή τους ενημερώνουν εκ των προτέρων για τους αγώνες που θα οριστούν και τους… κατευθύνουν για το πώς πρέπει να συμπεριφερθούν με τις αποφάσεις τους εντός των γηπέδων». Αυτό γράφτηκε στα παρασκηνιακά της SPORTDAY. Στην εν λόγω εφημερίδα, είναι ξεκάθαρο από τα πολλά μέχρι σήμερα ρεπορτάζ, πως είναι καλά μπασμένοι στο χώρο. Και για να το γράψουν, κάτι ξέρουν. Αν βάλουμε δίπλα σε όλα αυτά, τις κατά το δοκούν τιμωρίες, τους περίεργους ορισμούς, εύκολα καταλήγουμε κάπου. Ότι την πραγματική πίεση δε τη δημιουργούν οι δηλώσεις παραγόντων και ο κόσμος, αλλά οι κύκλοι της διαιτησίας και κάποιοι που κινούνται στα πέριξ. Θα προσθέσω επίσης πως οι φωνασκούντες και οι απογοητευμένοι είναι όσοι ευλόγησαν τη συνέχεια μίας ήδη «αρρωστημένης» κατάστασης που κρατά χρόνια. Και θα επαναλάβω επίσης κάτι (το έχω κλέψει το σκεπτικό). Όταν υπάρχει προκατάληψη προς το άτομό σου, σημαίνει πως έχεις δώσει πρώτος δικαιώματα για τη δημιουργία της. Τώρα για το timing της έκρηξης κατά της διαιτησίας, είναι άλλο θέμα. Θέλω πολύ χώρο και στο κάτω-κάτω ο καθένας μπορεί έχει διαμορφωμένη άποψη ανάλογα με την όποια ομάδα υποστηρίζει. Το δεδομένο είναι ένα. Πάλι τρέχουμε να διορθώσουμε τις γκάφες, αντί να προλάβουμε τα γεγονότα και να αφήσουμε πίσω τα ευκαιριακά συμφέροντά μας. Έτσι είναι η κυπριακή κοινωνία, έτσι είναι και η μπάλα της. Από την άλλη, νομίζω πως υπάρχει επιτέλους μία καλή προοπτική ν’ αλλάξει κάτι δραστικά. Και αν δεν αλλάξει τώρα, η αποτυχία θα είναι μέγιστη και η υποκρισία μας θα είναι ασύγκριτη.

ΠΟΛΛΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΗΤΑΝ ΑΝΟΥΣΙΟ. ΔΙΑΦΩΝΩ! ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΞΕΓΥΜΝΩΣΕ ΤΗ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ