ΟΤΑΝ ΥΠΗΡΞΕ ΜΙΑ ΝΥΞΗ ΟΤΙ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙ ΚΑΤΑ ΚΥΠΡΟ ΜΕΡΙΑ Ο ΜΠΑΝ ΓΚΙ ΜΟΥΝ, η πρώτη αντίδραση των παραδοσιακών φιλόξενων Κύπριων πολιτικών ήταν να την πέφτει ο ένας στον άλλο και όλοι μαζί στον πρόεδρο και στον Μπαν Γκι Μουν. «Τι θέλει τώρα αυτός εδώ;», «Δεν είμαστε έτοιμοι» κι άλλα παρόμοια, που, εμμέσως πλην σαφώς, του έλεγαν του ανθρώπου να κάτσει εκεί που είναι. Βλέποντας τον άνθρωπο να κατεβαίνει από το αεροπλάνο, από τη μια τον συμπάθησα, από την άλλη τον λυπήθηκα. Αποκλείεται να πέρασε από το μυαλό του, πόσοι και πόσοι με το που πάτησαν το πόδι τους στα ιερά αυτά χώματα δεν είδαν άσπρη μέρα. Πείτε το γκαντεμιά για κάθε διπλωμάτη, πείτε το ότι μετατραπήκαμε σε μια παγίδα για κάθε Ευρωπαίο πολιτικό, Έλληνα, Τούρκο, και στο τέλος των ίδιων των εαυτών μας, όπως και να το δεις δεν βγάζεις άκρη. Πρώτα για να συμφωνήσουμε με τους άλλους θα πρέπει να συμφωνήσουμε μεταξύ μας. Δεύτερο και να συμφωνήσουμε μεταξύ μας θα πρέπει μετά να συμφωνήσουμε με τους Τουρκοκύπριους οι οποίοι θα πρέπει να συμφωνήσουν με την Τουρκία. Μετά εμπλέκονται κάτι Άγγλοι, κάτι Έλληνες, κάτι Αμερικανοί (που δεν τους πάμε καθόλου), για να φτάσουμε πάλι στο πραξικόπημα και αρχίζουν τα «γιατί» και τα «πώς». Εκεί που όλα φαίνονται να παίρνουν μια πορεία συγκρατημένης αισιοδοξίας, οι εμπλεκόμενοι τους αφήνουν όλους με το στόμα ανοιχτό, γιατί χωρίς να το καταλάβουν βρισκόμαστε πάλι στο σημείο μηδέν και διαφωνούμε αναμεταξύ μας. Η Τουρκία αλλάζει άποψη αναλόγως καιρού, οι Τουρκοκύπριοι τον χαβά τους, οι Ευρωπαίοι με τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι Έλληνες με την οικονομία και τα τρακτέρ και κάπου εκεί κάποιος απ’ όλους θυμάται ότι έχει εκλογές και ζητούν «time out». Αυτό δεν είναι πρόβλημα κύριε Μπαν Γκι Μουν, αυτή είναι η Λερναία Ύδρα. Κάθε φορά που λύνεις ένα κεφάλαιο, ανοίγεις άλλα δυο και δεν τελειώνεις ποτέ. Θα μου πεις με όλη σου την ευγένεια ότι λέω μαλακίες. Αλλά και εσύ ή δεν ακούς ή δεν θέλεις να ακούσεις. Παράδειγμα, ενώ εσύ ερχόσουν, ο Τούρκος Πρωθυπουργός μιλούσε στο Euronews. Αν άκουγες τι έλεγε ο άνθρωπος, κανονικά θα άλλαζες πορεία. Τώρα τι θα σου πουν στο Προεδρικό ή στα κατεχόμενα; Για να καταλάβεις πώς θα ξεδέσεις το κουβάρι θα πρέπει να βρεις την άκρη του νήματος και δεν υπάρχει άκρη ή μάλλον υπάρχουν καμιά δεκαριά άκρες, που αν τραβήξεις τη λανθασμένη καίγεσαι. Για να καταλάβεις κύριε Μπαν, όταν μας έλεγαν στο σχολείο για τον Μέγα Αλέξανδρος που έκοψε τον γόρδιο δεσμό, εγώ για έναν παράξενο λόγο πάντα διερωτώμουν ποιος τον έδεσε. Πράγμα που δεν έμαθα ποτέ. Φαίνεται ότι αυτό το ιστορικό κομμάτι του γόρδιου δεσμού που άγγιξε τη δική μου παιδική περιέργεια, δεν άγγιξε κανέναν άλλο ή δεν είχε σημασία πλέον. Πάντα πίστευα ότι άμα έχεις χάσει αυτόν που έδεσε τον κόμπο και ψάχνεις μόνον πώς να τον λύσεις, μάλλον θα καταλήξεις να τον κόψεις στα δυο. Εδώ, κύριε μου, μέσα στις δεκαετίες που πέρασαν (οι μισοί ήταν τότε αγέννητοι και οι άλλοι μισοί άρχισαν να ταλαντεύονται από αρτηριοσκλήρυνση) είμαι σίγουρος ότι ούτε εσύ, άλλα ούτε κανένας άλλος τολμά να βγει και να πει δημόσια ποιος έδεσε τον κόμπο. Γι’ αυτό άσ’ το κύριε μου, γιατί φαίνεσαι καλός άνθρωπος κι αυτό το χαρτί καίει.
Ξέχασα να σου πω ότι όταν ακούς «… για μια βιώσιμη, λειτουργική και, υπό τις περιστάσεις, δίκαιη λύση στο κυπριακό πρόβλημα, με την οποία θα συμφωνούν και οι δύο κοινότητες». Μην το ψάξεις το θέμα γιατί θα θέλεις να κάνεις χαρακίρι. Και εσύ μόλις κατέβηκες από το αεροπλάνο μάς είπες ότι «… η διαδικασία ανήκει στους ίδιους τους Κύπριους». Ε! Εκεί ή μας δούλευες ή δεν σε ενημέρωσαν καθόλου για το τι γίνεται και γιατί δεν περπατάει αλλά ούτε πρόκειται να περπατήσει το πράγμα.