ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΓΚΡΙΖΟ; ΑΡΑΓΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΑΧΤΙ ΣΑΝ ΤΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ από μια φωτιά που προηγήθηκε; Άραγε όπως το όνειρο άμα καεί; Άμα η ελπίδα; Άμα η αξιοπρέπεια; Άμα το φως; Μιαν αληθινή ζωή πώς αποφασίζει κάποιος να την πάρει; Όχι μια οποιαδήποτε ζωή αλλά μια πέρα για πέρα ευεργετική ζωή και μαζί της, ό,τι και όσα αντιπροσώπευε. Η αίσθηση δεν έχει όνομα. Ούτε περιεχόμενο. Ακατονόμαστα και αταξινόμητα. Δεν ξανάνιωσα έτσι. Δεν ξαναγεύτηκα τόση ανέλπιδη ροή γεγονότων όπως αυτή. Ούτε που μπορώ να γράψω, άλλωστε τι; Γίνεται κάτι; Θα γίνει τίποτα; Τι συμβαίνει άμα θεριέψει το κακό; Επιστρέφεται πίσω μια ζωή; Βιώνουμε κάτι σαν τον απόλυτο θάνατο -όχι απλά θάνατο. Κάτι σαν το απόλυτο κενό -όχι απλά ανέλπιδο κενό. Όπως όταν ο ουρανός μιας υπερβόρειας χώρας δεν αποφασίζει να αδειάσει, να κλάψει, να παραχωρήσει σε μια δεύτερη συνέχεια μια άποψη ας πούμε του Απρίλη. Αλήθεια θα έρθει ξανά ποτέ ο Απρίλης; Τα σύννεφα σήμερα εισρέουν μέσα σε κάθε στιγμή, μέσα στο μυαλό μας, μέσα σ’ αυτό που είναι η αίσθηση θανάτου που βιώνουμε. Αυτό που χάθηκε δεν είναι μόνο μια ζωή. Μια σπουδαία -ευεργετική και αγαπημένη ζωή. Αλλά προπαντός όλα όσα αυτή η ζωή αντιπροσώπευε. Αξίες. Καλοσύνη. Ευφυΐα. Ανθρωπιά. Πολλή ανθρωπιά… Αυτό που συμβαίνει δεν είναι μόνο ένα γκρίζο σαν το σύννεφο. Είναι το λυκόφως. Μέρες γεμάτες καμένα όνειρα. Κάρβουνο. Νίκησε ήδη το κακό και εμείς ακόμα εδώ, μαζί σου να πιστεύουμε ότι το πολεμάμε… Ας είναι. Για σένα και επειδή έτσι το πίστευες.