Αναρτήθηκε: 13 Μαΐου 2012
(Άρθρο μου στην Κυριακάτικη Σημερινή 13/05/12)
- Αγωνία για την Ελλάδα και τον Μηχανισμό Στήριξης, στην πλάστιγγα των εκλογικών σχεδιασμών
- Για την Κύπρο το τι τελικά θα γίνει στην Ελλάδα έχει άμεσες συνέπειες στην οικονομία, κάτι, βέβαια, που θα επηρεάσει τους σχεδιασμούς των κομμάτων για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές
- Θα έρθουν νέα επώδυνα οικονομικά μέτρα, η επέτειος της τραγωδίας του Μαρί, αλλά και οι μεγάλες συζητήσεις που αναμένονται μαζί με τις αποφάσεις του Ανωτάτου για την ασυλία του Προέδρου της Δημοκρατίας
Ο ανταποκριτής του ΣΙΓΜΑ στην Αθήνα επαναλάμβανε φορτικά ότι, τη νύχτα των εκλογών, Κύπριος τραπεζίτης τού είχε πει ότι παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα το όλο σκηνικό. Αναμενόμενο και λογικό. Για την Κύπρο, και ιδιαίτερα για τον τραπεζικό τομέα, το τι θα γίνει στην Ελλάδα τελικά έχει άμεσες (και δραματικές;) συνέπειες. Συνεπώς το “παζλ” που βγήκε από τις κάλπες την περασμένη Κυριακή δεν πρέπει να… καθησύχασε κανέναν. Αν η Ελλάδα συνεχίσει με αδυναμία κυβέρνησης ή αν σε επόμενες εκλογές σύντομα ενισχυθούν οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, τότε θα παραμένει η απειλή της εξόδου από το ευρώ και της άτακτης χρεοκοπίας. Σε ένα τέτοιο… σενάριο-εφιάλτη μοιάζει να τινάζεται στον αέρα και η οικονομία της Κύπρου…
Νέα μέτρα λιτότητας ή κατευθείαν στον Μηχανισμό;
Στο Υπουργείο Οικονομικών εδώ στη Λευκωσία, δεν είναι αυτή η μόνη ανησυχία. Τις μέρες αυτές εργάζονται πυρετωδώς για να ετοιμάσουν καινούρια μέτρα. Κατ' ακρίβειαν καλούνται να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Μπορεί ο στόχος του Υπουργού Οικονομικών να είναι να συγκρατήσει το έλλειμμα και αν είναι δυνατόν να το φέρει εκεί που μέσω του προκάτοχου του δεσμεύτηκε η Κύπρος στις Βρυξέλλες.
Αλλά την ίδια ώρα θα πρέπει να δεχτούν τους σχεδιασμούς του και τα κόμματα. Πέρα, όμως, κι από αυτό, που είναι μόνιμο θέμα για κάθε ένοικο του Υπουργείου Οικονομικών, ο Βάσος Σιαρλή θα πρέπει πρώτα να έχει την αποδοχή ειδικά του ΑΚΕΛ. Τα όσα ακούστηκαν τελευταία σχετικά με τον 13ο μισθό στη Δημόσια Υπηρεσία και η “κοφτή” αντίδραση του κόμματος του Προέδρου, έδωσαν και πάλι το στίγμα. Από την άλλη, όμως, οικονομικοί παρατηρητές σημειώνουν ότι δεν είναι αυτό το μεγαλύτερο πρόβλημα της Κυβέρνησης σήμερα. Το θέμα είναι αν στην κατάσταση που έφτασε η κυπριακή οικονομία μπορούν να αποδώσουν τα αναμενόμενα και κάποια πρόσθετα μέτρα.
Διότι τα προηγούμενα, του Κίκη Καζαμία, έπεσαν αρκετά έξω κυρίως εξαιτίας της κρίσης, που έγινε στο μεταξύ πιο βαθιά. Η πολιτική πραγματικότητα είναι ότι τη στιγμή ακριβώς που το Προεδρικό θα… ετοιμάζεται να παραλάβει τη σκυτάλη της ευρωπαϊκής Προεδρίας, η Βουλή θα “αστράφτει και θα βροντά” με τα νέα “χαράτσια” που θα πρέπει να ψηφίσει. Ενώ η κοινωνία θα στενάζει κάτω από ακόμα μεγαλύτερη λιτότητα.
Αλλά περισσότερο και από αυτό το άγχος, το Υπουργείο Οικονομικών της Λευκωσίας ζει τον τελευταίο καιρό νιώθοντας την απειλητική ανάσα τού Μηχανισμού Στήριξης. Πληροφορίες από το Υπουργείο αναφέρουν ότι «εδώ που φτάσαμε είναι ζήτημα ημερών η κρατική συμμετοχή στην Τράπεζα που αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αφού, λοιπόν, το κράτος δεν έχει τα λεφτά, θα τα αναζητήσει από τον Μηχανισμό».
Εξάλλου, όσοι από την αντιπολίτευση παρακολουθούν στενά αυτές τις εξελίξεις, διερωτώνται τι θα μπορούν να κάνουν σε μια τέτοια περίπτωση. Θα πρέπει υποχρεωτικά να υπερψηφίσουν σκληρά μέτρα, που θα επιβάλλονταν στην Κυβέρνηση Χριστόφια από τις Βρυξέλλες; Η μέχρι τώρα στάση της αντιπολίτευσης, ιδιαίτερα του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ, υπαγορεύουν ότι κάτι τέτοιο θα ήταν μονόδρομος. Την ίδια ώρα, όμως, σκέπτονται με δέος το κόστος που φαίνεται να πλήρωσε τελικά η Νέα Δημοκρατία, ο Αντώνης Σαμαράς, το ΠΑΣΟΚ και ο Ευάγγελος Βενιζέλος.
Και στη μέση ο... Μάριος;
Συμπερασματικά, με τον τρόπο που εξελίσσονται τα πράγματα, αυτό δεν είναι το καλύτερο κλίμα για να αναζητήσει το ΑΚΕΛ συγκλίσεις και συνεργασίες στις προεδρικές εκλογές. Από την πλευρά του κόμματος εξουσίας φαίνεται ότι έχουν γίνει οι διευθετήσεις με τρόπο που να μπορεί πια ελεύθερα να… “δελεάσει” τον ενδιάμεσο χώρο. Όταν όμως στο ΑΚΕΛ μιλούν για “ενδιάμεσο χώρο”, όλοι πια καταλαβαίνουν ότι εννοούν το ΔΗΚΟ. Οι εκτιμήσεις στην Εζεκία Παπαϊωάννου είναι πως "όποιους ελιγμούς και παραχωρήσεις και αν κάνουν, είναι πολύ δύσκολο να ξαναστήσουν είτε την τριμερή του 2003 είτε κάποια παραλλαγή της".
Επομένως, πρώτος στόχος της Εζεκία Παπαϊωάννου είναι ο... Μάριος. Αλλά το ίδιο ακριβώς, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται, ισχύει και για την Πινδάρου. Ο ηγέτης του ΔΗΚΟ φαίνεται να… βρίσκει τη θέση στην οποία είχε συνηθίσει. Δηλαδή του προνομιακού εταίρου. Το πρόβλημά του, όμως, είναι ότι μια τέτοια συμφωνία με τη μια ή την άλλη πλευρά είναι ακόμα πρόωρη. Διότι δεν θα είναι καθόλου εύκολο να τη δικαιολογήσει ενδοκομματικά.
Εξάλλου, και αν την δικαιολογούσε, θα υπήρχε πολύς καιρός για τον γνωστό “ΔΗΚΟϊκό ανταρτοπόλεμο”. Υπάρχει, όμως, ακόμα ένας λόγος, για τον οποίον ο Μάριος Καρογιάν δεν έχει σκοπό να βιαστεί. Ίσως κιόλας να είναι ο ισχυρότερος. Ο εαυτός του και η υποψηφιότητά του. Τυχόν συνεργασία με τον Νίκο Αναστασιάδη, σημαίνει να οδηγήσει εκείνον στο Προεδρικό. Με τη φόρα που έχει πάρει, μάλιστα, ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, όπως καταγράφεται και στη δημοσκόπηση της «Σ» δεν υπάρχει και ελπίδα στο μεσοδιάστημα μέχρι τις Προεδρικές να αλλάξει κάτι.
Από την πλευρά του ΑΚΕΛ αυτήν την ώρα οι όροι συνεργασίας είναι παρόμοιοι. Γίνεται λόγος για εξεύρεση κοινού υποψηφίου. Ο οποίος, όμως, για να είναι “κοινός”, δεν θα είναι ο ΔΗΚΟϊκός Καρογιάν. Αυτό, όμως, συμβαίνει τώρα... "Όσο θα περνά καιρός, τόσο θα αυξάνεται η πίεση πάνω στο ΑΚΕΛ. Δεν έχει κομματικό υποψήφιο και, επομένως, μπορεί σε κάποια στιγμή να οδηγηθεί στον δικό μας Πρόεδρο", αναφέρει στη «Σ» στενός συνεργάτης του Προέδρου του ΔΗΚΟ.
Στο μεταξύ, θα έρθουν νέα επώδυνα οικονομικά μέτρα, η επέτειος της τραγωδίας του Μαρί, αλλά και οι μεγάλες συζητήσεις που αναμένονται μαζί με τις αποφάσεις του Ανωτάτου για την ασυλία του Προέδρου της Δημοκρατίας. Δεν είναι, λοιπόν, και τόσο “τρελή” η ελπίδα του ηγέτη του ΔΗΚΟ ότι τελικά μπορεί οι παλιοί συνεργάτες του να αναγκαστούν να στηρίξουν τον ίδιο...
Στελέχη που είναι ενημερωμένα για τα ενδότερα, σημειώνουν ότι η πρόσφατη μάχη που έδωσε για τη Διζωνική δεν ήταν για τα… "γλυκά της τα μάτια". Αλλά ήταν για να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας είτε με τη μια είτε με την άλλη πλευρά και να διατηρήσει και για τον εαυτό του ένα προφίλ αποδεκτού υποψηφίου.
Αναστασιάδης αναζητά ανθυποψήφιο και Λιλλήκας χρίσμα
Ο χρόνος, όμως, τρέχει και ο Νίκος Αναστασιάδης έχει ξεκινήσει ήδη να παρουσιάζει δημόσια θέσεις και προτάσεις. Απέναντί του έχει ως μόνο υπαρκτό υποψήφιο τον Γιώργο Λιλλήκα. Αλλά ο τελευταίος, αντικειμενικά με παράδοξο τρόπο, δεν φάνηκε να απασχολεί σοβαρά τους συμβαλλόμενους του "ενδιάμεσου χώρου". Πράγματι, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών και στενός συνεργάτης του Τάσσου Παπαδόπουλου, ο οποίος δεν έχει μάλιστα κομματική ετικέτα, θα μπορούσε να ήταν ιδεώδης υποψήφιος για τα τέσσερα κόμματα που θέλουν να συνεργαστούν.
Οι μέχρι τώρα κινήσεις τους, όμως, δεν φαίνεται να δείχνουν κάτι τέτοιο, παρά το γεγονός ότι το επιτελείο Λιλλήκα ακόμα ευελπιστεί. Για πολλά στελέχη της βάσης των κομμάτων του κέντρου αυτή η "δυστοκία" φαίνεται αδικαιολόγητη. Παλιό ΔΗΚΟϊκό στέλεχος, μάλιστα, παρατηρούσε σε συγκέντρωση ότι "αν ήθελε πραγματικά ο χώρος του Κέντρου, μπορούσε από τώρα να υποδείξει έναν πολύ ισχυρό υποψήφιο δεύτερου γύρου και, γιατί όχι, αυριανό πρόεδρο".
Πίσω όμως στο στρατόπεδο του Νίκου Αναστασιάδη, η "μοναξιά" της υποψηφιότητάς του δεν είναι μόνο ευκαιρία για έναν καλά σχεδιασμένο προεκλογικό. Υπάρχουν και εκείνοι που δείχνουν να δυσπιστούν μπροστά στην ανυπαρξία άλλου ανθυποψηφίου. Ο λόγος είναι γιατί φαίνεται να έχει εξανεμιστεί σχεδόν κάθε πιθανότητα υποψηφιότητας Χριστόφια και, επομένως, όπως παρατηρούσε επιτελικό στέλεχος της Πινδάρου, "ο δρόμος μένει ανοιχτός για εκπλήξεις και… αιφνιδιασμούς. Άλλωστε στο παιγνίδι είναι παρών ο χειρότερος αντίπαλος του Προέδρου Αναστασιάδη. Ο ίδιος του ο εαυτός…".
Σχολιάστε
Αναρτήθηκε: 6 Μαΐου 2012
(Άρθρο μου στην Κυριακάτικη Σημερινή 06/05/12)
- Πόσο περνά ο προεκλογικός μέσα από την Κεντρική Τράπεζα;
- Ο προεκλογικός για την κάλπη του Φεβρουαρίου θα γίνει στο έδαφος της οικονομίας
- Η αντικατάσταση του Αθανάσιου Ορφανίδη από τον Πρόεδρο Χριστόφια και με τις ευλογίες του ΑΚΕΛ ήταν μια καθαρά πολιτική πράξη
Για την αντιπολίτευση και συγκεκριμένα για τον ΔΗΣΥ, ήταν μια κίνηση προεκλογικού. Αλλά και οι τοποθετήσεις στελεχών του ΑΚΕΛ δεν έκρυψαν ότι η αντικατάσταση του Αθανάσιου Ορφανίδη στην ηγεσία της Κεντρικής Τράπεζας ήταν μια… πολιτική πράξη. Κληρονομιά του Πανίκου Δημητριάδη, που ανέλαβε διοικητής της Κεντρικής αυτές τις μέρες, με την καθαρή ανάθεση φαίνεται να είναι να “διορθώσει” εκείνα που Προεδρικό και ΑΚΕΛ θεωρούν ότι ήταν λάθη του προκατόχου του. Μεγαλύτερο θέμα, όμως, φαίνεται να είναι το πολιτικό. Ο προεκλογικός για την κάλπη του Φεβρουαρίου θα γίνει στο έδαφος της οικονομίας.
Το ΑΚΕΛ συνειδητοποιεί ότι αυτό είναι το πιο αδύνατο σημείο του. Μέσα στην κοινή γνώμη οι αβάστακτες ευθύνες για το φονικό στο Μαρί μπορεί να μετρούν και πιο πολύ. Αν όμως τελικά υποψήφιος του ΑΚΕΛ δεν είναι ο Δημήτρης Χριστόφιας, τότε το μεγάλο αγκάθι του δράματος στο Μαρί μπορεί να… ξεπεραστεί. Γιατί εκείνες οι ευθύνες, διά στόματος Πόλυ Πολυβίου, ήταν και προσωπικές, του συγκεκριμένου Προέδρου. Ίσως μάλιστα αυτός να είναι και ένας από τους λόγους που φαίνεται να παραμερίζεται στην κούρσα ο… ιστορικός ηγέτης του ΑΚΕΛ.
Ένας “αντι-Ορφανίδης” στο πηδάλιο της Κεντρικής
Η περίπτωση του διορισμού νέου διοικητή της Κεντρικής σχετίζεται όμως και με τα επόμενα βήματα και ιδιαίτερα το βαρύ φορτίο της ανακεφαλαιοποίησης και των “βιβλικών διαστάσεων” ζημιών των τραπεζών. Στην πραγματικότητα ο κύριος στόχος του νέου διοικητή είναι να βρει κάποιον τρόπο για να σβήσουν μέρος από τις ζημιές των τραπεζών μέσα στα κονδύλια που η Ε.Ε. θα θέσει στη διάθεση της Ελλάδας γι’ αυτόν τον σκοπό.
Αλλά αντί γι’ αυτόν τον στόχο, η πολιτική ηγεσία ήδη έχει προσανατολίσει τον καθηγητή Οικονομετρίας στο καθήκον να δείξει αναδρομικά πόσο «κακή» ήταν η διοίκηση Ορφανίδη. Αν ο Ορφανίδης και οι τραπεζίτες ευθύνονται για την τραπεζική εκτροπή στα καταστροφικά ομόλογα του ελληνικού κράτους, τότε Χριστόφιας-Σταυράκης και Χριστόφιας-ΑΚΕΛ ευθύνονται λιγότερο για τα χάλια της οικονομίας. Αυτός είναι ο συλλογισμός της Εζεκία Παπαϊωάννου.
Στην Πινδάρου βλέπουν τα πράγματα με έναν πολύ διαφορετικό φακό. Πληροφορίες μας λένε ότι στο επιτελείο Αναστασιάδη ήδη προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο η Κύπρος να προχωρήσει σε προεδρικές εκλογές ενώ θα έχει βρεθεί στα γρανάζια του Μηχανισμού Στήριξης. Όλα δείχνουν, λένε επιτελικά στελέχη στο περιβάλλον του υποψήφιου Προέδρου, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα αναγκαστεί να ζητήσει τη στήριξη της Ε.Ε. και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Είναι αυτό το ενδεχόμενο, προσθέτουν, που προσπαθούν από την πλευρά του ΑΚΕΛ να ρίξουν στους ώμους του τέως διοικητή της Κεντρικής.
Υπήρχε προσύμφωνο Καζαμία;
Μέσα στην ίδια την Κεντρική Τράπεζα, όπως και μη πολιτικά πρόσωπα, τεχνοκράτες στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, υπογραμμίζουν ότι το στοίχημα είναι να βρεθεί τρόπος να σωθεί το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου και ότι όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Ο προεκλογικός σχεδιασμός του ΑΚΕΛ φαίνεται όμως να συνδυάζει αυτήν τη διάσωση με πολιτικά οφέλη. Αντίστροφα, στον ΔΗΣΥ θεωρούν ότι αυτές οι τακτικές κινήσεις του κυβερνώντος κόμματος θα εξανεμιστούν «από την ώρα που θα έρθουν τα πρώτα μαντάτα από τον Μηχανισμό».
Πληροφορίες από τη Φρανκφούρτη και την Αθήνα αναφέρουν ότι ο τέως υπουργός Οικονομικών, Κίκης Καζαμίας, είχε φτάσει σε μια κατ’ αρχήν συμφωνία προκειμένου μέρος της «χασούρας» των κυπριακών τραπεζών να απορροφηθεί από το Μνημόνιο της Ελλάδας. Με τον Κίκη Καζαμία να είναι τέως και τον μέχρι πρότινος ισχυρό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ευάγγελο Βενιζέλο να τρέχει μια σχεδόν απελπισμένη προεκλογική εκστρατεία, είναι αμφίβολο αν Σιαρλής-Δημητριάδης θα πετύχουν τελικά μια τέτοια “ένεση”.
Blame games στο Κέντρο
Ο περίφημος ενδιάμεσος χώρος αναλώνεται σε σχεδιασμούς σχετικά με τη διζωνική και την ονοματολογία της λύσης του Κυπριακού. Δεν προκαλεί έκπληξη το ότι μέχρι στιγμής, παρά τις απανωτές συσκέψεις και τα επιτελεία, δεν έχει δώσει κάποιαν αξιόλογη “λύση υποψηφίου”. Η είδηση από εκείνο το μέτωπο είναι μάλλον κάποιο “blame game”. Με αυτό τον τρόπο δεν δημιουργούν προς το παρόν καμία αληθινή πίεση ούτε προς τον Νίκο Αναστασιάδη ούτε και προς το ΑΚΕΛ. Εκτός από τα όσα συμβαίνουν σε τυχόν μυστικές συσκέψεις και συναντήσεις.
Και φυσικά την προσπάθεια του Προέδρου του ΔΗΚΟ να κρατά και τις δύο πόρτες ανοιχτές - αυτήν του ΑΚΕΛ αλλά και αυτήν του «ενδιαμέσου κοινού υποψηφίου». Όλα δείχνουν πάντως ότι στην τελική ευθεία θα ακούσουμε πολλές φορές το όνομα του Αθανάσιου Ορφανίδη. Το ΑΚΕΛ, ανάλογα και με το πού θα δώσει το χρίσμα του υποψηφίου, θα ρίξει όλες τις πιέσεις, που δέχεται το εκλογικό σώμα από την κρίση, στις τράπεζες και στον τέως διοικητή της Κεντρικής. Ο ίδιος ο Αθανάσιος Ορφανίδης, όπως έδειξε την ώρα της προαγγελθείσας αποχώρησης, μάλλον δεν θα μείνει με κλειστό το στόμα…
Με «υπέρβαση '13» ο Αναστασιάδης;
Ο Νίκος Αναστασιάδης, αφήνοντας αυτές τις συζητήσεις στο κομματικό επιτελείο και στον Αβέρωφ Νεοφύτου, θα προσπαθήσει να δείξει έναν δρόμο υπέρβασης. Πολύ διαφορετικό από εκείνον του 2008. Αν τότε ο σημερινός προεδρικός υποψήφιος και για πολλούς ήδη «φαβορί» είχε φτάσει στο σημείο να υπονοεί την υπέρβαση ως στήριξη «ακόμα και του Χριστόφια» για να λυθεί το Κυπριακό, τώρα θα προτείνει την υπέρβαση της οικονομικής κρίσης.
Το μεγάλο πλεονέκτημά του θα είναι ότι ο κόσμος θα θέλει περισσότερο να μάθει πώς μειώνεται η ανεργία και η ανασφάλεια και πώς δημιουργούνται θέσεις εργασίας, επιχειρηματικές ευκαιρίες και εισοδήματα, παρά για το αν και πόσο φταίει ο Ορφανίδης ή ο Χαρίλαος Σταυράκης και το ΑΚΕΛ. Θα έχει ο μέχρι στιγμής πρόεδρος του ΔΗΣΥ και τώρα υποψήφιος πρόεδρος της Δημοκρατίας αρκετά βέλη στη φαρέτρα του; Θα μπορέσει να πείσει τους ανθρώπους που διψούν για να γυρίσει η σελίδα; Πόσο θα μετρήσουν οι «τρικλοποδιές» που αναπόφευκτα θα βρει μπροστά του για το Δημοψήφισμα, το Σχέδιο Ανάν και το Κυπριακό;
Σχολιάστε
Αναρτήθηκε: 29 Απριλίου 2012
(Άρθρο μου στην Κυριακάτικη Σημερινή 29/04/12)
- Στη μετα-Χριστόφια εποχή το ΑΚΕΛ αναζητά υποψήφιο
- Το περίγραμμα θέσεων του κόμματος και η προσπάθεια για διεμβολισμό του ενδιάμεσου χώρου
- ΤΟ ΑΚΕΛ σε μια… δραματική τροπή «επιστρατεύσε» τον «αρχιστράτηγο» Νίκο Κατσουρίδη
Η κατάσταση στον χώρο του ΑΚΕΛ θυμίζει το παραμύθι με τους ποντικούς που ήθελαν να κρεμάσουν ένα κουδούνι στην ουρά του γάτου για να τον ακούουν όταν έρχεται, αλλά κανένας δεν τολμούσε να το κάνει…
Εδώ και καιρό στην Εζεκία Παπαϊωάννου το συζητούσαν μεταξύ τους. Έβλεπαν και τις δημοσκοπήσεις. Αλλά κανένας δεν… «τολμούσε» ή και δεν ήθελε να πει κατηγορηματικά στον Δημήτρη Χριστόφια ότι έπρεπε να παραιτηθεί από μια νέα διεκδίκηση. Τώρα με την παρέμβαση-πρόσκληση προς τα κόμματα του Κέντρου από τον Νίκο Κατσουρίδη, έχει αλλάξει κάτι; Δηλαδή, με άλλα λόγια, η πρόταση του ΑΚΕΛ για μια νέα συνεργασία σημαίνει “αυτόματα” ότι θα δεχτεί άλλον υποψήφιο από τον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας;
Ναυαγοσώστης ή γεφυροποιός
Στον έναν “πόλο” τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει εδώ και καιρό. Ο Νίκος Αναστασιάδης όχι μόνο είναι υποψήφιος Πρόεδρος και έχει ήδη δώσει “περίγραμμα θέσεων” για συνεργασία με τα άλλα κόμματα, αλλά έχει ήδη ξεκινήσει οργανωτικές και άλλες προεργασίες.
Ωστόσο, τα κόμματα του λεγόμενου “ενδιάμεσου χώρου”, συζητώντας με τον Νίκο Αναστασιάδη, ξεκίνησαν και τις μεταξύ τους διαβουλεύσεις. Με διακηρυγμένη πρόθεση να έχουν έναν κοινό “υποψήφιο του Κέντρου”. Σε αυτήν, όμως, τη διεργασία φαίνεται να μπαίνει “σφήνα” το ΑΚΕΛ. Σε μια “δραματική” τροπή το κυβερνών κόμμα “επιστράτευσε” τον «αρχιστράτηγο» Νίκο Κατσουρίδη και απευθύνεται στα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου αναζητώντας συμμαχίες.
Τις μέρες αυτές ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ κατέθεσε ένα “Πλαίσιο Συζήτησης” αναζητώντας συνεργασία με τα κόμματα της αντιπολίτευσης πλην του ΔΗΣΥ. Αυτό, εξήγησε, συμβαίνει διότι ο ΔΗΣΥ έχει ήδη υποψήφιο. Από την πλευρά του, το μεγάλο κόμμα της αντιπολίτευσης δεν είχε απευθύνει το “Περίγραμμά” του στο ΑΚΕΛ διότι κοινή πρόθεση είναι η συνεργασία της αντιπολίτευσης για να υπερβεί τα αδιέξοδα της διακυβέρνησης Χριστόφια.
Αυτή η διαφορά φαίνεται να αποτελεί και τη “λυδία λίθο” της κίνησης του ΑΚΕΛ. Το μεγάλο ερωτηματικό που πλανάται, είναι αν η Εζεκία Παπαϊωάννου, τώρα που στράφηκε στα κεντρώα κόμματα, εγκαταλείπει τυχόν νέα υποψηφιότητα του Δημήτρη Χριστόφια. Εδώ και καιρό ήταν γνωστό ότι το “πάνω χέρι” είχε ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αν, δηλαδή, είχε την πρόθεση να επαναδιεκδικήσει, κανένας στο ΑΚΕΛ δεν φαινόταν να… μπορεί να σταθεί απέναντί του αρνητικά. Οι πληροφορίες από το Προεδρικό έλεγαν ότι η τελική απόφαση είχε να κάνει με το πόσο θα μπορούσε να ανακάμψει η δημοτικότητά του μετά τα τραγικά συμβάντα του καλοκαιριού. Μήπως, όμως, η κίνηση Κατσουρίδη αυτή την εβδομάδα δείχνει κι άλλα πράγματα;
Η καινούρια παρέμβαση του “προεδρικού ζεύγους” σε απογευματινή τηλεοπτική εκπομπή αυτές τις μέρες και ιδιαίτερα οι προσπάθειες της Έρσης Χριστόφια να απορρίψει κάθε ιδέα ευθυνών του ίδιου του Προέδρου για το φονικό στο Μαρί, είναι ένδειξη ότι δεν έχουν εγκαταλείψει την ιδέα μιας νέας υποψηφιότητας. Εκτός ΑΚΕΛ και συγκεκριμένα στην Πινδάρου, κάνουν την εκτίμηση ότι πιθανώς το κυβερνών κόμμα να κάνει απλή αναγνώριση εδάφους χωρίς να έχει ακόμα καταλήξει σε οριστικές αποφάσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση σημαντικό ρόλο για τις τελικές αποφάσεις θα παίξουν οι αντιδράσεις των “τρίτων κομμάτων” και ιδιαίτερα του ΔΗΚΟ.
Η «πέτρα του σκανδάλου»
Πράγματι, όλα δείχνουν ότι με το “Πλαίσιο Συζήτησης” ο ειδικός απεσταλμένος του ΑΚΕΛ στοχεύει περισσότερο να βάλει σε πειρασμό ειδικά το ΔΗΚΟ και όχι το σύνολο των κεντρώων κομμάτων. Χαρακτηριστικό πάντως είναι ότι στο υπόμνημα που κατέθεσε ο Νίκος Κατσουρίδης μπαίνει για πρώτη φορά εν αμφιβόλω η επιμονή του Δημήτρη Χριστόφια στις προτάσεις του τόσο για τους εποίκους όσο και για την περίφημη εκ περιτροπής προεδρία. Στην πραγματικότητα, το ΑΚΕΛ δεν απορρίπτει κυριολεκτικά εκείνες τις προεδρικές παραχωρήσεις που για καιρό τώρα είναι η “πέτρα του σκανδάλου” στις σχέσεις με τον κεντρώο χώρο. Για τους εποίκους το ακελικό “πλαίσιο θέσεων” κάνει λόγο για παραμονή “συγκεκριμένου αριθμού εποίκων για ανθρωπιστικούς λόγους”.
Ο αριθμός αυτός συναρτάται με διατήρηση της πληθυσμιακής αναλογίας του 1960. Εφόσον όμως ληφθεί υπόψη ο σημερινός πληθυσμός στις ελεύθερες απογραφές, καθώς και εκείνος των Τουρκοκυπρίων, το συμπέρασμα είναι ότι αυτή η γενική θέση του ΑΚΕΛ “χωράει” ίσως περισσότερους από τους 50.000 που δέχτηκε ήδη ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Με παρόμοιο τρόπο για την “εκ περιτροπής-σταθμισμένη ψήφο” υπάρχει μια δυνητική αναφορά. Ότι δηλαδή ο Πρόεδρος έχει δικαίωμα να την αλλάξει ή και να την αποσύρει.
Πέρα από τις όποιες λεπτομέρειες και με τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο του ΑΚΕΛ να δηλώνει ότι το πλαίσιο “είναι διαπραγματεύσιμο”, γίνεται κατανοητό ότι το ΑΚΕΛ έχει διάθεση να παζαρέψει, αλλά μάλλον χωρίς να δώσει “γην και ύδωρ” στους “σκληρούς” του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ.
Τα ερωτηματικά παραμένουν
Έχει αποφασίσει το ΑΚΕΛ να υποστηρίξει, μαζί με άλλα ή άλλο κόμμα, κάποιον άλλον εκτός του Δημήτρη Χριστόφια;
Αν αυτό αληθεύει, εννοούν έναν κάποιον αριστερό υποψήφιο ή κάποιον από τον ευρύτερο χώρο του Κέντρου;
Αν υποθέσουμε ότι ο ίδιος ο Δημήτρης Χριστόφιας παραιτήθηκε από το ενδεχόμενο επαναδιεκδίκησης, τότε φαίνεται μάλλον απίθανο να γίνει δεκτός κάποιος άλλος υποψήφιος από τον χώρο του ΑΚΕΛ. Πληροφορίες λένε ότι αυτό ζητά ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αλλά την άποψη αυτή ενισχύει και η αναζήτηση συνεργασίας με τον ενδιάμεσο χώρο. Διότι οι πιθανότητες του ΑΚΕΛ να βρει υποστήριξη από κάποιο άλλο κόμμα αυξάνονται πολύ από την ώρα που θα δώσει τη δυνατότητα σε εκείνο το κόμμα (κυρίως το ΔΗΚΟ) να δείξει ότι υποστηρίζει κάποιον υποψήφιο που “βρίσκεται κοντά του”.
Συνεπώς, εάν τα πράγματα εξαρτηθούν από τη στάση του ΔΗΚΟ, προβάδισμα αποκτά η υποψηφιότητα του Νίκου Κατσουρίδη «ως ο πιο ικανός να δελεάσει σημαντικό κομμάτι του ΔΗΚΟ αλλά και της ΕΔΕΚ». Εάν τα πράγματα κινηθούν εντός του κόμματος και αναζητηθούν «λύσεις ΑΚΕΛ» σε έναν μοναχικό δρόμο στις εκλογές, στη λογική της «αξιοπρεπούς ήττας, τον σταυρό του μαρτυρίου θα σηκώσει ο Άντρος Κυπριανού…». Αν και στο σενάριο αυτό, αρκετά μέλη του Πολιτικού Γραφείου του κυβερνώντος κόμματος έχουν την άποψη ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας θα έπρεπε να αναλάβει τον ρόλο της… Ιφιγένειας! Να θυσιαστεί, δηλαδή, προκειμένου να… σωθεί το κόμμα.
Καταλήγοντας από εκεί που ξεκινήσαμε, η κατάσταση στον χώρο του ΑΚΕΛ θύμιζε το παραμύθι με τους ποντικούς που ήθελαν να κρεμάσουν ένα κουδούνι στην ουρά του γάτου για να τον ακούσουν όταν έρχεται, αλλά κανένας δεν τολμούσε να το κάνει. Φαίνεται, όμως, ότι -αντί γι’ αυτό- το κυβερνών κόμμα με τη μεγάλη παράδοση σε τέτοιους σχεδιασμούς βρίσκει τρόπο να δελεάσει τα… ποντίκια του Κέντρου, βάζοντας στη φάκα (της εξουσίας) ένα μεγάλο κομμάτι τυρί! Θα τσιμπήσουν άραγε;
Σχολιάστε
Αναρτήθηκε: 22 Απριλίου 2012
(Άρθρο μου στην Κυριακάτικη Σημερινή 22/04/12)
- Ο νέος Πρόεδρος θα παραλάβει «καμένη» οικονομία
- Όλα δείχνουν ότι το κράτος θα χρειαστεί να… καλύψει και τις τράπεζες
- Ο εφιάλτης της Ισλανδίας πλανάται πάνω από την Κύπρο
Είναι πια περισσότερο από εμφανές ότι οι Προεδρικές θα είναι «εκλογές της οικονομίας». Ο επόμενος Πρόεδρος θα πρέπει να βγάλει τη χώρα από την κρίση και να δημιουργήσει ξανά το πλεονέκτημα μιας ανθηρής οικονομίας. Για να φτάσουμε όμως μέχρι τότε, η κυπριακή οικονομία καλείται απλώς να... βγάλει το 2012.
Ψάχνοντας το βάθος του γκρεμού...
Στο αμέσως επόμενο διάστημα είναι βέβαιο ότι θα διαφανεί πόσο βαθύ είναι το «χαντάκι». Αυτές τις ημέρες στο προσκήνιο βρέθηκαν οι δυσμενείς προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο μιλά για μεγαλύτερη υποχώρηση της οικονομίας από εκείνη που πρόβλεψε για φέτος η Κυβέρνηση και για ανεργία που «ακουμπάει» πια το 10%. Οι χρηματοδοτικές ανάγκες του κράτους μέχρι το τέλος του χρόνου φτάνουν τα €800 εκ. Αυτήν την ώρα κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει πώς θα καλυφθούν. Και χωρίς να υπολογίζονται οι τυχόν ανάγκες για στήριξη των τραπεζών που βρίσκονται επίσης «στο κόκκινο»...
Επιπλέον, πάνω από το κεφάλι της Κυβέρνησης και ειδικά του Βάσου Σιαρλή βρίσκεται η «δαμόκλειος σπάθη» της νέας αξιολόγησης από τον οίκο Fitch. Μια νέα υποβάθμιση θα εξαφανίσει τις ήδη πολύ χλομές πιθανότητες να βρει το κράτος δανειστές. Πιο απλά, το αποτέλεσμα θα είναι τη φορά αυτή να βρεθούμε μπροστά σε πραγματικό φάσμα παύσης πληρωμών, δηλαδή χρεοκοπίας!
Συνεπώς η εικόνα είναι πολύ σοβαρή. Το κυπριακό κράτος σε στάση πληρωμών και χωρίς δυνατότητες δανεισμού, θα βλέπει τις τράπεζες της χώρας να μην μπορούν να βρουν τα κεφάλαια που είναι απαραίτητα για να συνεχίσουν να λειτουργούν ομαλά...
Ζητούνται τραπεζικά κεφάλαια
Πράγματι, στο υπόβαθρο όλων των εξελίξεων βρίσκονται οι προσπάθειες των κυπριακών τραπεζών να εξασφαλίσουν τα πρόσθετα εκείνα κεφάλαια που θα αποτρέψουν το «σενάριο-εφιάλτη». Ούτε λίγο ούτε πολύ αναζητούν €1,6 δισεκατομμύριο μέχρι το τέλος Ιουνίου, που λήγει η προθεσμία της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών. Όλοι οι παρατηρητές και επαΐοντες συμφωνούν ότι κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι απίθανο.
Οι προσπάθειες αυτές μοιάζουν χωρίς ελπίδα. Γι' αυτό και οι προσπάθειες θα πρέπει να στραφούν στο εξωτερικό. Οι οικονομικοί παρατηρητές, όμως, δεν βλέπουν ούτε από εκεί φως, για δυο λόγους. Πρώτον διότι υπάρχει σε πανευρωπαϊκή κλίμακα ένας μεγάλος τραπεζικός ανταγωνισμός για την άντληση κεφαλαίων και υπό τις περιστάσεις η κυπριακή τραπεζική αγορά δεν είναι και τόσο ελκυστική.
Ενώ, εκείνο που περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα είναι το γενικότερο ασταθές τοπίο. Σύμφωνα με τους παρατηρητές, ακόμα και το θεωρητικό ενδιαφέρον ξένων επενδυτών εξανεμίζεται μπροστά στην αβεβαιότητα σε σχέση με τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Διότι δεν θεωρούν βέβαιο ότι τυχόν συμμετοχή τους στις κυπριακές τράπεζες και ένεση καινούριων κεφαλαίων, θα εξασφαλίσει τη βέβαιη διάσωση αφού μπορεί να ακολουθήσουν και άλλες «αναταράξεις» εξαιτίας της θέσης τους στην Ελλάδα.
Θα πάρουμε δρόμο... Ισλανδίας;
Γι’ αυτό και η προσοχή είναι στραμμένη στις προσπάθειες του Υπουργού Οικονομικών, του (τέως;) Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και του Μιχάλη Σαρρή. Στο τρίγωνο Αθήνα, Φρανκφούρτη και Ουάσιγκτον. Η ελπίδα είναι να μπορέσουν και οι κυπριακές τράπεζες να συμμετάσχουν μερικώς, με ειδικές ρυθμίσεις, στον μηχανισμό διάσωσης των ελλαδικών τραπεζών. Αν όμως δεν υπάρξει κάποιο «σωσίβιο» αυτού του είδους, τότε θα πρέπει «υποχρεωτικά» να παρέμβει το κράτος. Θα πρέπει δηλαδή να μετακυλισθεί το βάρος των τραπεζικών απωλειών στους φορολογούμενους.
Ένα τέτοιο σενάριο θυμίζει το ισλανδικό προηγούμενο. Πράγματι, στην κρίση του 2008-10, το κράτος της μικρής Ισλανδίας αναγκάστηκε να αναλάβει τις τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας και ένα μέρος του ενεργητικού τους που είχε ύψος περίπου 11 φορές το ΑΕΠ της χώρας! Η κρίση της Ισλανδίας, παρά την «διάσωση», ήταν πολύ μεγάλη και οι συνέπειές της είναι αισθητές ακόμα μέχρι σήμερα. Ένα τέτοιο σενάριο ακούγεται σαν διπλός εφιάλτης διότι στην κυπριακή περίπτωση μιλάμε για ένα κράτος το οποίο από μόνο του βρίσκεται ήδη στα όρια της πτώχευσης.
Μαέστρος για πένθιμο εμβατήριο…
Αυτές οι εξελίξεις και οι αντίστοιχοι προβληματισμοί βρίσκονται πίσω και από την πολιτική επικαιρότητα που θέλει Προεδρικό και ΑΚΕΛ να έχουν εγκαταλείψει την ιδέα μιας νέας υποψηφιότητας Χριστόφια. Διότι όλα αυτά τα μαύρα σύννεφα θα υπερκαλύψουν την όποια «λάμψη» θα έφερνε είτε η ευρωπαϊκή Προεδρία είτε και τα πρώτα συμβόλαια για το φυσικό αέριο.
Ο νέος Πρόεδρος της χώρας θα έχει να αντιμετωπίσει από τις αρχές του επόμενου χρόνου μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ενώ ανάλογες και ίσως χειρότερες συνθήκες έχει να αντιμετωπίσει ο νέος διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, αφού φαίνεται να έχει οριστικά αποφασιστεί η αντικατάσταση τού σημερινού διοικητή Αθανάσιου Ορφανίδη. Στο Προεδρικό φαίνεται να υπολόγισαν ότι με ένα καινούριο πρόσωπο στη θέση του διοικητή της εποπτικής Αρχής των τραπεζών θα μπορέσουν να αποδώσουν και ευθύνες για κακές αποφάσεις και εσφαλμένη διαχείριση στον απερχόμενο διοικητή.
Είναι όμως πολύ αμφίβολο αν θα ισχύσει ένα τέτοιο «επικοινωνιακό πλεονέκτημα» από την ώρα που ο νέος διοικητής που θα διοριστεί θα είναι με το καλημέρα αγγελιαφόρος πολύ κακών νέων. Σύμφωνα με οικονομικούς αναλυτές, η θέση του διοικητή της Κεντρικής αυτήν την ώρα δεν είναι απλώς μια «ηλεκτρική καρέκλα», αλλά μάλλον… ρόλος «μαέστρου για πένθιμο εμβατήριο»!
Συνεπώς, το ενδεχόμενο να γίνει προεκλογική εκστρατεία με την Κύπρο να έχει ήδη μπει στο Μηχανισμό Στήριξης είναι κάτι περισσότερο από πιθανό. Κάτι τέτοιο, όμως, θα αλλάξει και τους σχεδιασμούς των εκατέρωθεν εκλογικών επιτελείων. Σίγουρα πάντως αυξάνει τις πιθανότητες να αναζητήσει το ΑΚΕΛ να υποστηρίξει έναν κάποιο εξωκομματικό υποψήφιο πέραν και του χώρου της Αριστεράς, αντίθετα με τις διαβεβαιώσεις που έδιναν μέχρι πρότινος ηγετικά στελέχη του.
Σχολιάστε
Αναρτήθηκε: 8 Απριλίου 2012
(Άρθρο μου σην Κυριακάτικη Σημερινή 08/04/12)
- Η πορεία προς τις προεδρικές και η ατζέντα του προεκλογικού αγώνα
- Στη βάση ποιων ζητημάτων κρίνεται η διακυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια και ποιες «καυτές πατάτες» καλείται ν’ αντιμετωπίσει
- Η οικομομία κατέχει εξέχουσα θέση και αναμένεται ν’ αποτελέσει βαρόμετρο για το αποτέλεσμα της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης
Όταν τον Αύγουστο αναλάμβανε ο Κίκης Καζαμίας το Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο εγκατέλειπε… άδοξα ο Χαρίλαος Σταυράκης, είχε γίνει πολύ μεγαλύτερος θόρυβος και συζήτηση παρά τώρα που τον Καζαμία διαδέχτηκε ο Βάσος Σιαρλής. Με τις συνέπειες της φονικής έκρηξης στο Μαρί νωπές και την οικονομία σε συνθήκες διάλυσης, ο Κίκης Καζαμίας είχε στα χέρια του την «καυτή πατάτα» των έκτακτων μέτρων λιτότητας. Ταυτόχρονα, όμως, έπρεπε να προετοιμάσει τον κρατικό προϋπολογισμό του 2012 και να είναι πειστικός απέναντι στους «τρίτους», που είχαν βάλει ήδη την κυπριακή οικονομία σε παρακολούθηση...
Η «κληρονομιά» του Βάσου Σιαρλή
Οι αποφάσεις για τα έκτακτα οικονομικά μέτρα έδωσαν κάποιο κύρος στον τέως υπουργό Οικονομικών. Γιατί τότε όλοι περίμεναν «κάτι να γίνει». Αλλά τα πρώτα αποτελέσματα της οικονομίας μέσα στο 2012 δεν φαίνεται να τον δικαιώνουν. Αυτή είναι τελικά η «κληρονομιά» του πρώην τραπεζίτη και νυν υπουργού Σιαρλή. Ένας προϋπολογισμός που δεν υλοποιείται όπως ήταν στα χαρτιά. Μια κατάσταση, με άλλα λόγια, που θα τον αναγκάσει να πάρει και πρόσθετα μέτρα λιτότητας. Ελάχιστοι θέλουν να είναι στη θέση του νέου υπουργού Οικονομικών όταν θα χρειαστεί να παρουσιάσει νέες περικοπές στη Βουλή. Ή όταν θα χρειαστεί να φέρει διορθωμένο προϋπολογισμό για το 2013 κάτω από τα «πυρά» των Νικόλα Παπαδόπουλου και Αβέρωφ Νεοφύτου.
Άλλη είναι όμως η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει τώρα το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Χριστόφια. Είναι οι ζημιές των €4,4 δισ. που καταγράφονται στις κυπριακές τράπεζες και το στοίχημα της «ανακεφαλαιοποίησής» τους. Όλα δείχνουν μέχρι τώρα ότι οι τράπεζες δεν μπορούν μόνες τους να αντιμετωπίσουν αυτές τις ανάγκες και θα χρειαστούν στήριξη από το κράτος.
«Γόρδιος δεσμός» που δεν κόβεται
Συνεπώς θα έπρεπε τώρα να γίνονται πολύ μεγαλύτερες συζητήσεις γύρω από τις προθέσεις και τις δυνατότητες του νέου υπουργού. Οι πιεστικές ανάγκες του τραπεζικού συστήματος είναι «γόρδιος δεσμός» ο οποίος δεν μπορεί απλά να κοπεί. Οικονομικοί παρατηρητές θεωρούν σχεδόν βέβαιο ότι οι κυπριακές Αρχές θα αναγκαστούν να καταφύγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να εξασφαλίσουν τα κεφάλαια που χρειάζονται για τη χρηματοδότηση των τραπεζών.
Κάτι τέτοιο θα έφερνε τη χώρα κατευθείαν μέσα σε διαδικασίες Μηχανισμού Στήριξης. Θα έφερνε, δηλαδή, κι άλλα πρόσθετα και πολύ σκληρά μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Ο νέος υπουργός Οικονομικών είναι ένας έμπειρος τραπεζικός τεχνοκράτης με εξειδίκευση σε ζητήματα δανεισμού και χρηματοδότησης. Τι μπορεί όμως να κάνει μπροστά σε τέτοια δεδομένα; Ενώ μεγαλύτερο είναι το άλλο ερωτηματικό: Πώς θα εισπράξει το πολιτικό σύστημα μια τέτοια εξέλιξη, ιδιαίτερα μάλιστα μέσα στην καρδιά της προεκλογικής εκστρατείας;
Ο Νίκος Αναστασιάδης και ο ΔΗΣΥ είχαν παίξει σημαντικό ρόλο το περασμένο καλοκαίρι όταν μέσα σε συνθήκες κρίσης όχι μόνο αποδέχτηκαν, αλλά πρωταγωνίστησαν στη δημιουργία συνθηκών συναίνεσης. Θα μπορέσει και τη φορά αυτή να κάνει το ίδιο;
Οι τραπεζικές ευθύνες
Όλες αυτές τις μέρες υψώνονται συνεχώς και περισσότερες φωνές γύρω από ενδεχόμενες ευθύνες στη διοίκηση των τραπεζών. Κάποιοι θέλουν μάλιστα να συσχετίσουν το ζήτημα της απόδοσης ευθυνών με τον διορισμό νέου διοικητή στην Κεντρική Τράπεζα. Θεωρώντας δηλαδή ότι οι ευθύνες φτάνουν και αγγίζουν τον Αθανάσιο Ορφανίδη, ως τον κατ’ εξοχήν υπεύθυνο για την επιτήρηση των τραπεζών. Είναι γι' αυτό που οι κύκλοι της Εζεκίας Παπαϊωάννου προτείνουν τον ακαδημαϊκό Πανίκο Δημητριάδη, επιστήθιο φίλο του Νεοκλή Συλικιώτη. Και αναμένουν ότι ως νέος διοικητής θα αποστασιοποιηθεί και θα αποδώσει τελικά ευθύνες στις τραπεζικές ηγεσίες.
Θα επιδιώξουν, λοιπόν, ο νέος υπουργός Οικονομικών μαζί με τον νέο διοικητή της Κεντρικής να δαχτυλοδείξουν τις τραπεζικές ηγεσίες και να φέρουν «κάθαρση»; Γιατί, κακά τα ψέματα, το ζήτημα καταλήγει να είναι… «μεγάλης ευαισθησίας» από την ώρα που ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών προέρχεται από την ανώτερη ηγεσία της μεγαλύτερης τράπεζας.
Το τραπεζικό παζλ και οι προεδρικές
Στα επιτελεία του Προεδρικού υπολογίζουν σ’ αυτήν ακριβώς τη διαδικασία απόδοσης ευθυνών στις τραπεζικές ηγεσίες. Θεωρούν ότι έτσι θα δοθούν απαντήσεις για την ολιγωρία και την ανεπάρκεια που καταλογίζουν οι πολίτες στην κυβέρνηση Χριστόφια. Ότι θα βρεθεί εύκολα ένας άλλος «ένοχος».
Είναι αλήθεια ότι αν ανοίξει ενός είδους «δημόσια δίκη των τραπεζών», θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον. Πολλές δεκάδες χιλιάδες πολιτών, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες αλλά και απλοί ιδιώτες, στενάζουν κάτω από το βάρος των δανείων και των τόκων ή βλέπουν τις τράπεζες να τους γυρίζουν την πλάτη για νέα δάνεια. Από τον χώρο της Κυβέρνησης και του ΑΚΕΛ έχουν από καιρό προετοιμάσει το έδαφος για μια τέτοια συζήτηση.
Στη διάρκεια του προεκλογικού για τις βουλευτικές, πολλά στελέχη του ΑΚΕΛ επέμειναν στις «ευθύνες των τραπεζών». Κάτι τέτοιο, όμως, μπορεί να είναι, τελικά, και δίκοπο μαχαίρι. Είναι πολύ αμφίβολο πόσο θα διαρκέσουν οι εντυπώσεις από την «αποκάλυψη» των τραπεζικών ευθυνών για την κρίση. Διότι την ίδια ώρα θα πρέπει να ληφθούν πρόσθετα μέτρα και να έρθουν και άλλες περικοπές σε μισθούς, επιδόματα, χρηματοδοτήσεις. Εκτός από τους συνοδοιπόρους του Δημήτρη Χριστόφια, η εκτίμηση είναι ότι οι λοιποί πολίτες δύσκολα θα μπορέσουν να χρυσώσουν το χάπι και να παρηγορηθούν, επειδή απλά θα «φταίνε οι τράπεζες»!
Όταν θα έρθει ο… λογαριασμός
ΚΥΚΛΟΙ της αντιπολίτευσης εκτιμούν ότι όποιες και αν είναι οι επιδόσεις της προεδρίας της Ε.Ε., εάν πράγματι καταφέρει ο Πρόεδρος Χριστόφιας να κάνει θετικές θεαματικές κινήσεις, αυτές θα σβήσουν πολύ εύκολα κάτω από την πίεση μιας «αιμάσσουσας οικονομίας». Εφόσον η Κύπρος καταλήξει στον Μηχανισμό Στήριξης, την παράσταση δεν θα κλέψουν τα Συμβούλια Αρχηγών της Ε.Ε., αλλά οι συνεδριάσεις των επιτελικών της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με τα στελέχη του Υπουργείου Οικονομικών και της Κεντρικής Τράπεζας. Η Κύπρος θα ζήσει κάτι ανάλογο με αυτό που γνώρισε η Ελλάδα με την «τρόικα»...
Την ώρα που υπάρχουν τέτοιοι συσχετισμοί ανάμεσα στην οικονομία και τις προεδρικές εκλογές, οι προσπάθειες του «ενδιάμεσου χώρου» για κοινό υποψήφιο φαίνονται εκτός τόπου και χρόνου. Τα κόμματα του Κέντρου αναζητούν να διασφαλίσουν ισορροπίες και να ικανοποιήσουν και τους τελευταίους υπολογισμούς των ηγεσιών και των κομματικών μηχανισμών τους σε μια «δημόσια παράσταση» κοινού υποψηφίου, αλλά φαίνεται να ξέχασαν τα πιο πιεστικά προβλήματα της χώρας που έχουν να κάνουν με την οικονομία.
Και σε αυτό το κεφάλαιο έχει τεράστιο προβάδισμα ο Νίκος Αναστασιάδης, του οποίου οι σχετικές κινήσεις και αντιδράσεις μπορεί να «κεφαλαιοποιήσουν» τις αμφιταλαντεύσεις της Κυβέρνησης και τον πικρό λογαριασμό που θα έρθει πολύ σύντομα, και ίσως πριν βγει το καλοκαίρι.
Σχολιάστε
