Κόντευα να περάσω τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τον κριτικά σκεπτόμενο άνθρωπο από το ρατσιστή, με το που άκουσαν τα αυτάκια μου το Δελτίο Ειδήσεων. Τέσσερις Ρουμάνοι, λέει, βίαζαν επί ώρες δύο αβοήθητες γυναίκες. Την μια την εξέτασαν οι γιατροί και ήταν σε άθλια κατάσταση, την άλλη την έψαχναν ακόμη. Είχαν πηδήξει από το παράθυρο για να γλιτώσουν από το μένος τους. Τις ξεγέλασαν, πως θα τους έδειχναν ένα διαμέρισμα για να μένουν και τους έκαναν επίθεση. Ένας ένας τις βίαζαν, με τη σειρά κι ύστερα πάλι και πάλι και πάλι. Σαν ζώα. Κι ύστερα έκανα κλικ. Δεν θα μπορούσα να γίνω ρατσίστρια εκείνη την ημέρα, γιατί τα θύματα ήταν κι εκείνα από χώρα μακρινή και τα λυπόμουνα αφάνταστα για να τα μισήσω.
Το θέμα είναι ότι κάποια μέρα, άνθρωποι λογικοί και συνειδητοποιημένοι, θα γίνουν ρατσιστές από αντίδραση και γι’ αυτό θα φταίει η Κυπριακή Δημοκρατία. Το κράτος εκείνο, που ενώ φιλοξενεί χιλιάδες μετανάστες, δεν έχει μεταναστευτική πολιτική. Δεν ξέρω αν έχουμε νόμους, κανονισμούς ή κάτι άλλο. Ξέρω ότι για να συνεννοηθώ στην καφετέρια, πρέπει να παραγγείλω ένα πράγμα που ονομάζεται «ένα φραπέ half-half with a little bit of milk» και να κάνω την προσευχή μου ότι δεν θα μου φέρουν χυμό καρότου. Αυτό το πράγμα επί της ουσίας σημαίνει δύο πράγματα: (α) ότι αυτός που έλαβε την παραγγελία δεν αναγκάστηκε από κανένα να μάθει τη γλώσσα μας και (β) αυτός που έλαβε την παραγγελία δεν αισθάνεται ότι χρειάζεται να επενδύσει στην παραμονή του εδώ, άρα δεν νοιάζεται να μάθει τη γλώσσα. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο θα έπρεπε να μας προβληματίζει περισσότερο. Ότι ένας μετανάστης δεν μπορεί να αισθανθεί ότι η Κύπρος είναι το σπίτι του και κατ’ επέκταση θα συνεχίσει να διατηρεί τις νοοτροπίες και τις καταστάσεις που έφερε μαζί του με οποιοδήποτε κόστος; Ή ότι το κράτος μας δεν ενδιαφέρεται να εντάξει έναν μετανάστη στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, με τον πιο straightforward τρόπο, δηλαδή να τον μπάσει στην κουλτούρα μας μέσω της γλώσσας;
Ανάμεσά μας κυκλοφορούν άνθρωποι χωρίς καμιά ταυτότητα. Άνθρωποι σε μία φάση αιώνιας μεταβατικότητας, οι οποίοι άφησαν μια χώρα με δική της γλώσσα, δική της ιδιοσυγκρασία, δική της κουλτούρα και δικά της ήθη και έθιμα πίσω τους και ήρθαν σε μια χώρα για τη γλώσσα, την ιδιοσυγκρασία, την κουλτούρα και τα ήθη και έθιμα της οποίας δεν γνωρίζουν τίποτα και κανείς δεν ενδιαφέρεται να τους μυήσει σε αυτά. Και δεν πρόκειται ποτέ να αισθανθούν ή να συμπεριφερθούν όπως εμάς, επειδή απλά ούτε εμείς το επιδιώκουμε, ούτε αυτοί θεωρούν ότι θα βελτιώσει τη ζωή τους.
Στα τέσσερα χρόνια που ζούσα στο Λονδίνο δεν έγινα Αγγλίδα. Αντιθέτως, διέθετα στοκ κληματόφυλλα και τύλιγα κουπέπια και ασχολήθηκα πολύ περισσότερο με τη διεθνοποίηση του Κυπριακού απ’ ότι με τον Νίτσε. Έγινα όμως από εκείνους τους ανθρώπους που διάβαζαν Independent στο μετρό (το οποίο αποκαλούσα «tube»), ακούγοντας το ipod και πίνοντας skinny vanilla latte. Μιλούσα τη γλώσσα με «bbc accent» και είχα άποψη για την πολιτική διαχείρισης των προσωπικών δεδομένων του Γκόρντον Μπράουν. Ήμουν εγγεγραμμένη στο σύστημα ενημέρωσης του αστυνομικού της γειτονιάς και κάθε εβδομάδα διάβαζα με ενδιαφέρον το ενημερωτικό email για την περιοχή μου. Στις δημοτικές εκλογές πήγα απευθείας μετά τις εξετάσεις στο εκλογικό μου κέντρο και ψήφισα τον Μπόρις, όχι γιατί δεν τον θεωρούσα ψυχοπαθή, αλλά γιατί ως κάτοικος Λονδίνου ήθελα να ξεφορτωθούμε οπωσδήποτε τον βλάκα τον Λιβινγκστον. Κοινώς, συμπεριφερόμουν όπως τον μέσο Λονδρέζο. «Integrated» είναι η μαγική λέξη. Έχετε δει πολλούς μετανάστες στην Κύπρο να συμπεριφέρονται όπως τον μέσο Λευκωσιάτη; Έχετε δει πάνω από έναν;
Στην Κύπρο επιτρέπουμε στους μετανάστες να μην έχουν ταυτότητα. Και όποιος δεν έχει ταυτότητα δεν έχει ούτε και θέση στο κοινωνικό σύνολο. Αιωρείται. Και φυσιολογικά θεωρεί τον εαυτό του διαφορετικό από τους υπόλοιπους. Διαφορετικό από αυτούς που τους επιβάλλει ο νόμος να μην βιάζουν, να μην οδηγούν μεθυσμένοι, να μην μαχαιρώνονται στη μέση του δρόμου. Δεν ισχυρίζομαι πως οι Κύπριοι πολίτες δεν παρανομούν ή δεν προβαίνουν σε αποτρόπαιες πράξεις. Σε αντίθεση με τους μετανάστες, όμως, τα κίνητρά τους δεν οφείλονται στο γεγονός πως ποτέ δεν τους επιτρέψαμε να θεωρούν την Κύπρο σπίτι τους και τους εαυτούς τους σαν Κύπριους πολίτες.
Τέσσερις Ρουμάνοι συμπεριφέρθηκαν σε δύο Βιετναμέζες σαν λιοντάρια που πεινασμένα βρήκαν πρόχειρο θήραμα. Τέσσερις Ρουμάνοι που δεν έγιναν ποτέ Κύπριοι, επιτέθηκαν σε δύο Βιετναμέζες τις οποίες δεν θα αντιμετωπίσουμε ποτέ σαν Κύπριες. Τέσσερις Κύπριοι και δύο Κύπριες παρήγγειλαν «ένα φραπέ half-half with a little bit of milk» και ρώτησαν ο ένας τον άλλον αν άκουσαν τι έγινε με εκείνο τον βιασμό. Κάτι ξένοι βίασαν κάτι ξένες και το πρόβλημα ήταν ξένο προς αυτούς. Εδώ είναι ξένο για το κράτος, γιατί θα έπρεπε να το θεωρούν οικείο ο Γιάννης, ο Μιχάλης, ο Κωνσταντίνος, ο Πέτρος, η Έλενα και η Μαρία; Ποιος τους δημιούργησε την αίσθηση ότι οι άνθρωποι αυτοί ζουν ανάμεσά μας και όχι παράλληλα με εμάς; Όχι η Κυπριακή Δημοκρατία πάντως.
Αγαπητή κυρία Λοίζου,
Συνήθως δεν σχολιάζω άρθρα, αλλά θεωρώ το γράψιμο σου ιδιόμορφο και οξυδερκές. Θα ήθελα να σχολιάσω κάποια ζητήματα με κάθε εκτίμηση.
Η γραμμή μεταξύ του κριτικά σκεπτόμενου ανθρώπου και του ρατσιστή δεν είναι ούτε λεπτή ούτε δυσδιάκριτη. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος έχει κριτήρια ανάλυσης της κοινωνικής πραγματικότητας τα οποία ενίοτε υποβάλλει σε κριτική και ξανά από την αρχή. Μπέρδεμα η κοινωνική ανάλυση. Ο παραδοσιακός ρατσιστής λέει ένα "Εν οι ξένοι που φταίσιν σιόρ" και εκαθάρισε.
Το πρόβλημα είναι ότι παρουσιάζεται ένα νέο είδος ρατσιστή στη Κύπρο. Είναι αυτοί που λένε "Εγώ δεν είμαι ρατσιστής ΑΛΛΑ.." Τούτο ακριβώς που υπαινίσσεσαι μαεστρικά στο κείμενο σου. Το μαεστρικά πάει γιατί εμμέσως παραδέχεσαι ότι ο λόγος που δεν έγινες ρατσίστρια είναι γιατί τα θύματα είναι επίσης ξένοι. Αν ήταν Κύπριοι δηλαδή τι θα άλλαζε?
Ο κριτικά σκεπτόμενος άνθρωπος δεν γίνεται ρατσιστής υπο καμία προυπόθεση. Εσύ παραδέχεσαι ότι γίνεσαι. Εκτός των άλλων, η αιτιοκρατική σχέση που καθόρισες στο κείμενο σου μεταξύ βιασμού και μετανάστευσης, είναι αλχημεία. Καλήν υγείαν, οι κοινωνικές επιστήμες είναι ανθεκτικές σε τέτοιου είδους παραμορφώματα.
Η μεταναστευτική πολιτική στην Κύπρο αντιμετωπίζει προβλήματα και επιβάλλεται σοβαρότητα για να αντιμετωπιστούν. Πιο σοβαρά προβλήματα από τα κόμπλεξ των Κυπρίων να παραγγείλουν το φραπέ τους στα Αγγλικά. Ο Κύπριος δεν θέλει να παραγγείλει τον καφέ του στα Αγγλικά γιατί λέει οτι θέλει να μιλά την δική του γλώσσα στην χώρα του. Ανεξαρτήτως αν η εθνική υπερηφάνεια ήταν εξαφανισμένη 10 δευτερόλεπτα πριν, όταν συζητούσε για το καινούριο του λαπτοπ με τον μεγάλο χαρντ ντισκ και το μάδερμπορντ. Ή ακόμα θα ήταν σεβαστό όταν το ''ευθυτενώς'' μένει ''ευθυτενώς'' και όχι straightforward και μάλιστα εθελοντικά. Μόλις έρθει η κορού για την παραγγελία ξεκινά το κόμπλεξ.
Θα μπορούσες για παράδειγμα να αναφέρεις το γεγονός ότι δεν υπάρχουν κέντρα υποδοχής των μεταναστών ή ακόμα πώς ένα απάνθρωπο σχέδιο όπως αυτό της FRONTEX αγιοποιήθηκε ακόμα και από τον - ευαισθητοποιημένο σε θέματα μετανάστευσης - Συλικιώτη.
Θα μπορούσες να θίξεις τον τρόπο που ορισμένα ΜΜΕ κατευθύνουν τον κόσμο στην ξενοφοβία βαφτίζοντας εχθρούς της Κύπρου όλους τους ξένους ακόμα και διπλωματούχους που χάνουν το χρόνο τους προσπαθώντας να μας πείσουν να ζήσουμε με τους συμπατριώτες μας Τ/Κ. Που αναφερόνται σε ηγέτες ξένων κρατών με την εθνική τους ταυτότητα αντί με το ονοματεπώνυμο τους, γενικά και αόριστα δημιουργώντας άραγε τι συναισθήματα;
Όχι όμως, το πρόβλημα είναι πώς να παραγγείλω τον φραπέ.
Σπουδάζω σε μιαν γραφική πόλη της Μ. Βρεττανίας. Στον ένα χρόνο που μένω δεν φρόντισα να πάρω ούτε κληματόφυλλα, ούτε στοκ μακαρόνια του φούρνου ούτε έφτιαξα φοιτητική παράταξη να προβάλλω τες θέσεις μου στο Κυπριακό. Διαβάζω Independent με την βοήθεια λεξικού τσέπης αλλά προτιμώ να διαβάζω τον Πολίτη και την Σημερινή (βίτσια). Το μετρό το αποκαλώ ''μετρό'' και μου αρέσει ο ανατολίτικος καφές που τον εβαφτίσαμε κυπριακό. Μιλώ αγγλικά όπως τον μέσο Κύπριο με προφορά Πακιστανού και δεν έχω άποψη ακόμα για πολλά ζητήματα που αφορούν το Η.Β. Αστυνομικό της γειτονιάς δεν ξέρω γιατί αντιπαθώ τις δυνάμεις καταστολής παγκόσμια. Συμπτωματικά δεν συναναστρέφομαι με Βρεττανούς γιατί όσους έτυχε να γνωρίσω είχαμε διαφορετικά ενδιαφέροντα. Οι φίλοι μου είναι κατα το πλείστον Άραβες, Αφρικανοί, Αμερικάνοι και κάποιοι από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Δεν συμπεριφέρομαι όπως τον μέσο Βρεττανό, πάντα τρέχω να προλάβω τις συναντήσεις μου, νευριάζω με την γραφειοκρατία και με τον καιρό. Θα μπορούσα να μείνω στην πόλη αυτή για πάντα. Σέβομαι τα έθιμα τους, τους νόμους τους αλλά δεν προτίθεμαι να αλλάξω την ταυτότητα μου. Ούτε μου εζητήθηκε. Ούτε αποτελεί πρόβλημα στην συμβίωση μου με τους Βρεττανούς. Στην Κύπρο απολαμβάνω την πολυσυλλεκτικότητα και θα απογοητευτώ πάρα πολύ αν οι προσδοκίες σου οι μετανάστες να συμπεριφέρονται όπως τον μέσο Λευκωσιάτη πραγματοποιηθούν. Απολαμβάνω να βλέπω τους μετανάστες την Κυριακή στον κήπο της Λευκωσίας ντυμένους χαρούμενα να διασκεδάζουν, παρά να φορούν όλοι τα ίδια ρούχα και να κάθονται στις ίδιες καφετέριες όπως ο μέσος Λευκωσιάτης.
Η εθνική μας ταυτότητα που εισηγείσαι να υιοθετηθεί (και μάλιστα με το ζόρι) από τους μετανάστες δεν προυποθέτει την εξάλειψη της εγκληματικότητας. Λλίη σοβαρότητα δεν βλάφτει. Ισχυρίζεσαι ότι τα κίνητρα των ξένων βιαστών είναι διαφορετικά από αυτά των Κυπρίων. Λες και η εθνική ταυτότητα συμπεριλαμβάνει και προάγει εγληματικές (ή μη) συμπεριφορές Λες και αν ο μετανάστης υιοθετήσει την δική μας κουλτούρα θα εξαφανιστούν τα κίνητρα διάπραξης εγκλήματος. Χωρίς να γνωρίζεις ότιδήποτε για τον σκοτεινό αριθμό εγκληματικότητας ανάμεσα των Κυπρίων (όπως άλλωστε κανένας μας δεν μπορεί να ξέρει) Και το πιο σημαντικό? Δημοσιοποίησες ένα κείμενο που βρίθει συγκαλυμμένου εθνοκεντρισμού. Τελικά η γραμμή μεταξύ κριτικά σκεπτόμενου ανθρώπου και ρατσιστή μπορεί να είναι πιο λεπτή από ότι νόμιζα.
Με κάθε εκτίμηση
Ένας κριτικά σκεπτόμενος άνθρωπος
Αγαπητέ φίλε,
Χαίρομαι που μπήκες στον κόπο να γράψεις ένα τόσο μεγάλο σχόλιο. Εκτιμώ το χρόνο που αφιέρωσες στο κείμενό μου.
Θεωρώ ότι στην Κύπρο όντως είναι πολύ λεπτή η γραμμή ανάμεσα στον κριτικά σκεπτόμενο άνθρωπο και τον ρατσιστή, γιατί η όποια κριτική άπτεται σε θέματα μεταναστών, αυτομάτως βαφτίζεται ρατσιστική συμπεριφορά. Έτσι κι αλλιώς, η Κυβέρνηση συνεχώς καλλιεργεί και εμπεδώνει την άποψη ότι η άσκηση κριτικής γίνεται πάντοτε κακόπιστα ή ακόμη και κακόβουλα και καθοδηγείται από «τα άκρα», από «συντονιστικά κέντρα» ή εσχάτως από… μπλογκς «φυσικής εξόντωσης».
Εγώ δεν είμαι ρατσίστρια». Απλά επισημαίνω ότι καταλαβαίνω γιατί κάποιοι άνθρωποι αγγίζουν αυτό το όριο, σημειώνοντας παράλληλα ότι θεωρώ πως αυτό διορθώνεται, αντί να αποδέχομαι μοιρολατρικά ότι οι τάσεις δεν μπορούν να αλλάξουν. Αν τα θύματα ήταν Κύπριοι αυτό που θα άλλαζε θα ήταν το επίπεδο του αποτροπιασμού και της σκέψης που θα προκαλούσε η είδηση, όχι η ουσία της αυτή καθ’ αυτή. Διαφωνώ μαζί σου ότι ο κριτικά σκεπτόμενος άνθρωπος δεν γίνεται ρατσιστής. Ο κριτικά σκεπτόμενος άνθρωπος μπορεί να γίνει οτιδήποτε. Και δεν θεωρώ αλχημεία τον συσχετισμό μεταξύ βιασμού και μετανάστευσης, τον θεωρώ αφορμή για ποστ!
Φαίνεται να συγχύζεις την προσωπική επιλογή κάποιου στο να χρησιμοποιεί τρίτες γλώσσες από την μητρική του από το να του αφαιρούν την επιλογή να συνεννοείται στην μητρική του στη χώρα του. Το να γράψω straightforward ήταν προσωπική μου επιλογή. Το να λέω «ένα φραπέ μέτριο με λίγο γάλα» και να με βλέπει ο άλλος απορημένος, δεν ήταν. Δεν είναι θέμα εθνικής υπερηφάνειας, ούτε ζήτημα κόμπλεξ, κατά τη γνώμη μου. Είναι θέμα πρακτικής επικοινωνίας στη γλώσσα ενός τόπου. Και επειδή εγώ θεωρώ ότι διδάσκοντας τη γλώσσα, διδάσκεις ταυτόχρονα την ιστορία, την κουλτούρα και τον πολιτισμό μιας χώρας, πιστεύω ότι αυτή θα έπρεπε να αποτελεί την αυτονόητη αρχή για μια αρμονική συμβίωση του οποιουδήποτε με τους ντόπιους σε όποια χώρα και να βρίσκονταν. Προσωπικά θα το θεωρούσα αδιανόητο να πήγαινα να ζήσω σε μια άλλη χώρα και να μην προσπαθήσω να μάθω τη γλώσσα. Όπως επίσης θα το θεωρούσα αδιανόητο, αν δεν προσφέρονταν να μου την μάθουν!
Μου λες ότι θα μπορούσα να θέσω μια σειρά ζητημάτων που εσύ θεωρείς σημαντικότερα από αυτό που έθεσα. Είμαι δημοσιογράφος, οπόταν είμαι συνηθισμένη στους ανθρώπους που έχουν παράπονο γιατί δεν τους έγραψα την άποψή τους αλλά τη δική μου και το προσπερνώ.
Δεν εισηγούμαι να υιοθετηθεί η εθνική μας ταυτότητα από τους μετανάστες. Εισηγούμαι να προσφέρουμε στους μετανάστες τη δυνατότητα να αποκτήσουν μια δεύτερη ταυτότητα, που να σχετίζεται με αυτή του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου, ώστε να μπορούν να κινούνται ανάμεσα σε αυτό και όχι παράλληλα με αυτό. Συνεχίζω να θεωρώ ότι όταν κάποιος αισθάνεται ξένο σώμα σε μια κοινωνία, τότε έχει λιγότερες αναστολές για σωρεία πράξεων. Είναι καλό να προσπαθείς να μειώσεις τα κίνητρα κάποιου που ενδεχομένως να έχει τάσεις προς διάπραξη κάποιου εγκλήματος. Είναι κακό να μην το πράττεις.
Όσο για τον εθνοκεντρισμό, νομίζω τον συγχύζεις με τον σεβασμό στην εθνική ταυτότητα ή απλά πάσχεις από την γνωστή μανία απόδοσης μιας πρόχειρης ταμπέλας. Πιστεύω στα έθνη και τις εθνικές ταυτότητες, χωρίς να τα ιεραρχώ, γιατί πιστεύω σε ένα κόσμο πολύχρωμο, όπου άνθρωποι με διαφορετική εθνική προέλευση μπορούν να ανταλλάζουν τα ιδιαίτερα στοιχεία που κουβαλούν μέσα τους και μπορούν εκτός από την εθνική τους ταυτότητα να αφομοιώνουν στοιχεία από τρίτες. Το θεωρώ σχεδόν αδύνατο να είσαι δεκτικός στον πλούτο άλλων εθνικοτήτων, όταν δεν είσαι περήφανος για τη δική σου εθνική ταυτότητα.«Τελικά η γραμμή μεταξύ κριτικά σκεπτόμενου ανθρώπου και ρατσιστή μπορεί να είναι πιο λεπτή από ότι νόμιζα»...
@μικ
"η όποια κριτική άπτεται σε θέματα μεταναστών, αυτομάτως βαφτίζεται ρατσιστική συμπεριφορά"
Επίσης όμως, η όποια κριτική άπτεται σε θέματα μεταναστών πολύ εύκολα ξεφεύγει σε ρατσισμό. Δεν το έκανες ακριβώς, όμως ξεκίνησες από κάποιες αφετηρίες που έχουν σαν βάση τους τον εσωτερικευμένο ρατσισμό που φέρουμε μαζί μας σε κοινωνικό επίπεδο. Η εξήγηση πως ένα άτομο έχει λιγότερες αναστολές στο να κάνει κάτι αποτρόπαιο όταν δεν αγκαλιάζεται εντάσσεται στο κοινωνικό σύνολο είναι ενδιαφέρουσα αλλά η εντύπωση που αφήνεται στο ποστ σου, κατά λάθος ή λόγω ευρύτερων τάσεων, είναι πως "αν ένιωθαν κυπραίοι δεν θα βιάζαν ποτέ" λες και ο τοπικός μας πολιτισμός εξευγενίζει τα ήθη. Είναι σαν να μην δέχεσαι πως ανάλογα περιστατικά δεν συμβαίνουν και μεταξύ «μας».
@σκεπτόμενο
Έχεις δίκιο ότι μπορεί ο άλλος να ζήσει σε μια άλλη χώρα χωρίς να αφομοιωθεί εντελώς- όμως υπάρχει ένα μίνιμουμ με το οποίο χρειάζεται να «αφομοιωθεί» και με το οποίο από την περιγραφή της διαμονής σου στην Βρετανία φαίνεται πως συμμορφώθηκες- μιλούσες Αγγλικά, ζούσες τη ζωή της πόλης και το κυριότερο, είχες την επιλογή να ταυτιστείς ή όχι με τους Λονδρέζους καθώς και σε ποιόν βαθμό θα μπορούσες να το κάνεις. Το πρόβλημα που σωστά επισημαίνει το ποστ είναι ότι λόγω αδυναμίας της κυβερνητικής πολιτικής οι μετανάστες δεν έχουν καν αυτήν την επιλογή.
Όμως το πρόβλημα που αφήνει πίσω είναι ότι δεν θα ένιωθαν άνετα σε ένα χώρο όπου μαζευόμαστε οι «υπόλοιποι» γιατί θα σωρόφκαμε τες μούττες μας. Δεν έχει την αποκλειστική ευθύνη το κράτος να μας κάνει ανεκτικούς, αν και έχει τεράστια ευθύνη. Την έχουμε κι εμείς.
Αγαπητή κυρία Λοίζου,
Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση σου.
Η κυβέρνηση βλέπει μπλε φαντάσματα. Βλέπει κέντρα συνωμοσίας για να συντηρείται. Προάγει τον πανικό και την κασσανδρολογεία. Οφείλει να απολογηθεί. Ακόμα περιμένουμε.
Τα ίδια φαντάσματα έβλεπε και μεγάλη μερίδα του τύπου όταν συλήθηκε ο τάφος του μακαρίτη Παπαδόπουλου. Που έγραφαν ότι ξένοι παράγοντες το έκαμαν για να γονατίσει ο κυπριακός λαός. Τα ίδια φαντάσματα που έγραφαν ότι η δολοφονία του διευθυντή σας ήταν πολιτική. Προάγει τον ρατσισμό και την μισαλλοδοξια. Οφείλει να απολογηθεί. Ακόμα περιμένουμε.
Έχεις απόλυτο δίκαιο για το ταμπού ορισμένων ψευδοπροοδευτικών να μιλήσουν για τις ευθύνες των μεταναστών. Η ένσταση μου εστιάζεται στα σημεία κριτικής σου και στην ιεραρχία των προβλημάτων της μετανάστευσης. Η ευθύνες των μεταναστών είναι επίσης βαριές όπως και της κυβέρνησης. Το ζήτημα είναι στην διατύπωση των προβλημάτων. Και όχι, δεν είναι ζήτημα άποψης ποια είναι τα σοβαρότερα προβλήματα των μεταναστών. Το πρόβλημα είναι ότι η σκοπιά που ανέλυσες το πρόβλημα έχει ως κέντρο βάρους όχι τον μετανάστη, αλλά τον Κύπριο. Αυτό φανερώνει τάσεις. Τις ίδιες τάσεις που στοχοποιούν τον μετανάστη. Και που φανερώνουν κίνητρα. Τα οποία κίνητρα δεν είμαι πεπεισμένος ότι είναι αθώα στην προκειμένη περίπτωση.
Ουσιαστικά συμφωνούμε για την ανάγκη ένταξης των μεταναστών. Οι τρόποι που προτείνεις και τα προβλήματα που διακρίνεις είναι το σημείο διαφωνίας μας.
Η ομαλή ένταξη των μεταναστών χρειάζεται ιεραρχία. Είναι ατυχές να μιλούμε για τα προβλήματα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας όταν ακόμα δεν υπάρχουν οι ΒΑΣΙΚΕΣ υποδομές για την ένταξη τους στην κυπριακή κοινωνία. Χωρίς βέβαια να παραβλέπονται και άλλοι παράγοντες όπως είναι η (υποχρεωτική) εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας.
Πράγματι η γλώσσα είναι πρόσβαση στον πολιτισμό. Να μου επιτρέψεις όμως να αμφισβητήσω πόσο μπορεί να αλλάξει καταστάσεις αυτή η πρόσβαση όταν είναι το μόνο μέτρο. Καταρχήν ξέρουμε σίγουρα ότι οι τρεις Ρουμάνοι δεν αποδέχονται την εθνική μας ταυτότητα? Δεν μιλούν ελληνικά? Δεν είναι χριστιανοί?
Υπάρχει λόγος που ο ''κριτικά σκεπτόμενος'' είναι κριτικά σκεπτόμενος. Η σκέψη παράγει γνώση. Η κριτική υποβάλλει σε εξετάσεις την παραγόμενη γνώση συνεχώς. Η γνώση είναι δύναμη. Η άγνοια είναι αδυναμία. Γιαυτό και οι συνήθεις ρατσιστές προέρχονται από χαμηλά επίπεδα μόρφωσης. Ο ρατσιστής είναι ανευ γνώσης. Γιαυτό και ο ρατσισμός είναι δείγμα αδυναμίας. Μυαλού.
Μέρος της εθνικής μας ταυτότητας αναμφίβολα είναι και ο χριστιανισμός. Μήπως όμως το αίτημα το μάθημα των θρησκευτικών να γίνει προαιρετικό στους μετανάστες από μουσουλμανικές χώρες θα ήταν άδικο? Ποιος νομιμοποιείται να πραγματοποιεί σταυροφορίες επειδή είναι μέρος της εθνικής ταυτότητας? Σε ποιο σημείο η εθνική ταυτότητα καθορίζει τις προσωπικές επιλογές των ανθρώπων? Αναμφίβολα επηρεάζει, σε ποιο βαθμό όμως είναι αδύνατον να μετρηθεί. Και εδώ έχουμε την μεγάλη αντίφαση σαν πολιτεία. Συμφωνούμε ότι κάθε λαός πρέπει να είναι περήφανος για την εθνική του ταυτότητα. Και αφού συμφωνούμε εδώ, είναι μονόδρομος να συμφωνήσουμε ότι η εκμάθηση της Τουρκική γλώσσας πρέπει να μπει υποχρεωτικά στα σχολεία, αφού η τ/κ κοινότητα αποτέλεσε και αποτελεί παράγοντας διαμόρφωσης της σημερινής εθνικής μας ταυτότητας.
Συμφωνώ στον σεβασμό της εθνικής ταυτότητας την οποία δεν συγχίζω με τον εθνοκεντρισμό. Δεν διάβασες προσεκτικά αυτό που έγραψα. Ο εθνοκεντρισμός σου βασίζεται στο αξίωμα ότι η μη πρόσβαση στον πολιτισμό μας είναι κίνητρο για παραβατικές συμπεριφορές.
Με κάθε εκτίμηση.
Αγαπητέ φίλε. Όντως η κασσανδρολογία είναι φαινόμενο στην Κύπρο στις μέρες μας. Υπάρχουν, βέβαια, εξηγήσεις που είναι πολύ πιο φυσιολογικές από άλλες. Π.χ. όταν κάποιος κλέβει τη σορό ενός πρώην Προέδρου από τον τάφο του, είναι φυσιολογικό κατ’ εμένα να πάει ο νους σου στα πολιτικά κίνητρα. Εμένα πάντως εκεί πήγε πρώτα ο δικός μου. Από την άλλη, να ερμηνεύεις την ταυτόχρονη κριτική που δέχεται για λάθη του ο Πρόεδρος από διάφορες κατευθύνσεις ως κατάσταση υποκινούμενη από σκοτεινά κέντρα συντονισμού, δεν νομίζω να είναι φυσιολογικό.
Συνεχίζω να πιστεύω ότι η γλώσσα είναι μια καλή αρχή για την ένταξη των μεταναστών. Δημιουργεί διόδους επικοινωνίας με τον ντόπιο πληθυσμό, πέραν της πρόσβασης που προσφέρει σε διάφορες κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις του νέου τόπου διαμονής. Δεν διαφωνώ καθόλου ότι έπρεπε να υπάρχουν οι υποδομές. Ότι έπρεπε να υπάρχουν κέντρα υποδοχής. Ότι έπρεπε να υπάρχουν μηχανισμοί που να εξετάζουν τις όποιες αιτήσεις στο άψε-σβήσε, παρά να διαιωνίζουν προβλήματα.
Είμαι προσωπικά της άποψης ότι καμιά θρησκεία δεν πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία από θεολογική σκοπιά. Ήμουν αυτής της άποψης και τότε που πήγαινα σχολείο και μάλιστα μια φορά δέχθηκα και αποβολή, ακριβώς γιατί ήμουν τόσο έντονη στο θέμα αυτό. Πιστεύω ότι το μάθημα θρησκείας στα σχολεία θα πρέπει να είναι ένα παράθυρο στις θρησκείες του κόσμου, στη διαφορετική κουλτούρα που φέρει η κάθε μια από ανθρωπολογική, ίσως, σκοπιά και όχι ανάγνωση του ευαγγελίου ή επεξήγηση των έργων των Αποστόλων. Αν ήταν έτσι, να είσαι σίγουρος ότι θα το έβλεπα από πολύ διαφορετική οπτική γωνία. Ούτε τα δικά μας παιδιά πρέπει να διδάσκονται αποκλειστικά το βίο του Χριστού, ούτε τα παιδιά των μεταναστών.
Προσωπικά αν είχα την ευκαιρία να μάθω τουρκικά, νομίζω θα το έπραττα. Θα μου ήταν πολύ χρήσιμα στη δουλειά μου. Δεν θα μου άρεσε να με ανάγκαζαν όμως, επειδή ήδη μιλώ μια από τις επίσημες γλώσσες της Κυπριακής Δημοκρατίας, αυτήν της μεγάλης πλειοψηφίας. Διόρθωσε με αν κάνω λάθος, αλλά νομίζω σε καμιά χώρα που έχει περισσότερες από μια επίσημες γλώσσες, αναγκάζουν τους πολίτες να τις μάθουν όλες. Είναι διαφορετικό από την περίπτωση των μεταναστών. Επίσης δεν συμφωνώ ότι η εθνική μας ταυτότητα επηρεάζεται από την παρουσία των Τ/κ. Η κρατική μας οντότητα ναι, η κοινωνική μας συμπεριφορά ναι, η εθνική μας ταυτότητα όχι.
Δεν υιοθετώ την ιδέα ότι η μη πρόσβαση στον πολιτισμό είναι κίνητρο για παραβατικές συμπεριφορές. Πιστεύω ότι η μη ένταξη στο κοινωνικό σύνολο είναι όμως. Και θεωρώ ότι η πρόσβαση στον πολιτισμό συμβάλλει στην ένταξη στο κοινωνικό σύνολο.
Χαίρομαι για το διάλογο. ελπίζω να συνεχίσει και στις επόμενες αναρτήσεις
Αγαπητή κυρία Λοίζου,
Και εμένα ο νους μου επήε σε πολιτικά κίνητρα μετά την σύληση του τάφου. Δεν το έγραψα σαν δημοσιογράφος σε εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας. Περίμενα να βγουν τα αποτελέσματα της έρευνας. Υπάρχουν συνέπειες σε ότι λέμε και γράφουμε. Στην Κύπρο μας δεν τις σκέφτεται κανένας.
Η γλώσσα είναι σημαντική. Όχι γιατί είναι πρόσβαση στον πολιτισμό, αλλά γιατί είναι ένα μεγάλο υπέρ στην εξεύρεση εργασίας. Φυσικά οι υποδομές πάντα θα προηγούνται των υπολοίπων.
Δεν υπερασπίζομαι ούτε εγώ το υποχρεωτικό μάθημα των θρησκευτικών και χαίρομαι που συμφωνούμε για το ζήτημα. Είναι όμως μέρος της εθνικής μας ταυτότητας. Μακάρι να το αφαιρέσουμε. Δεν ταιριάζει σε μια σύγχρονη ευρωπαική Κύπρο.
Είναι επίσης θέμα συνεννόησης η εκμάθηση της τουρκικής. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πέφτεις σε αντιφάσεις όταν λες ότι οι μετανάστες πρέπει να μάθουν ελληνικά για να συνεννοούνται με τους ελληνοκύπριους, αλλά οι ελληνοκύπριοι δεν χρειάζεται να μάθουν την τουρκική για να συνεννοούνται με τους τουρκοκύπριους. Είτε φτάσουμε σε συμφωνία είτε όχι.
Η εθνική ταυτότητα δεν είναι απλό θέμα. Σε παραπέμπω στον Χριστόπουλο για περαιτέρω. Θα χαρώ πάρα πολύ αν ανάμεσα στα πολιτικά σου άρθρα διαβάσω και μιαν ανάλυση για αυτό το θέμα. Είμαι σίγουρος ότι θα ανταπεξέλθεις της πρόκλησης.
Ελπίζω να συνεχίσει ο διάλογος σε νέα ενδιαφέροντα θέματα.
Με κάθε εκτίμηση
Φίλε να σαι καλά.
ελπίζω να βρω χρόνο να επανέλθω σύντομα με νέα ανάρτηση.
ο στόχος μου μακροπρόθεσμα είναι δύο την εβδομάδα αλλά προς το παρόν περιορίζομαι, λόγω έλλειψης χρόνου, σε μια το δεκαήμερο. θα ήθελα την συμβολή σου στην συζήτηση και στις επόμενες αναρτήσεις.
ευχαριστώ
Μικαέλλα