Χρύσανθος Τσουρούλλης Την επόμενη μέρα ίσως τίποτα δεν είναι το ίδιο

Την επόμενη μέρα ίσως τίποτα δεν είναι το ίδιο

Γιατί ανοχή και η κάλυψη είναι συνενοχή αδέλφια…

Σ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
 
ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΤΟ ΑΚΕΛ ΒΡΕΘΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΜΑΛΑ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΡΟ, ΤΟΤΕ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΦΟΒΕΡΑ ΔΥΣΚΟΛΗ. ΔΙΟΤΙ, ΕΙΝΑΙ ΕΥΝΟΗΤΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΕΙ, ΒΕΒΑΙΑ, ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ, ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΧΙΛΙΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΕΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ «ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΩΝ»
 
Όλα δείχνουν ότι μαζί με την εκλογή Προέδρου οι ψηφοφόροι τον ερχόμενο Ιανουάριο-Φεβρουάριο θα αποφασίσουν και για τον κομματικό χάρτη της Κύπρου στον δρόμο για τη νέα δεκαετία. Αυτός, όμως, είναι πολύ πιθανό να αλλάξει ως προς τα ηγετικά πρόσωπα στα κλασικά μεγάλα κόμματα, αλλά μπορεί και να αλλάξει ακόμα και σε βάθος
 
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι προεδρικές εκλογές που έρχονται έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Είναι φανερό ότι θα κρίνουν την πορεία της χώρας, με την έννοια ότι το μεγάλο ερώτημα είναι, αν θα συνεχιστεί η πορεία που έχει δώσει στη χώρα η διακυβέρνηση Αναστασιάδη και, αν όχι, σε ποιαν άλλη κατεύθυνση μπορεί να πάει. Αφού οι δύο άλλες προτεινόμενες είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους.
 
Υπάρχει όμως και ένα παρεμφερές ενδιαφέρον. Διότι, από αυτές τις Προεδρικές εξαρτάται η πορεία των δύο μεγάλων κομμάτων, αλλά ίσως και η όλη διαμόρφωση του κομματικού συστήματος.
 
Είναι κοινό μυστικό ότι το μέλλον του γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το αποτέλεσμα των Προεδρικών. Πιο συγκεκριμένα, εξαρτάται από τον πρώτο γύρο. Αν ο Σταύρος Μαλάς θα επικρατήσει του Νικόλα Παπαδόπουλου και θα είναι στον δεύτερο γύρο μαζί με τον Νίκο Αναστασιάδη, που όλες οι προβλέψεις θεωρούν δεδομένο, τότε έχουμε ένα ευνοϊκό σενάριο για την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Σχεδόν ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου, θα ακουστεί την πρώτη Κυριακή αναστεναγμός ανακούφισης από την Εζεκία Παπαϊωάννου.
 
Κατά βάθος το κλίμα είναι από καιρό ηλεκτρισμένο στο κόμμα της Αριστεράς. Τα όσα τον τελευταίο καιρό, με το περσινό ιστορικά χαμηλό αποτέλεσμα των Βουλευτικών, αλλά και οι περιπέτειες στη διαδικασία επιλογής υποψηφίου, από τον Μάικ Σπανό στον Σταύρο Μαλά, δημιουργούν μεγάλο προβληματισμό και ήδη ακούσαμε να ψιθυρίζονται από καιρό “σενάρια διαδοχής”. Επομένως, το αποτέλεσμα του Σταύρου Μαλά στον πρώτο γύρο μπορεί να λειτουργήσει σαν ευκαιρία “αποσυμπίεσης”, αλλά και σαν θρυαλλίδα που θα φέρει την “έκρηξη”.
 
Για την Εζεκία Παπαϊωάννου υπάρχει, όμως, αυτήν τη φορά και ο κίνδυνος ενός δευτέρου γύρου, που θα παρουσιαστεί σαν αδυσώπητος εκβιασμός και δίλημμα χωρίς λύση. Σε περίπτωση που το ΑΚΕΛ θα βρεθεί χωρίς τον Σταύρο Μαλά στον δεύτερο γύρο, τότε η θέση της ηγεσίας του θα είναι φοβερά δύσκολη. Διότι, είναι ευνόητο ότι δεν θα μπορεί να τοποθετηθεί, βέβαια, υπέρ του Νίκου Αναστασιάδη και του απόλυτου “εχθρού” που είναι η Δεξιά, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και χίλιοι λόγοι που θα είναι απαγορευτικό να τοποθετηθεί υπέρ του Νικόλα Παπαδόπουλου και των “επικίνδυνων απορριπτικών”.
 
Αλλά, ένα κόμμα όπως το ΑΚΕΛ πολύ δύσκολα θα μπορούσε να μην πάρει και θέση. Δεν ταιριάζει σε ένα κόμμα που διεκδικεί “ιστορικό ρόλο” να πει στον κόσμο του να ψηφίσει “όπως νομίζει”.
 
Με δυο λόγια, έχουμε έναν πρώτο γύρο που για την ηγεσία και ειδικά για τον Άντρο Κυπριανού θα είναι “ή ταν ή επί τας”. Στην περίπτωση που δεν τα καταφέρουν να “περάσουν” τον υποψήφιό τους στον δεύτερο γύρο, θα πρέπει να αναμένονται “κατακλυσμιαίες εξελίξεις”. Ενώ κάποιοι σπεύδουν να προβλέψουν ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, και σε συνδυασμό με το πολύ κακό αποτέλεσμα των Βουλευτικών, ίσως σηματοδοτηθεί η είσοδος σε μια παρατεταμένη εποχή παρακμής, που κανείς δεν ξέρει πού μπορεί να οδηγήσει το ιστορικό κόμμα της αριστεράς.
 
Επανεμφάνιση Αβέρωφ
 
Αντίστροφα, πολύ μεγάλη πρόκληση είναι οι προεδρικές εκλογές και για τον πρόεδρο του Δημοκρατικού Συναγερμού. Δεν είναι τυχαίο που τις τελευταίες ημέρες, με πυκνές εμφανίσεις και δηλώσεις, ο Αβέρωφ Νεοφύτου θέλησε να σκορπίσει εντυπώσεις και ψίθυρο για “αποστάσεις” του από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, διαφωνίες στον χειρισμό του Κυπριακού και μια σχετικά μακρά περίοδο “σιγής” μετά το Κραν Μοντανά.
 
Είτε ισχύει κάτι τέτοιο είτε όχι, ο πρόεδρος του κόμματος έσπευσε να εμφανιστεί ως η κεφαλή της προεκλογικής προσπάθειας για επανεκλογή του Προέδρου και δήλωσε κατ’ επανάληψιν “αφοσιωμένος” στην επανεκλογή. Κακές γλώσσες από τις τάξεις των άλλων επιτελείων είπαν ότι κάτι τέτοιο ήταν εκ του περισσού, γιατί ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο ότι είναι ταγμένος στη διεκδίκηση της δεύτερης πενταετίας.
 
Εξάλλου, η σύμπτωση αυτές τις μέρες της συνεδρίασης του δικαστηρίου σχετικά με την αναφορά από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του περιβόητου νόμου του Α. Νεοφύτου, που η αντιπολίτευση βάφτισε “νόμο Ακιντζί”, ήταν μια πολύ παράδοξη και καθόλου άνετη στιγμή για τον ένοικο του πέμπτου ορόφου της Πινδάρου. Επιπρόσθετα, το γεγονός ότι όλες οι ενδείξεις είναι πως συμπεριλαμβανόταν και ο Αβέρωφ Νεοφύτου στους “60” που αμφισβητούσαν τον Πρόεδρο και έλαβαν την περίφημη επιστολή με τα έγγραφα, επιβάρυνε ακόμα περισσότερο το κλίμα.
 
Τι παίζεται, όμως, για τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ τον ερχόμενο Φεβρουάριο; Πέρα από το αυτονόητο ότι οπωσδήποτε θα επιθυμούσε να κερδίσει η παράταξή του ξανά την Προεδρία της χώρας, φαίνεται να υπάρχει και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Διότι, μετά τις προεδρικές εκλογές, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, προβλέπεται και θα γίνει εκλογικό συνέδριο του ΔΗΣΥ. Σε περίπτωση απώλειας των εκλογών, τα πράγματα θα γίνουν αρκετά δύσκολα για τον σημερινό πρόεδρο.
 
Πρώτον, θα είναι επόμενο να αμφισβητηθεί. Δεύτερον, αν προστεθεί ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα σε εκείνο των Βουλευτικών, που πέρασε και κάπως απαρατήρητο, τότε θα τεθεί σίγουρα θέμα ηγεσίας. Διότι, τον περασμένο Μάιο μπορεί το ΑΚΕΛ να είχε δεχτεί μεγάλο εκλογικό πλήγμα, αλλά και ο ΔΗΣΥ είδε τη δύναμή του να περιορίζεται από το ύψος περίπου του 35% σε λιγότερο από 31%. Και για τον Συναγερμό επρόκειτο για ένα “ιστορικό χαμηλό”, που συγκρίνεται μόνο με τη “σφαλιάρα” μετά το Σχέδιο Ανάν.
 
Το κυριότερο, όμως, που σίγουρα έχει στον νου του ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι ότι, σε περίπτωση που δεν είναι ξανά Πρόεδρος το 2018 ο Νίκος Αναστασιάδης, τότε είναι επόμενο ένας μεγαλύτερος αριθμός συναγερμικών στελεχών να ενδιαφερθούν για την ηγεσία του κόμματος. Είτε πρόκειται για εν ενεργεία υπουργούς, είτε για άλλους. Ενώ σε περίπτωση σχηματισμού νέας κυβέρνησης Αναστασιάδη, τότε πολλοί “δελφίνοι” θα μπορούσε να προτιμήσουν την εκτελεστική εξουσία.
 
Το στοίχημα Νικόλα
 
Ένα διαφορετικό αλλά απόλυτο στοίχημα έχει με τις Προεδρικές και ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Πολλοί λένε ότι είναι νέος και, αν δεν είναι αυτήν τη φορά, έχει μπροστά του τον χρόνο και τις δυνατότητες για την επόμενη πενταετία και το μέλλον. Είναι αλήθεια. Όμως, ο σημερινός πρόεδρος του ΔΗΚΟ έχει καταφέρει για πρώτη φορά να συσπειρώσει γύρω του κόμματα και πολιτικές δυνάμεις που παρουσιάζονται ως «ενδιάμεσος χώρος». Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά.
 
Η προηγούμενη φορά που έγινε κάτι τέτοιο ήταν το 1993, όταν ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ, μάλλον απρόθυμα, μαζί με μια κίνηση της οποίας ηγήθηκαν τότε ο Νίκος Κουτσού και ο σημερινός επίτροπος στην Κομισιόν, Χρήστος Στυλιανίδης, παρουσίασαν κοινό υποψήφιο τον Πασχάλη Πασχαλίδη, με πολύ κακά αποτελέσματα.
 
Αυτό λοιπόν που καταφέρνει ο Νικόλας συγκεντρώνοντας γύρω του την έστω μειωμένη ΕΔΕΚ, αλλά και ένα κομμάτι που προέρχεται από τον Συναγερμό (Ε. Θεοχάρους) και την προέκταση των προσπαθειών του Ν. Κουτσού και των «Νέων Οριζόντων», με την αναμονή και των Οικολόγων του Γιώργου Περδίκη, συμβαίνει για πρώτη φορά.
 
Αν ο Ν. Παπαδόπουλος πάει στον δεύτερο γύρο, είτε κερδίσει είτε όχι, θα έχει δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα στο κομματικό σύστημα της Κύπρου. Με μια επιτυχία στον πρώτο γύρο θα έχει κατορθώσει να δημιουργήσει έναν «τρίτο πόλο» που θα μπει σφήνα στον παλιό διπολισμό ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ. Διότι, ακόμα και αν η πορεία του αυτήν τη φορά σταματήσει σε έναν χαμένο δεύτερο γύρο με νικητή τον Νίκο Αναστασιάδη, θα έχει καταφέρει να συσπειρώσει έναν ευρύτερο χώρο που θα δώσει στον ίδιο διαστάσεις αρκετά μεγαλύτερες από τον ηγέτη του ΔΗΚΟ.
 
Με τον Νικόλα να διεκδικεί τον δεύτερο γύρο, πολλοί βλέπουν, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, τη δημιουργία ενός τρίτου κομματικού πόλου, που θα απορροφήσει δυνάμεις από τα υπόλοιπα κομματικά σχήματα του «ενδιάμεσου», τα οποία, εξάλλου, σε περίπτωση επανεκλογής του Ν. Αναστασιάδη, δεν θα έχουν και πολλές δυνάμεις και «κουράγιο» για να αντέξουν μέχρι τις Βουλευτικές του 2021.
 
Στην περίπτωση, όμως, που δεν καταφέρει να νικήσει τον Σταύρο Μαλά και το ΑΚΕΛ και μείνει στην εμπειρία ενός αποτυχημένου πρώτου γύρου, αρκετά πράγματα αλλάζουν. Η «αύρα» του νέου ηγέτη θα περιοριστεί, ακόμα και αν ο Ν. Παπαδόπουλος διατηρήσει τον έλεγχο του ΔΗΚΟ. Δεν είναι σίγουρο πού μπορεί να καταλήξουν τα υπόλοιπα κομματικά σχήματα, πάντως, δεν θα έχουν το κίνητρο να συγχωνευτούν μέσα στον αναδυόμενο «ενδιάμεσο χώρο», αλλά θα απορροφηθούν μάλλον από την αίσθηση της αποτυχίας και θα διασκορπιστούν.
 
Με άλλα λόγια, από την επίδοση του Ν. Παπαδόπουλου στον πρώτο γύρο, θα εξαρτηθεί αν θα διαμορφωθεί ένας νέος «τριπολικός» κομματικός χάρτης ή, αν τα σχήματα όπως η ΕΔΕΚ και η Αλληλεγγύη και, σε κάποιο βαθμό, οι Οικολόγοι, τεθούν ενώπιοι ενωπίοις με το πρόβλημα επιβίωσης και συνέχειας. Στόχος του ίδιου του προέδρου του ΔΗΚΟ, εφόσον τον ευνοεί και η επίδοσή του στις εκλογές, θα είναι να ηγηθεί ενός μεγάλου ενιαίου «ενδιάμεσου». Σε μια τέτοια περίπτωση σχήματα όπως η Αλληλεγγύη και η ΕΔΕΚ δεν θα έχουν και πολύ μεγάλες αντιστάσεις. Όμως, σε αντίθετη περίπτωση, εάν δεν το επιτρέψει η επίδοση του Νικόλα Παπαδόπουλου στην κάλπη, πιθανό να υπάρξει και η ερμηνεία ότι δεν αποδίδει το σχήμα «ενδιάμεσος» και οι ενδιαφερόμενοι να τραβήξουν για... άλλους δρόμους.
 
Όλα δείχνουν ότι μαζί με την εκλογή Προέδρου οι ψηφοφόροι τον ερχόμενο Ιανουάριο-Φεβρουάριο θα αποφασίσουν και για τον κομματικό χάρτη της Κύπρου στον δρόμο για τη νέα δεκαετία. Στο μεταξύ, βέβαια, θα παίξουν μεγάλο ρόλο και συσπειρώσεις ή εκλογικές συμμαχίες στην περίοδο ανάμεσα στους δύο γύρους.
Ο κομματικός χάρτης, όμως, είναι πολύ πιθανό να αλλάξει ως προς τα ηγετικά πρόσωπα στα κλασικά μεγάλα κόμματα, αλλά μπορεί και να αλλάξει ακόμα και σε βάθος.
 

Top