Χρύσανθος Τσουρούλλης Μια γκάφα και πολλές απορίες

Μια γκάφα και πολλές απορίες

Γιατί ανοχή και η κάλυψη είναι συνενοχή αδέλφια…

Μέσα στις ήσυχες μέρες του Αυγούστου και ενώ όλοι περίμεναν την επιστροφή στη δράση με τον Σεπτέμβριο, ήρθε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να ταράξει τα νερά. Με μια κίνηση που οι περισσότεροι ακόμα προσπαθούν να βρουν το νόημά της. Ποια ανάγκη υπήρχε ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας να απευθύνει επιστολές με ντοκουμέντα σε πολίτες, προσπαθώντας να δικαιολογηθεί για τη διαπραγμάτευση που έκανε στο Κρανς Μοντανά; Ακόμα και οι συνεργάτες του έχουν μείνει απορημένοι. Κάποιοι, μάλιστα, δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους. Είναι, τελικά, ευθύνη του “γραφείου του Προέδρου” ή μήπως φταίει το… “γραφείο του Τροόδους”;
 
Τρίβουν τα χέρια τους…
 
Το σίγουρο, όμως, είναι ότι από την πλευρά της αντιπολίτευσης, τόσο του ΑΚΕΛ όσο και του “ενδιάμεσου”, τρίβουν τα χέρια γι’ αυτό το αναπάντεχο “δώρο”. Ενώ ο Γ. Λιλλήκας δεν δίστασε να αξιοποιήσει την πρωτοβουλία του Προέδρου να χαρακτηρίσει “απόρρητη” αυτή την αλληλογραφία, για να παραπέμψει και σε “ποινική ευθύνη” του Προέδρου! 
 
Η ετυμηγορία και της κοινής γνώμης ήταν εναντίον του Προέδρου. Από πού και ώς πού ένας Πρόεδρος ξεχωρίζει μερικές δεκάδες πολιτών για να τους ενημερώσει ιδιωτικά και προνομιακά έναντι όλων των άλλων; Στο επιτελείο του Νικόλα Παπαδόπουλου ένιωσαν να επιβεβαιώνονται για τη διαχρονική διαμαρτυρία τους για την ενημέρωση και τη διαφάνεια στο Κυπριακό. 
 
Τα πράγματα μπερδεύτηκαν τόσο, που αναγκάστηκε ο ίδιος ο Πρόεδρος να επανέλθει και να δώσει διευκρινίσεις. Εξήγησε ότι στην πραγματικότητα δεν υπήρχε τίποτα το “απόρρητο” σε αυτή την ενημέρωση, αλλά και ότι τα όσα ανέφερε στις επιστολές ήταν ήδη δημοσίως γνωστά. Με αυτό τον τρόπο ουσιαστικά, όμως, ομολογούσε ότι πήγε να… ρίξει στάχτη στα μάτια των “εκλεκτών φίλων” που επιχείρησε να καθησυχάσει με την “έξτρα ενημέρωση”. Συνολικά, πάντως, χάνει από την αξιοπιστία του και αυτό συμβαίνει “από το πουθενά”. 
 
Το ερώτημα, όμως, παραμένει για το τι ακριβώς επεδίωκε ο Πρόεδρος με αυτή την κίνηση. Όσοι παρακολουθούν από κοντά τις κινήσεις του Προεδρικού, περίμεναν κάτι εντελώς διαφορετικό με το τέλος του καλοκαιριού. Υπέθεταν ότι θα τελείωνε το καλοκαίρι με μια μελετημένη στρατηγική κίνηση που θα προετοίμαζε την εξαγγελία της υποψηφιότητας Αναστασιάδη. Αντ’ αυτού, το φθινόπωρο ξεκινά με μια “γκάφα”. 
 
Πού πήγε η εμπειρία του Νίκου Αναστασιάδη;
 
Είναι δυνατόν ένας τόσο έμπειρος πολιτικός όσο ο Νίκος Αναστασιάδης να μην καταλαβαίνει ότι δεν άξιζε τον κόπο αυτή η “επιστολογραφία” με τους φανατικούς της λύσης; Αν όμως το καταλαβαίνει, γιατί τότε έκανε μια τόσο μεγάλη γκάφα; 
 
Μήπως αυτό είναι και δείγμα τού τι θα γίνει στον προεκλογικό τούς επόμενους μήνες; Πάντως, κάποια στελέχη “πρώτης γραμμής” ελπίζουν ότι στο επόμενο διάστημα “θα διορθωθούν κάποια πράγματα, αφού θα μπει και το επικοινωνιακό επιτελείο στην εξίσωση”. 
 
Οι ίδιοι κύκλοι εκτιμούν, πάντως, ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε εκνευριστεί όλο αυτό το διάστημα μετά το Κρανς Μοντανά με την κριτική που δεν σταμάτησε να του κάνει ένας συγκεκριμένος κύκλος ανθρώπων, που δεν είναι άλλοι παρά περίπου η “πλατφόρμα του ΝΑΙ” του 2004. Πρόκειται για συγκεκριμένο ημερήσιο έντυπο και μια μικρή ομάδα πολιτικών προσώπων που κυκλοφορούν ανάμεσα στις “παρυφές του ΑΚΕΛ” και τους πάλαι ποτέ “Ενωμένους Δημοκράτες” του ζεύγους Βασιλείου. Πρόκειται για μια πολύ συγκεκριμένη άποψη για το εθνικό ζήτημα, η οποία, όμως, δεν έχει και απήχηση στην κοινή γνώμη. 
 
Τώρα θυμήθηκαν την… “κληριδική δεξιά”!
 
Χαρακτηριστικό είναι ότι οι κύκλοι αυτοί μηνούσαν στον Πρόεδρο ότι… “χάνει την κληριδική δεξιά”, που ισχυρίζονταν ότι άλλοτε εκπροσωπούσαν ο Ι. Κασουλίδης και ο Χ. Στυλιανίδης. Πρωτοκλασάτο συναγερμικό στέλεχος, όταν το θέσαμε υπόψη του, διερωτήθηκε «πότε εκπροσωπούσε την “κληριδική δεξιά” ο Χ. Στυλιανίδης;». Όταν ήταν εκπρόσωπος του Π. Πασχαλίδη και ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ στην καμπάνια του 1993 ή όταν ήταν υποψήφιος των Ενωμένων Δημοκρατών στις ευρωεκλογές του 2004 μαζί με την Αντρούλα Βασιλείου και την Πραξούλα Αντωνιάδου; «Για ποια κληριδική δεξιά μάς λένε;», πρόσθεσε, συμπληρώνοντας ότι ο Γλαύκος Κληρίδης, όταν ολοκληρώθηκε η διαπραγμάτευση και κατέληξε στο αρχικό σχέδιο Ανάν, δεν μας είπε ότι είναι η λύση, αλλά μας είπε πως ήθελε ακόμα διαπραγμάτευση, ως βάση για διαπραγμάτευση το παρουσίασε”. Κατέληξε ότι “αυτοί που τα λένε αυτά, έχουν πολύ θράσος, αφού ποτέ δεν ήταν δεξιά, ούτε κληριδική, ούτε κανενός άλλου είδους”. Αντέδρασαν όμως κι άλλοι από το κυβερνών κόμμα, ρωτώντας πώς είναι δυνατόν κύκλοι εκτός Συναγερμού και από την ΕΔΕΚ και από το ΑΚΕΛ προερχόμενοι να επικαλούνται τώρα την “κληριδική δεξιά”…
 
Όλα αυτά μπορεί να είναι ενδεικτικά των “χαοτικών διαφορών” που υπάρχουν στην κυβερνητική παράταξη. Μέχρι τώρα, όμως, ο Νίκος Αναστασιάδης ήξερε να τα διαχειριστεί, και αυτή ήταν μια μεγάλη δύναμή του. Σε αντίθεση με τις επιδόσεις του κόμματος στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. 
 
Για να έχει, όμως, στον πρώτο γύρο ο Ν. Αναστασιάδης τη “διαφορά από τον δεύτερο” που χρειάζεται, θα πρέπει να χτίσει ξανά ισορροπίες. Οι “σπασμωδικές” κινήσεις που κάνει πότε από τη μια και πότε από την άλλη μεριά, όπως η τελευταία επιστολογραφία, δεν θα του συγχωρούνται για πάντα. Βγήκε σχεδόν αλώβητος από τις πρωτοβουλίες του σημερινού Προέδρου του ΔΗΣΥ να ικανοποιήσουν μαζί με τον Άντρο Κυπριανού τον Μουσταφά Ακιντζί για το παραμύθι με το ενωτικό δημοψήφισμα. Αλλά, τώρα, έκανε μόνος του την αψυχολόγητη ενέργεια, που δημιουργεί αντίστοιχο κόστος. 
 
Προεκλογικός εκνευρισμός; 
 
Το ερώτημα είναι, εάν, πράγματι, όπως ερμηνεύτηκε από την αντιπολίτευση, ο Πρόεδρος φοβήθηκε μήπως χάσει την υποστήριξή τους στις εκλογές και γι’ αυτό προσπάθησε να τους καλοπιάσει και να τους “δώσει σημασία”. Κύκλοι από τον Δημοκρατικό Συναγερμό, που δεν έκρυβαν την απογοήτευσή τους, υποδείκνυαν ότι την ψήφο αυτού του περιβάλλοντος ο Πρόεδρος ποτέ δεν την έχει εξασφαλισμένη, αφού αρκετοί από αυτούς περίμεναν την υποψηφιότητα του ΑΚΕΛ για να ευθυγραμμιστούν στον “γνωστό τους χώρο”. 
 
Καλά πληροφορημένο στέλεχος της κυβερνώσας παράταξης έχει, όμως, μιαν άλλη εξήγηση. Ότι ο Πρόεδρος εκνευρίστηκε ιδιαίτερα από την πολεμική που κάνει εναντίον του μετά το ναυάγιο της Ελβετίας το συγκεκριμένο ημερήσιο έντυπο. Αυτό, νόμιζε ότι θα την εξουδετέρωνε, συμπληρώνει. 
 
Λέει, όμως, ακόμα ότι “όλη αυτή η ιστορία δεν θα υπήρχε καν, αν αυτή η ίδια εφημερίδα δεν εκμεταλλευόταν ακόμα και την επιστολή του Προέδρου, διότι αυτοί είναι που έκαναν θέμα και την ίδια την επιστολή!”. Όλα αυτά, μάλιστα, εκτιμά, γίνονται μάταια, γιατί αυτοί οι ζηλωτές της Λύσης δεν αντιπροσωπεύουν καμιάν αξιόλογη μερίδα της κοινής γνώμης: “Ένας συγκεκριμένος κύκλος ανθρώπων είναι που ανακυκλώνεται συνεχώς”.
 
Η αλήθεια είναι ότι μάλλον έχει δίκιο, διότι, όπως έγιναν οι διαπραγματεύσεις στην Ελβετία, όλος ο κόσμος παρακολούθησε και είδε την προκλητικά αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας και την ανυπαρξία του Μουσταφά Ακιντζί, που έπαψε να είναι “καταλύτης για λύση”. Ο Πρόεδρος, όμως, φαίνεται ότι επηρεάζεται υπερβολικά όχι μόνον από αυτούς τους κύκλους, αλλά “και από μερικούς δικούς μας, που ουσιαστικά λειτουργούν σαν ξένο σώμα μέσα στο κόμμα”, όπως έλεγε άλλο παλιό συναγερμικό στέλεχος. 
 
Η δική μας επισήμανση, πάντως, είναι ότι ένας τέτοιος “εκνευρισμός” του Προέδρου δεν συνάδει με το κλίμα άκρατης αισιοδοξίας που εδώ και καιρό εκπέμπουν οι στενοί συνεργάτες του στο Προεδρικό. Υπάρχει μήπως και πάλι κάποια “κρυφή δημοσκόπηση”;
 
Οι ψηφοφόροι ψάχνουν άραγε και το 2018 “Πρόεδρο λύσης”;
 
Ό,τι και να συμβαίνει, όμως, το θέμα αυτό φαίνεται ότι θα επανέρχεται στον προεκλογικό. Δεν είναι, ωστόσο, μόνον το επιτελείο του Νικόλα που ήταν ευχαριστημένο με την εξέλιξη. Από την άλλη πλευρά και ο Άντρος Κυπριανού έτριβε τα χέρια. Πράγματι, το ΑΚΕΛ περιμένει ότι η υποψηφιότητα του Σταύρου Μαλά θα πετύχει δύο ξεκάθαρους στόχους: Από τη μια θα είναι μια “καθαρή φωνή” από την κοινωνία και θα ασκήσει κριτική στη φθορά της εξουσίας, στα σκάνδαλα και στα προβλήματα που δεν έλυσε η Κυβέρνηση του Συναγερμού. Αλλά, από την άλλη, θα είναι και η “καθαρή πρόταση για λύση”. Έτσι θεωρούν ότι θα προσελκύσουν εκείνους τους “κύκλους εκτός κομμάτων” που μόνο κριτήριο έχουν μια κατεπείγουσα συμφωνία στο Κυπριακό. 
 
Αν, όμως, μιλήσουμε αντικειμενικά, όλα αυτά ακούγονται περίπου σαν “εξωγήινα”. Η Τουρκία δεν εννοούσε καμία λύση του Κυπριακού. Και όχι μόνον αυτό, αλλά από την ώρα που ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αντέδρασε στη λογική της που ήθελε και μοιρασιά της εξουσίας και την πλήρη εποπτεία της Τουρκίας, με εγγυήσεις και με στρατεύματα, μιλά για το “τέλος των διαπραγματεύσεων” και για “λύσεις εκτός των παραμέτρων των Η.Ε.”. Δείχνει ότι το πραγματικό της σχέδιο είναι να ολοκληρώσει τον έλεγχο στα κατεχόμενα και να τα πλασάρει σαν κράτος. Αν το “σχέδιο Α” είναι να ελέγχει την Κύπρο μέσω ομοσπονδίας, το “σχέδιο Β” είναι να την ελέγχει χωρίς λύση. 
 
Αυτό μάλιστα γίνεται κατανοητό στους Κυπρίους σήμερα. Και είναι αυτό που επιχειρεί να εκμεταλλευτεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος, που θα πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο, για να δείξει ότι οι προτάσεις των ανθυποψηφίων του είναι τελικά ουτοπικές. Ο Πρόεδρος θα έχει ισχυρό χαρτί να δείξει ότι εκπροσωπεί “όλους τους Κυπρίους”. Ότι είναι η “μέση οδός” ανάμεσα στα “άκρα”, όπως προβάλλει συνέχεια πρωτοκλασάτος εκπρόσωπός του. 
 
Πέραν απ’ όλα αυτά, τι θα γίνει με το Κυπριακό στην ουσία του, κανένας δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος. Ούτε καν σκέψεις μπορεί να γίνονται, αφού δεν υπάρχουν αξιόπιστες προτάσεις. Όταν ακούμε κάποιους από το στρατόπεδο του Προέδρου Αναστασιάδη να προτείνουν σαν “συνταγή” ότι πρέπει να στείλει επιστολή στον Γενικό Γραμματέα για να ξεκινήσουμε ξανά με το  “πλαίσιο Γκουτέρες”, δείχνουν ότι δεν κατάλαβαν και πολλά πράγματα από το τι έγινε στην Ελβετία και τι τους λέει η Τουρκία. Δείχνουν ακόμα ότι δεν τους πολυενδιαφέρει και το τι θα γίνει τον επόμενο Φεβρουάριο και αν θα έχει η Κύπρος έναν Πρόεδρο να αντιπροσωπεύσει αυτό που θέλουν οι πολίτες, αλλά επιδιώκουν να “δικαιωθούν” οι ίδιοι. 
 
Πάντως, έπειτα από αυτήν την “γκάφα” του Προέδρου, είναι ήδη σίγουρον ότι αναπροσαρμόζουν την τακτική τους τόσον ο Νικόλας Παπαδόπουλος, όσο και ο Σταύρος Μαλάς. Θα χρειαστεί, επομένως, περισσότερη δουλειά και από το επιτελείο του Προέδρου Αναστασιάδη. Μένει να δούμε το αποτέλεσμα. 
 
 
 

Top