Χρύσανθος Τσουρούλλης Προεκλογικός με Κυπριακό και όχι μόνον

Προεκλογικός με Κυπριακό και όχι μόνον

Γιατί ανοχή και η κάλυψη είναι συνενοχή αδέλφια…


-     Δεν υπάρχει θέμα «συνέχειας» της διάσκεψης το φθινόπωρο
-     Οι «προεκλογικού τύπου» διακοπές των υποψηφίων στήνουν το φθινοπωρινό προεκλογικό σκηνικό
-     Διαφορετικές εκλογές με σχεδόν ίδιους υποψηφίους;
-     Πώς ξεπερνά τα «χάντικάπ» του ο Σταύρος Μαλάς και πού «χτυπά» πιο πολύ ο Νικόλας
-     Τι απαντά το Προεδρικό στο «γιατί Αναστασιάδης ξανά;»

Πόσο όμως θα επηρεάσουν πράγματι, το ίδιο το κυπριακό οι εκλογές που έρχονται και ποια εικόνα και λαϊκή εντολή θα έχει ο Πρόεδρος τον ερχόμενο Μάρτιο, είναι δύσκολο να πούμε. Πολλά θα εξαρτηθούν και από το τι θα δοκιμάσει να κάνει σε όλο αυτό το διάστημα η τουρκική πλευρά. 

Μετά την αποτυχία της διάσκεψης στο Κραν Μοντανά, κάποιοι εδώ στη Λευκωσία είπαν ότι η διάσκεψη έπρεπε να συνεχιστεί το φθινόπωρο. Αυτή η περίεργη άποψη κολλούσε με τη φήμη που διέδωσαν ταυτόχρονα ότι «η Τουρκία ήταν έτοιμη για συμφωνία». Τα σενάρια αυτά, που προκάλεσαν και την οργή του Προέδρου Αναστασιάδη, κατέρρευσαν γρήγορα. Για μια φορά ακόμα οι φανατικοί της «όποιας λύσης» εδώ στη Λευκωσία κατέληξαν να παίζουν το τουρκικό «blame game».

Η τουρκική πλευρά συνεχίζει, βέβαια, το «βιολί» της. Τώρα, όμως, πιο πολύ από τα κατεχόμενα, παρά από την Άγκυρα. Στην τουρκική πρωτεύουσα ο μόνος που αναφέρεται κάθε τόσο στο Κυπριακό είναι ο ίδιος ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Πιθανότατα, διότι, όπως λέγεται, οι επιδόσεις του στο ελβετικό θέρετρο τού εξασφάλισαν την παραμονή του στο Υπουργείο Εξωτερικών. Στα κατεχόμενα, οι Τουρκοκύπριοι, μετά τη «νηστεία δηλώσεων» που τους επιβλήθηκε στην Ελβετία, έγιναν ξανά λαλίστατοι.

Συνέχεια το φθινόπωρο; Ποιος το πιστεύει τώρα;

Τι μας λέει, όμως, η τουρκική πλευρά; Αφού δεν δεχτήκατε συμφωνία με τουρκικές εγγυήσεις και κατοχικό στρατό να... επιτηρεί την Κύπρο, τώρα είναι η ώρα να πάμε για «άλλες λύσεις». Εκείνο που εννοούν, βέβαια, είναι πάντα το ίδιο. Ένα τουρκικό κράτος στην Κύπρο. Αυτό θεωρούν ως «βέλτιστη λύση». Να μετατραπούν τα κατεχόμενα σε κράτος.

Ταυτόχρονα συνεχίζονται τα ψυχροπολεμικά παιχνίδια με Μπαρμπαρός και απειλές για τουρκικό τρυπάνι στις κυπριακές θάλασσες.

Με αυτόν τον τρόπο, όμως, το θερινό όνειρο της «συνέχειας το φθινόπωρο» αποδείχτηκε όνειρο απατηλό. Ο Έιντε πήγε στις εκλογές του και τα Ηνωμένα Έθνη, προτού καταθέσουν την έκθεση που θα ξεσηκώσει σίγουρα θύελλες, επαναλαμβάνουν τις γνωστές γραφειοκρατικές δηλώσεις τους για την Κύπρο. Τη συνέχεια για το Κυπριακό θα τη δούμε, όπως είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μετά τη Γενική Συνέλευση των Η.Ε. τον Σεπτέμβριο. Θα την έχουμε όμως και σαν χτυπητό απόηχο στον Προεκλογικό. Πρώτη έντονη γεύση θα είναι ο σχολιασμός της έκθεσης των Η.Ε.

Θερινές διακοπές... προεκλογικού τύπου

Έτσι, οι πολιτικοί αρχηγοί, υποψήφιοι και άλλοι, πήγαν για ολιγοήμερες θερινές διακοπές. Βεβαίως, τόσο οι διακοπές του Νικόλα Παπαδόπουλου και του Σταύρου Μαλά, όσο και του Γιώργου Λιλλήκα είναι ενός ειδικού τύπου. Προεκλογικές διακοπές. Μια στις εκδηλώσεις της Παναγιάς, την άλλη στα εμπορικά κέντρα. Δεν μένει πίσω, όμως, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης.

Οι πληροφορίες λένε ότι εκεί ψηλά, στη δροσιά του Τροόδους, έστησε ένα προσωπικό προεκλογικό επιτελείο. Ο Πρόεδρος βρήκε την ευκαιρία των ολιγοήμερων διακοπών για να κάνει προσωπικές επαφές, αλλά και να καθορίσει στο μυαλό του τις επόμενες κινήσεις του. Όσοι γνωρίζουν από παλιά τον Πρόεδρο, είναι βέβαιοι ότι ήδη μέσα στο μυαλό του στήνεται «πλήρες επιτελείο», αλλά και στρατηγική του δύσκολου προεκλογικού αγώνα.

Αναπόφευκτα οι εκλογές αυτές θα έχουν πολύ Κυπριακό. Ο Νικόλας ήδη έχει ακονισμένα τα μαχαίρια. Λέγοντας ότι η Κύπρος χρειάζεται μια «νέα στρατηγική» και να εγκαταλείψει τις ανώφελες και επικίνδυνες «υποχωρήσεις Αναστασιάδη». Δηλαδή, βασικά την εκ περιτροπής. Διότι όλα τα υπόλοιπα (εποίκους κ.λπ.) είναι πάντα συζητήσιμα και οι αντεγκλήσεις θολώνουν το τοπίο.

Πάμε για επανάληψη του 2013;

Ένας τέτοιος προεκλογικός θυμίζει, όμως, εκείνον ακριβώς που είχε κάνει ο Αναστασιάδης εκτοπίζοντας τον Χριστόφια το 2013. Η διαφορά, ωστόσο, τώρα είναι ότι ο Πρόεδρος λέει σαφώς πως «δεν ισχύει» η πρόταση που έγινε στη διαπραγμάτευση του Κραν Μοντανά, ενώ αντίθετα ο Δ. Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ, ακόμα και τώρα, επτά χρόνια μετά, διεκδικούν την «εκ περιτροπής».

Στο Κυπριακό θα εστιάσει και το ΑΚΕΛ, που καταλογίζει ήδη «παλινωδίες» και κάποτε «αναποφασιστικότητα» στον Νίκο Αναστασιάδη. Σε περίληψη, το ΑΚΕΛ θα τον χρεώσει με την αποτυχία να καταλήξει σε λύση. Και θα υπονοεί ότι ο Σταύρος Μαλάς είναι ο «πρόεδρος λύσης» που χρειάζεται η Κύπρος. Κάποιοι μέσα στον Δημοκρατικό Συναγερμό θα ονειρεύονταν αυτός να ήταν ο δικός τους προεκλογικός και πρόταση, δηλαδή για «πρόεδρο λύσης». Αυτή, όμως, είναι η τάση που έχει ήδη υποχωρήσει και μένει πίσω.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, σοφότερος μέσα από τη δίχρονη εμπειρία του με τον Μουσταφά Ακιντζί, τώρα βλέπει τα πράγματα κάπως διαφορετικά.

Έχει ήδη οριοθετήσει τον χώρο ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν «καθόλου λύση» και τους άλλους που δέχονται «όποια και να ’ναι λύση». Ο ίδιος θέλει να τοποθετηθεί στη μέση. Αξιοσημείωτο είναι ότι και ο Γιώργος Λιλλήκας, χωρίς να είναι στην πρώτη γραμμή των «μονομάχων», με τις πρόσφατες κινήσεις του φαίνεται κάπου εκεί να τοποθετεί και τον εαυτό του.

Άλλη μεγάλη ομοιότητα με το 2013 είναι ότι οι τρεις τότε βασικοί διεκδικητές είναι και σήμερα υποψήφιοι. Αλλά έχουν τώρα διαφορετικούς ρόλους, καθώς και τον Νικόλα Παπαδόπουλο να μπαίνει φιλόδοξα σε μια διαφορετική «μοιρασιά». Ως επίσης και τον... «απρόβλεπτο» και «γεμάτο σιγουριά» Γιώργο Λιλλήκα να δηλώνει εμφατικά παρών.

Όταν τα αντίθετα τέμνονται

Αξιοσημείωτο είναι, πάντως, ότι σε κάποιες στιγμές τόσο το ΑΚΕΛ, όσο και το επιτελείο του Νικόλα καταλογίζουν στον Πρόεδρο ότι «δεν κατάφερε να λύσει το Κυπριακό».

Εννοούν, βέβαια, τα εντελώς αντίθετα πράγματα, όμως σε κάποιες στιγμές ακούγεται να λένε το ίδιο. Συνεπείς με όσα έλεγε ο «ενδιάμεσος» τόσον καιρό, στο επιτελείο Παπαδόπουλου εννοούν ότι, «παρά τις υποχωρήσεις, λύση δεν είδαμε». Άρα και αυτές οι υποχωρήσεις έγιναν άδικα. Και ακόμα πιο πέρα, δεν είναι με τέτοια λογική υποχωρήσεων που πρέπει να συνεχίσουμε, αλλά «με μια νέα διεκδικτική στρατηγική».

Από την πλευρά του ΑΚΕΛ εννοούν το ακριβώς αντίθετο. Ότι υπήρχε το έδαφος και με κατάλληλες κινήσεις ένας «πρόεδρος λύσης» θα είχε εξασφαλίσει συμφωνία. Εξάλλου, η Εζεκία Παπαϊωάννου αρκετά πριν από το Κραν  Μοντανά δεν έκρυβε ότι έπρεπε όλα να γίνουν ένα «πακέτο» και από εκεί να προκύψει συμφωνία. Δηλαδή να ανταλλαγεί η «εκ περιτροπής» με τη Μόρφου.

Ένα κενό, όμως, έμενε και μένει πάντα για τις εγγυήσεις και τα κατοχικά στρατεύματα. Κι εδώ είναι που αρχίζει ο Νίκος Κατσουρίδης τα «τιτιβίσματα», υπενθυμίζοντας συνεδριακές αποφάσεις του κόμματος. Υπονοεί, βέβαια, πολύ καθαρά ότι σήμερα η ηγεσία του κόμματος (και ο Δ. Χριστόφιας πίσω της) εγκαταλείπουν την παραδοσιακή γραμμή του ΑΚΕΛ. Όπως ακόμα η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν έκρυψε ότι ο Αναστασιάδης θα είχε δείξει «αποφασιστικότητα», εάν από τη Γενεύη είχε δεχτεί την «εκ περιτροπής». Εκείνο που δεν μπορούν να απαντήσουν είναι γιατί, άραγε, ο Δ. Χριστόφιας, που είχε δώσει καθαρά την «εκ περιτροπής», δεν έφτασε ποτέ σε λύση.

Στοιχήματα Μαλά και Νικόλα

Αυτό, όμως, δεν θα χρειαστεί να το εξηγήσει ο Σταύρος Μαλάς, που όλα δείχνουν ότι το κόμμα θα τον αφήσει να έχει πιο ανοιχτό πεδίο στον προεκλογικό. Όλα δείχνουν ότι θα παίξει με το «ανθρώπινο πρόσωπο» και με θέματα μιας «θεσμικά ορθής διακυβέρνησης». Το πρόβλημά του αυτήν τη φορά δεν θα είναι μόνο να σβήσει τις «μαύρες μνήμες» από τη διακυβέρνηση Χριστόφια, αλλά και το κακό προηγούμενο του 2013. Όταν, δηλαδή, «την προηγούμενη φορά μόλις που ξεπέρασε το 40%, πώς θα μπορέσει τώρα να νικήσει τον Νίκο Αναστασιάδη;». Επιπρόσθετα, όμως, τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ, που μπορεί να εμφανίσει ένα προφίλ «ήρεμης δύναμης», τον έχουν επιβαρύνει και με το «επεισόδιο Μάικ Σπανού»...

Στον αντίποδα και στο στρατόπεδο Νικόλα θα χρησιμοποιήσουν πολύ το επιχείρημα της «παράστασης νίκης δευτέρου γύρου». Ότι, δηλαδή, ο υποψήφιος του «ενδιάμεσου» είναι ο μόνος που μπορεί να νικήσει τον Νίκο Αναστασιάδη σε έναν  δεύτερο γύρο. Εκεί, όμως, ακριβώς θέλει να έχει λόγο και ο Γιώργος Λιλλήκας, που από την αρχή διαχώρισε τη θέση του από τον «ενδιάμεσο».

Εκείνο, ωστόσο, για το οποίο πρέπει να πείσει ο Νικόλας Παπαδόπουλος είναι, πρώτον, πώς περνά στον δεύτερο γύρο, και, δεύτερον και κύριο, κατά πόσον είναι ο ίδιος έτοιμος για την Προεδρία της χώρας. Ενώ δεν θα είναι και λίγα τα προβλήματα στην προσπάθειά του να επικεντρωθεί στη «θέση ΔΗΚΟ» για το Κυπριακό, αφήνοντας πίσω τις κατά καιρούς πολύ σκληρότερες τοποθετήσεις και της ΕΔΕΚ και της Ελένης Θεοχάρους, που δείχνουν το στρατόπεδό του να μην έχει συνοχή και «κοινό πλαίσιο». Αυτό το τελευταίο χαρτί ήδη ξεκίνησαν να το επαναλαμβάνουν φορτικά διάφορα στελέχη της Πινδάρου.

Γιατί ξανά Νίκος Αναστασιάδης;

Θα έχει όμως και ο Πρόεδρος να απαντήσει ένα κεντρικό ερώτημα. Γιατί ξανά Νίκος Αναστασιάδης; Τι διαφορετικό έχει να κάνει σε μια δεύτερη πενταετία; Εδώ είναι που ξεκινούν τα μεγάλα ερωτήματα, που θα κάνουν τον προεκλογικό να φύγει από το Κυπριακό. Μεγάλες ομάδες πολιτών, όπως οι «κουρεμένοι» και οι πρώην κάτοχοι αξιογράφων, θα μπουν στο σκηνικό. Οι υποψήφιοι θα χρειαστεί να προτείνουν «λύσεις» γι’ αυτές και για άλλες τέτοιες περιπτώσεις.

Τέτοια χαρτιά χρησιμοποίησε το ΔΗΚΟ στις τελευταίες βουλευτικές, όταν θεωρήθηκε ότι έκλεψε το «φωτοφίνις» από τον ΔΗΣΥ. Αυτήν τη φορά, όμως, φαίνεται ότι το επιτελείο Αναστασιάδη δεν θα αιφνιδιαστεί. Μπορεί να πρέπει να κρατήσει ισορροπίες, με τον Χάρη Γεωργιάδη να τραβά «λουριά», στήνει, όμως, μια δυνατή ατζέντα εσωτερικής διακυβέρνησης για τη νέα πενταετία.

Αφού δυνατό χαρτί της επανεκλογής θα είναι η «ανάπτυξη που επέστρεψε», αλλά και οι συνεχείς εξελίξεις με το φυσικό αέριο. Όπου, εκτός των αποτελεσμάτων της γεώτρησης κοντά στα Χριστούγεννα, θα συνεχιστούν οι Τριμερείς και άλλες κινήσεις. Στην ίδια λογική θα προβληθεί σίγουρα το ΓΕ.Σ.Υ., αλλά και ό,τι άλλο επιλεγεί από τους επικοινωνιολόγους.

Ό,τι κι αν γίνει, θα χρειαστούμε ένα νέο «σενάριο»

Όσο, όμως, και αν γίνουν προβλέψεις, ο προεκλογικός έχει πάντα τη δική του δυναμική, ενώ από τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο θα πάρουν περισσότερο τα ηνία και οι ομάδες επικοινωνιολόγων.  Χωρίς να μπορεί κανείς να υποτιμήσει το «σκληρό ροκ» που θα παιχτεί για θέματα επιλογών του Προέδρου, όπως του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα και της Διοικητού της Κεντρικής, αλλ’ ακόμα, από την άλλη, και το πολύκροτο σκάνδαλο της Δρομολαξιάς. Σε αυτό το κεφάλαιο θα μπουν, μάλιστα, έντονα και οι δύο βασικοί αντίπαλοι. Με διαφορετική προσέγγιση, αλλά με ίδιο στόχο, τόσο το ΑΚΕΛ όσο και το επιτελείο Νικόλα. Και στόχος θα είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος προσωπικά. Και με την επιφύλαξη πάντα ότι στον προεκλογικό θα ακουστεί αρκετά και το όνομα... Οδυσσέας.

Πόσο, όμως, θα επηρεάσουν, πράγματι, το ίδιο το Κυπριακό οι εκλογές που έρχονται και ποια εικόνα και λαϊκή εντολή θα έχει ο Πρόεδρος τον ερχόμενο Μάρτιο, είναι δύσκολο να πούμε. Πολλά θα εξαρτηθούν και από το τι θα δοκιμάσει να κάνει σε όλο αυτό το διάστημα η τουρκική πλευρά. Διότι, κάποιες τουρκικές μεθοδεύσεις, που σήμερα κάνουν κάποιους από τους φανατικούς της λύσης να θεωρούν υπόλογο τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, μπορεί στη διαδρομή να στραφούν υπέρ του και να τον αναδείξουν ως τον ηγέτη που μπορεί να διαφυλάξει την Κύπρο. Ρόλο, όμως, που πολύ πιο έντονα θα διεκδικήσει για τον εαυτό του ο Νικόλας Παπαδόπουλος.

Στην ουσία, η Κύπρος θα χρειαστεί σίγουρα ένα νέο σενάριο, ένα ολοκαίνουργιο σχέδιο, καλύτερα, μετά τον Μάρτιο 2018...

 

 


Top