Χρύσανθος Τσουρούλλης Όσα δεν έλαβε υπόψιν του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης για τους σχεδιασμούς Έιντε

Όσα δεν έλαβε υπόψιν του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης για τους σχεδιασμούς Έιντε

Γιατί ανοχή και η κάλυψη είναι συνενοχή αδέλφια…


Ο Νορβηγός του έστηνε παγίδα

Η στρατηγική Έιντε, που τελικά κατέρρευσε με την ακύρωση του περίφημου εγγραφού, ήταν να οριοθετήσει μέσα από αυτό το έγγραφο την εικονική «υποχώρηση» της Τουρκίας στις εγγυήσεις, υποχρεώνοντας ταυτόχρονα την ελληνική πλευρά να «ανοίξει τα χαρτιά της» και να δώσει στην τουρκική πλευρά όσα εκείνη αξίωνε.

Από αυτές τις σελίδες κατ’ επανάληψιν είχαμε προειδοποιήσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τις μεθοδεύσεις και τις επιδιώξεις του κ. Έιντε και των διαφόρων συνεργατών που εύρισκε ο Νορβηγός είτε σε ξένους διπλωματικούς κύκλους είτε στην τοπική πολιτική σκηνή. Αρκετές φορές είχαμε μεταφέρει πληροφορίες για εκείνο που ο Νορβηγός διπλωμάτης και αρκετοί ακόλουθοί του, και από τις δυο μεριές της γραμμής Αττίλα, θεωρούσαν ότι θα είναι η «λύση» που θα επιβληθεί στον κυπριακό λαό.

Εκείνοι που διαφήμιζαν την «κίνηση-έκπληξη» της Τουρκίας...

Τα πράγματα φαίνονταν αρκετά καθαρά εδώ και καιρό. Ηγετικά στελέχη κομμάτων εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο διέδιδαν ότι ήξεραν πώς θα λυθεί το «παζλ» των εγγυήσεων. Η Τουρκία θα κάνει την «κίνηση-έκπληξη» να δεχτεί κατάργησή τους, αλλά σε 15 χρόνια. Θα γίνει πάρε-δώσε και θα καταλήξουμε σε... 7-8 χρόνια. Σε συνεδριάσεις κομματικών επιτελείων ακούσαμε ότι γινόταν από κάποιους και μια πλήρης «παρουσίαση» της... επερχόμενης λύσης. Εκείνο, βέβαια, που δεν ήξεραν ή δεν έλεγαν είναι ότι η Τουρκία απλώς εννοεί να κάνουμε συμφωνία για να πάρει όσα θέλει (και κυρίως δικαιώματα για Τούρκους πολίτες στην Κύπρο) και μετά από καμιά δεκαπενταριά χρόνια να το... ξανασυζητήσουμε!

Η «έκπληξη» που κάποιοι περίμεναν από την Τουρκία δεν ήταν τελικά άλλη από του να... δεχτεί η Άγκυρα να επιβάλει ξανά τους δικούς της όρους για να κρατήσει την Κύπρο «δεμένη». Με δυο, μάλιστα, τρόπους. Τόσο σε άμεση εξάρτηση στην Τουρκία, όσο και μέσα από τον απόλυτο έλεγχο της εσωτερικής πολιτικής που θα μπορούσαν να ασκούν οι Τουρκοκύπριοι.

Τα παιχνίδια Έιντε με το «κοινό έγγραφο»

Στον Κραν Μοντανά, όταν ο Νορβηγός διπλωμάτης δοκίμασε να περάσει τη βρετανική ιδέα για κάποια «συνθήκη εφαρμογής της λύσης», που θα αντικαθιστούσε τη Συνθήκη Εγγυήσεων, αλλά θα άφηνε ανέγγιχτα τα επεμβατικά δικαιώματα της Άγκυρας, απλώς έπεσαν οι μάσκες. Η στρατηγική Έιντε, που τελικά κατέρρευσε με την ακύρωση του περίφημου εγγράφου, ήταν να οριοθετήσει μέσα από αυτό το έγγραφο την εικονική «υποχώρηση» της Τουρκίας στις εγγυήσεις, υποχρεώνοντας ταυτόχρονα την ελληνική πλευρά να «ανοίξει τα χαρτιά της» και να δώσει στην τουρκική πλευρά όσα εκείνη αξίωνε. Να επιβληθεί, δηλαδή, διαδικαστικά ένα γενικό «πάρε-δώσε», όπου για να πάρει την... μισή Μόρφου ο Πρόεδρος θα έδινε και εκ περιτροπής προεδρία και δικαιώματα σε Τούρκους πολίτες και όλα τα υπόλοιπα βέτο. Ο σχεδιασμός ήταν αυτά να γίνουν με συνοπτικές διαδικασίες και με την έντονη ταυτόχρονη φημολογία ότι «ήρθε η Λύση». Με δυο λόγια, να παγιδευτεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Αρκετές φορές μέχρι τώρα παίχτηκε το ίδιο σενάριο στο Κυπριακό. Διαμεσολαβητές να ψάχνουν να ικανοποιήσουν την Άγκυρα, με την ελπίδα ότι, αντίθετα απ' ό,τι έδειχνε, θα έκανε το «μεγάλο βήμα» και θα βρισκόταν λύση. Άλλαζαν το «περιτύλιγμα», εύρισκαν «καινούριες ιδέες», φαντάζονταν μηχανισμούς. Με τον ίδιο πάντα σκοπό, να ικανοποιήσουν τις τουρκικές θέσεις. Γιατί ήξεραν ότι η Τουρκία είναι η δυνατή πλευρά. Στην περίπτωση μάλιστα της επιδιαιτησίας το 2003-4 τους δώσαμε και «λευκή επιταγή» για να κάνουν ακριβώς αυτήν τη δουλειά.

Πονηρή διάβρωση και στο εσωτερικό

Στο μεταξύ, με διάφορες κινήσεις και μεθόδους, προσπαθούσαν να περάσουν αυτές τις «ιδέες» τους στην ελληνοκυπριακή πλευρά σαν «πρόοδο». Σε αυτό το τελευταίο κεφάλαιο φαίνεται ότι ο κ. Έιντε τα είχε καταφέρει αρκετά καλά. Στην ουσία είχε δημιουργήσει ένα ολόκληρο «ρεύμα», που κάθε φορά υποστήριζε τα όσα εκείνος φανταζόταν. Εκείνο όμως που δεν φαίνεται να τους απασχολούσε σοβαρά ήταν αν αυτά τα σχήματα θα μπορούσε να γίνουν αποδεκτά από τους πολίτες σε δημοψήφισμα. Συνήθως το αγνοούσαν. Μπορεί επειδή πίστευαν ότι πρέπει να το φορτώσουν στον Πρόεδρο. Αλλά μπορεί ακόμα και να μην τους απασχολούσε καθόλου γιατί δεν τους ένοιαζε αν θα περνούσε πράγματι η συμφωνία. Επειδή τους αρκούσε απλώς να πουν ότι «επετεύχθη συμφωνία».

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης μαζί με τον Υπουργό Νίκο Κοτζιά έδωσαν πραγματικά μια σκληρή μάχη στο Κραν Μοντανά. Πολλοί, ανάμεσα στους οποίους και κάποιοι που ήταν δύσπιστοι ή και αμφισβητούσαν τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη, αναγνώρισαν την προσήλωσή του σε μια συμφωνία που θα μπορούσε να είναι αποδεκτή και θα έδινε πράγματι λύση στο Κυπριακό. Τον πίστωσαν με σωστή στάση. Το ερώτημα όμως τώρα είναι τι νόημα είχε αυτή η μάχη από τη στιγμή που δεν είναι δυνατό να καταγραφεί στα Η.Ε. η ευθύνη της τουρκικής αδιαλλαξίας. Πολύ περισσότερο μάλιστα από αυτό, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Ε.Μ. Έιντε, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ προωθεί ανοιχτά μιαν ατζέντα Ακιντζί-ΑΚΕΛ, λέγοντας ότι στην Ελβετία υπήρξε ευκαιρία για λύση, την οποία αρνήθηκε ο Νίκος Αναστασιάδης. Δεν έφταναν όλα τα άλλα, ήρθε αυτές τις μέρες ο Τουρκοκύπριος ηγέτης και ανοιχτά πλέον ομολογεί μια ταύτιση χρησιμοποιώντας επιχειρήματα και κριτική του ηγέτη του ΑΚΕΛ!

Τελικά, γιατί πήγε και τι γύρευε ο Πρόεδρος στη διάσκεψη;

Προφανώς ο Πρόεδρος έμπλεξε σε άσχημα μονοπάτια. Από τη μια τον επικρίνουν αλύπητα από τον «ενδιάμεσο» και το επιτελείο Νικόλα Παπαδόπουλου ότι έκανε μεγάλες υποχωρήσεις χωρίς μάλιστα κανένα αποτέλεσμα. Βγάζουν το συμπέρασμα ότι η πολιτική του έχει αποτύχει. Από την άλλη όχι μόνο το ΑΚΕΛ, που τώρα έχει και ανάγκη συσπείρωσης για τις Προεδρικές, αλλά και δυνάμεις που άλλοτε τον υποστήριζαν, τον κατακρίνουν ανοιχτά ότι «κλότσησε» μιαν ευκαιρία και δεν τόλμησε να κάνει συμφωνία γιατί στον νου του είχε τις προεδρικές εκλογές. Τελικά και αυτοί θα πουν ότι «η πολιτική του απέτυχε».
Από τότε που, μετά το περιστατικό με το ενωτικό δημοψήφισμα, αποφάσισε ο Πρόεδρος να ζητήσει διάσκεψη των Η.Ε., πήρε ένα μεγάλο ρίσκο. Ίσως ο σχεδιασμός του να ήταν να αδειάσει την πίεση που είχε από την πλευρά των «οπαδών της όποιας λύσης».

Ίσως να ήταν και να δείξει ότι η Τουρκία δεν εννοεί να κάνει λύση. Όμως τελικά κατέληξε μετά τη διάσκεψη και ενώ έχει κάθε λόγο να θέλει να χρησιμοποιεί τα Η.Ε. και ειδικά το έγγραφο Γκουτέρες και άλλες αναφορές του ίδιου του Γ.Γ., ταυτόχρονα να είναι και σε σύγκρουση με τον διεθνή οργανισμό εξαιτίας του κ. Έιντε. Την ίδια ώρα στο Προεδρικό γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν υπάρχει περίπτωση τα Η.Ε. να επιρρίψουν ευθύνες στην Τουρκία.

Τώρα, η... ουρά του Κραν Μοντανά

Στις δύσκολες ώρες, μετά την κατάρρευση της διάσκεψης βρήκε απέναντί του τον Έσπεν Μπαρθ Έιντε, που συμπεριφέρεται περίπου σαν να θέλει να τον εκδικηθεί! Παρασύρθηκε μάλιστα από τις δηλώσεις Έιντε και τις διαδόσεις των υποστηρικτών του εδώ στη Λευκωσία και έμπλεξε με το «παιχνίδι των πρακτικών». Φυσικά οι πιο πολλοί πολίτες δεν πρόκειται να δώσουν βάση στα όσα ισχυρίζεται ο Ειδικός Απεσταλμένος. Δεν παύει όμως να είναι προβληματική η εικόνα του Προέδρου. Διότι ήταν εκείνος που πριν από μερικές εβδομάδες υπερασπιζόταν τη διαδικασία των Η.Ε. σαν τον «μόνο δρόμο», ενώ τώρα είναι ο ίδιος που βρέθηκε σε «μετωπική» με τα Η.Ε.

Ταυτόχρονα, ακόμα και εκείνοι που πριν από ένα-δυο χρόνια τον υποστήριζαν επειδή «θα έφερνε λύση», τώρα έχουν στραφεί εναντίον του. Καθημερινά διαδίδουν διάφορες πληροφορίες ή και φήμες ακόμα, ορισμένες από τις οποίες είναι εντελώς ανυπόστατες και απλή τουρκική προπαγάνδα. Ένα δείγμα είναι το περιστατικό με την ανανέωση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ για δήθεν τέσσερεις μήνες μόνο, ενώ στην πραγματικότητα έγινε κανονική ανανέωση για εξάμηνη θητεία. Την ίδια ώρα προωθούν την είδηση ότι η Τουρκία αγοράζει S-400 και κάνουν ότι «προβληματίζονται σοβαρά» με τα παιχνίδια της Άγκυρας για την Αμμόχωστο ή τα μαρωνιτικά χωριά στα κατεχόμενα.

Ακόμα και υψηλόβαθμα στελέχη του Συναγερμού παίρνουν μέρος σε αυτό το παιχνίδι στα social media ή στα σαλόνια. Εκείνο που θέλουν να πουν αλλά το αποφεύγουν είναι ότι «ορίστε, ο Προέδρος τα έκανε θάλασσα». Και υπονοούν ότι «όλα αυτά γίνονται επειδή δεν βρέθηκε λύση». Καταλαβαίνει κανένας ότι το ΑΚΕΛ υποχρεωτικά θα κάνει έναν τέτοιο προεκλογικό. Ότι εξαιτίας δικών του πράξεων και παραλείψεων, ο Νίκος Αναστασιάδης απέτυχε να φτάσει σε συμφωνία λύσης. Ίσως φτάσουν ακόμα να πουν, όπως το έκανε ήδη ο Γ.Γ. Α. Κυπριανού, ότι «απέφυγε» να φτάσει σε συμφωνία.

Εκκολάπτεται ένα ακόμα «πρόεδρος Λύσης»;

Οι άλλοι όμως τι θέλουν; Όσο και αν ακούγεται παρατραβηγμένο, ορισμένοι ήδη συζητούν πως ακόμα και η φημολογούμενη προεδρική υποψηφιότητα του πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου έχει να κάμει με αυτά τα σενάρια. Να παρουσιαστεί δηλαδή σαν η «εναλλακτική πρόταση» που θα φέρει «πραγματική θέληση για λύση». Μπορεί τελικά να προστεθεί στον Σ. Μαλά και ο Κ. Χριστοφίδης σαν «πρόεδρος Λύσης»;

Με το Κυπριακό δεν μπορεί να γίνουν και πολλά πράγματα. Την επανάληψη της διαδικασίας το φθινόπωρο την οραματίζονται μόνο κάποιοι ακραίοι κύκλοι, που αποδείχτηκε ότι δεν έχουν και πολλή σχέση με το πραγματικό περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης, αλλά απλώς συνήθισαν να αναμασούν συνέχεια τα περί «λύσης». Το πρόβλημα του Προέδρου Αναστασιάδη είναι ότι ανάμεσα σε αυτούς τους κύκλους, που ο ίδιος χαρακτήρισε ως «οπαδούς της όποιας και να ’ναι λύσης», συγκαταλέγονται και στελέχη του κόμματός του. Μερικά μάλιστα ψηλά στην ηγετική πυραμίδα. Είναι άραγε αλήθεια αυτά που έρχονται από κάποιες πηγές, ότι στο προεδρικό αποφάσισαν πρόσφατα να προχωρήσουν στον  σχεδιασμό των εκλογών αφήνοντας το κόμμα σε «δεύτερο πλάνο»; Ο ίδιος ο Πρόεδρος θα έχει πάντως τον Αύγουστο να τα σκεφτεί και να τα «χωνέψει» όλα αυτά, όπως έχουν πει και τα Η.Ε.

Οι πληροφορίες είναι ότι μέσα σε αυτήν την περίοδο διαλέγει και τους «επιτελείς» του για τη δύσκολη μάχη που ξεκινά μαζί με το φθινόπωρο, αλλά και τις γραμμές πάνω στις οποίες θα κινηθεί διεκδικώντας την επανεκλογή του. Με την ελπίδα ότι σαν «κακό αγκάθι» ο Ε. Μ. Έιντε δεν επιφυλάσσει ακόμα καμία έκπληξη...


Top