Χρύσανθος Τσουρούλλης Τα μηνύματα τη Δευτέρα 23 Μαΐου

Τα μηνύματα τη Δευτέρα 23 Μαΐου

Γιατί ανοχή και η κάλυψη είναι συνενοχή αδέλφια…


Η ΕΚΠΛΗΞΗ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ «ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ» ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΟΙ

Πολλά θα κριθούν στις επόμενες μέρες και βδομάδες. Με άλλους να κάνουν σχέδια από τώρα για τις Προεδρικές και άλλους να κοιτάζουν στις δημοτικές κάλπες του Δεκεμβρίου ή και απλώς στην επιβίωση

· Η προηγούμενη περίοδος ήταν γεμάτη από αγανάκτηση και απόρριψη για τη Βουλή.

· Μπορεί τώρα αυτή η νέα Βουλή να επαληθεύσει προσδοκίες για κάτι καλύτερο;

· Η επτακομματική σύνθεση μάλλον το αντίθετο προμηνύει. Τυχόν πεντακομματική όμως, αν και μπορεί να είναι πιο «λειτουργική», θα έχει αφήσει περισσότερους να «ρίχνουν πέτρες» απ’ έξω...


Είμαστε στη Δευτέρα 23 Μαΐου πρωί. Η μεγάλη νύκτα έχει τελειώσει, όλα τα αποτελέσματα έχουν καταγραφεί. Το μήνυμα των εκλογών είναι πως την παράσταση δεν κλέβει η αποχή. Ήταν μεγάλη. Ακόμα ένα ρεκόρ χαμηλής συμμετοχής. Αλλά δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο πολλοί προέβλεπαν ή φοβόντουσαν.

Σταθερή προοπτική ή σταθερό σασπένς;

Το μήνυμα είναι ότι ο Δημοκρατικός Συναγερμός τα έχει μισοκαταφέρει. Φυσικά είναι πρώτο κόμμα. Αλλά το κεντρικό μήνυμα είναι η «κυβερνησιμότητα», που όπως την έβαλε ο Πρόεδρος του κόμματος μέσα στην προεκλογική περίοδο δεν είναι καθαρό ότι κερδήθηκε. Πολλά θα κριθούν στις επόμενες μέρες και βδομάδες. Με άλλους να κάνουν σχέδια από τώρα για τις Προεδρικές και άλλους να κοιτάζουν στις δημοτικές κάλπες του Δεκεμβρίου ή και απλώς στην επιβίωση.

Αν λοιπόν το ΔΗΚΟ, έστω και την τελευταία στιγμή, κράτησε τις εννιά έδρες του, τότε μαζί με τον ΔΗΣΥ βγάζουν πλειοψηφία στη Βουλή. Θα πρέπει τώρα ο Αβέρωφ να επιστρατεύσει ξανά τη «χημεία» με τον Νικόλα. Γιατί το κόμμα του, παρά την αλλαγή στον εκλογικό νόμο, δεν κατάφερε να αυξήσει τις έδρες του. Διότι, όπως όλα δείχνουν μέχρι τώρα, θα είναι μάλλον και οι «μικροί» μέσα στη Βουλή. Και ο ΔΗΣΥ θα μέμφεται το ΑΚΕΛ. Η συνέχεια θα φανεί στις ψηφοφορίες κάθε Πέμπτη...

Αν όμως το ΔΗΚΟ ή ο ΔΗΣΥ χάσει μια έδρα, τότε από αυτήν τη Δευτέρα έχουμε ένα νέο σκηνικό. Πολύ παραπάνω αν χάσουν και οι δυο! Εκτός από τον Νικόλα, στην εξίσωση πλειοψηφίας μπαίνουν τα πολύ δύσκολα για τον Αβέρωφ. Θα χρειάζεται και κάποιους «μικρούς». Αλλά ποιους; Αφού με την «Αλληλεγγύη» στη διάρκεια του προεκλογικού τα έχουν τσουγκρίσει. Η «Συμμαχία», με τον Γιώργο Λιλλήκα να ατενίζει πια προς το 2018, δεν φαίνεται πιθανό να μπλέξει σε τέτοιες ιστορίες. Ενώ η «τραυματισμένη» ΕΔΕΚ έχει για τα καλά μετακινηθεί προς το άκρο. Μήπως οι Οικολόγοι; Εάν είναι μέσα στη Βουλή... Θα είναι μια πρωτοφανής εξέλιξη και πολύ δύσκολη στην πράξη.

Εξηγήσεις «μεγάλων» και «ζωή ή θάνατος» για μικρούς

Παράλληλο μήνυμα αυτών των εκλογών είναι και η «ζωή ή θάνατος» των λεγόμενων μικρών. Τόσο η «Αλληλεγγύη» όσο και οι «Οικολόγοι και συνεργάτες» τα παίζουν όλα για όλα. Αν για παράδειγμα η Ελένη Θεοχάρους δεν έχει καταφέρει να πάρει αρκετές ψήφους από τον ΔΗΣΥ, θα ξανακούσουμε άραγε για «Αλληλεγγύη»; Ή θα επαληθευτεί εκείνο που έλεγαν στην Πινδάρου, ότι το μόνο που μπορεί να καταφέρει αυτό το σχήμα, εκτός από την υποψηφιότητα Θεοχάρους για το 2018 που την ακούμε από καιρό, θα ήταν να βάλει τον Δημήτρη Συλλούρη ξανά στη Βουλή;

Το ΕΛΑΜ που πολλοί φοβόντουσαν, παρά την εντυπωσιακή επίδοση, τελικά μάλλον δεν θα τα έχει καταφέρει και θα υπάρχει ένας πονοκέφαλος λιγότερος. Αλλά με επτά κόμματα στη Βουλή, η Πινδάρου και το Προεδρικό θα μπουν σε μια περίοδο συχνών πονοκεφάλων.

Το ΑΚΕΛ ήταν γνωστό και πριν από την κάλπη ότι θα έψαχνε να δικαιολογήσει και θα μπορούσε να δικαιολογήσει κάποιο αποτέλεσμα. Έτσι και τώρα, με το ιστορικό χαμηλό που πήρε, η Εζεκία Παπαϊωάννου θα μπορεί να δηλώνει ευχαριστημένη γι’ αυτό που κατάφεραν την τελευταία ώρα και απέτρεψαν τα «χειρότερα». Το περίεργο είναι ότι από την πλευρά του ΑΚΕΛ θα χρησιμοποιούν την ίδια ακριβώς εξήγηση με την Πινδάρου!

Πρωτοκλασάτα στελέχη ακούστηκαν να εξηγούν ότι «με όλα τα άλλα κόμματα να μας πολεμούν, αναλόγως καλά τα πήγαμε». Το ίδιο ακριβώς που λένε και στην Πινδάρου, θυμίζοντας εκείνοι ότι είχαν έξι κόμματα και πολλούς άλλους ακόμα να κάνουν αντιπολίτευση σε αυτές τις εκλογές.

Πού κάθισαν οι έδρες και πού εδρεύει η «Αλληλεγγύη»

Εκείνη τη Δευτέρα το πρωί θα έχει κλείσει και το σίριαλ των εδρών. Αυτό αφορούσε βέβαια μάλλον τα μεγάλα κόμματα. Διότι στους «μικρούς» ήταν από την αρχή γνωστό ποιοι θα έπαιρναν τις έδρες εφόσον τις κέρδιζαν. Το σασπένς θα υπάρχει μόνο με την «Αλληλεγγύη», αν έχει μπει στη Βουλή και αν έχει πάρει και έδρα στη Λεμεσό. Θα την καταλάβει η Ελένη Θεοχάρους ή, όπως πριν από τις εκλογές ήταν γνωστό σε όλους, θα την παραχωρήσει στον πρώτο επιλαχόντα για να παραμείνει στις Βρυξέλλες;

Και αν παραμείνει στις Βρυξέλλες, ποια ακριβώς θα είναι η φυσιογνωμία της «Αλληλεγγύης»; Μάλλον πολύ διαφορετική απ' ό,τι έδειχναν τα μεγάλα διαφημιστικά πανό, με μόνο τη φωτογραφία της «γιάτραινας». Ακόμα περισσότερο, σε περίπτωση που τα απρόοπτα των ποσοστών και των υπολοίπων θα έβαζαν αυτό το κόμμα στη Βουλή, αλλά χωρίς έδρα στη Λεμεσό.

Οι ενδοκομματικές μεγάλες μάχες

Σασπένς υπήρχε με τους σταυρούς και τις έδρες ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ, σε Λευκωσία και Λεμεσό κυρίως. Για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Οι πέντε από την «επτάδα» του ΔΗΣΥ Λευκωσίας, που αγωνίζονταν για τις δυο διαθέσιμες έδρες, θα είναι απογοητευμένοι με ένα «τιμητικό αποτέλεσμα». Η έκπληξη θα υπάρχει σίγουρα, αλλά δεν θα είναι ακριβώς οι «ανατροπές» που περίμεναν διάφοροι.

Όσο για τη «σειρά» στην κορυφή, σε λίγες ώρες από τώρα θα αποδειχτεί ότι αφορούσε μόνο τους ίδιους τους πρωτοκλασάτους βουλευτές και μερικές δεκάδες «πορωμένων» κομματικών. Η αλήθεια για τον ΔΗΣΥ είναι ότι η εσωτερική «αναδιάταξη» δυνάμεων είχε αρχίσει καιρό πριν από τις Βουλευτικές. Τα πρόσωπα στους διάφορους ρόλους έχουν φανεί μέσα από την εμπειρία και τα αποτελέσματα στην καθημερινή δουλειά, για τη στήριξη της κυβερνητικής πορείας. Αυτό φαίνεται τώρα ότι θα αποτυπωθεί και στο επόμενο διάστημα, τόσο μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα όσο και αν τυχόν υπάρξουν ανακατατάξεις στην ηγεσία δίπλα από τον Πρόεδρο.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει πάντως να κάνει έναν περίεργο απολογισμό αυτών των εκλογών. Ξέρει όμως από τώρα τι θα πει. Στο ΑΚΕΛ, αντίθετα, θα έχουν «πέσει κορμιά». Γιατί στην περίπτωση της Εζεκία Παπαϊωάννου δεν κρίνονταν μόνο νεοεισερχόμενοι, αλλά και κεντρικά στελέχη. Και στο ΔΗΚΟ τα αποτελέσματα της Λευκωσίας τώρα φαίνονται να είναι τα «αναμενόμενα», αλλά πολλά θα εξαρτηθούν από τον αριθμό των εδρών.

Πάντως η επόμενη μέρα θα θυμίζει ότι εγκαταστάθηκε η «φρουρά του Νικόλα». Με ερωτηματικό όμως τι θα έχει γίνει και στη Λεμεσό. Αλλά και ερωτηματικό πόσο δυνατή θα είναι αυτή η «νέα φρουρά», που θα εδρεύει πια στη Βουλή...

Το μεγάλο ερώτημα της Λεμεσού και η δυναμική των «μικρομεσαίων»

Τρανταχτή έκπληξη θα ήταν αν ΔΗΣΥ ή ΑΚΕΛ είχαν χάσει κάποια έδρα στη Λευκωσία. Ενώ το «παζλ» συμπληρώνεται με το κορυφαίο ερώτημα του ΔΗΣΥ Λεμεσού. Θα έχει η τηλεπερσόνα αντικαταστήσει τον έναν από τους «άτακτους» Λεμεσιανούς βουλευτές; Ή μήπως οι τοπικές κάλπες θα αποφασίσουν ότι δεν εγκρίνουν την κατακραυγή εναντίον τους;

Στην ΕΔΕΚ και τη Συμμαχία τα ερωτήματα είναι πού ακριβώς θα πάρουν όσες έδρες θα έχουν. Και αν βέβαια θα έχει επαληθευτεί η «ανατροπή», την οποία προανήγγειλαν σε όλο τον προεκλογικό τα στελέχη του Γιώργου Λιλλήκα. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, πάντως, η «κόντρα» μεταξύ αυτών των δυο κομμάτων μόλις έχει ξεκινήσει.

Η Ελένη Θεοχάρους φαίνεται ή φέρεται να έχει ήδη δηλώσει ότι κατέβηκε στις βουλευτικές επειδή θα είναι υποψήφια για τις Προεδρικές. Είτε το είπε ακριβώς έτσι είτε όχι, έχει ήδη περιγράψει τις διαδρομές που ακολουθούν από τώρα για τους επόμενους 16-18 μήνες. Όπως φοβόταν ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου μπαίνουν σε έναν αλύπητο ανταγωνισμό μεταξύ τους. ΕΔΕΚ και Συμμαχία, για το γόητρο και τον ρόλο στο σύστημα. ΕΔΕΚ, Αλληλεγγύη και Οικολόγοι για το ποιος έχει τις πιο ριζοσπαστικές θέσεις. Συμμαχία και Αλληλεγγύη για την υποψηφιότητα του «ενδιάμεσου» στις Προεδρικές. Ο Νικόλας πάντως θα τρίβει τα χέρια του.

Σχέδια και απορίες για την προεδρία Βουλής

Παρά το τραύμα του ΔΗΚΟ, που όχι μόνο δεν έχει επουλωθεί με τις εκλογές αλλά είναι τώρα πια πιο βαθύ, έχει στα χέρια του όχι μόνο το «χαρτί» του υποψηφίου που μπορεί να υποστηρίξει το 2018, αλλά και το άλλο χαρτί της προεδρίας της Βουλής.

Αυτήν τη Δευτέρα 23 Μαΐου, πάντως, θα την ακολουθήσουν αρκετές μέρες με στοίβες από χαρτιά, πάνω στα οποία σαν προπονητές οι αρχηγοί κομμάτων και τα επιτελεία τους θα κάνουν σενάρια και υπολογισμούς για την προεδρία της Βουλής. Δύσκολο να δεις φως στην άκρη της σήραγγας χωρίς πολλή φαντασία. Όπως και δύσκολο να κάνει κανείς σχέδια χωρίς να βάλει μέσα το ΔΗΚΟ. Η κίνηση του Προέδρου του, να προκαταλάβει ότι δεν ενδιαφέρεται για την προεδρία του Σώματος, μπορεί να σημαίνει δυο πράγματα. Είτε ότι έχει απεριόριστο περιθώριο «κινήσεων», είτε ότι θα τους αφήσει «να έρθουν πάνω του και να τον παρακαλάνε».

Οι ερωτήσεις είναι περισσότερες από τα σενάρια... Μπορεί ποτέ το ΑΚΕΛ ή η ΕΔΕΚ να δεχτούν για Πρόεδρο της Βουλής τον Γιώργο Λιλλήκα; Υπάρχει κάποιο πρόσωπο στο ΔΗΚΟ, εκτός του Νικόλα, που να είναι «προεδροποιήσιμο» και να τους έδινε διέξοδο; Στη μεριά του ΑΚΕΛ ίσως μπορεί κανείς να μιλήσει για κάποια μετριοπαθή προσωπικότητα, αλλά θα έκανε ποτέ τέτοιο βήμα ο Νικόλας, την ώρα που ο ίδιος δεν περιμένει στήριξη από την Αριστερά στις Προεδρικές; Από την άλλη, υπάρχει μέσα σε αυτήν την κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΣΥ πρόσωπο, που θα μπορούσε να «στοχεύσει» το ΔΗΚΟ για την προεδρία, κερδίζοντας κάποια ανταλλάγματα;

Δύσκολη συζήτηση. Διότι τα όποια «ανταλλάγματα», για την προεδρία της Βουλής, είναι συνήθως πολύ μεγάλα. Και κατά κανόνα μέχρι τώρα επρόκειτο για συμψηφισμό με τη διαδρομή προς τον λόφο του Προεδρικού. Αλλά αυτήν τη φορά δύσκολα παίζει τέτοιο σενάριο, με τον Νίκο Αναστασιάδη να φαίνεται ακόμα ότι δεσπόζει για την κούρσα του Φεβρουαρίου 2018.

Η προηγούμενη περίοδος ήταν γεμάτη από αγανάκτηση και απόρριψη για τη Βουλή. Μπορεί τώρα αυτή η νέα Βουλή να επαληθεύσει προσδοκίες για κάτι καλύτερο; Η επτακομματική σύνθεση μάλλον το αντίθετο προμηνύει. Τυχόν πεντακομματική όμως, αν και μπορεί να είναι πιο «λειτουργική», θα έχει αφήσει περισσότερους να «ρίχνουν πέτρες» απ’ έξω...

Στο κάδρο τώρα και οι Δημοτικές

Όσο όμως προχωράμε στο καλοκαίρι, η εξίσωση θα αλλάξει ριζικά. Επίκεντρο δεν θα είναι τόσο τι θα γίνει μέσα στη Βουλή και πώς θα κατανεμηθούν επιτροπές και προεδρίες, αλλά περισσότερο πώς θα προχωρήσουν τα κόμματα στις Δημοτικές του Δεκεμβρίου. Γιατί το πιο πιθανό είναι ότι θα γίνουν, παρά να αναβληθούν για μια τριετία. Εκτός αν ο ΔΗΣΥ δεν έχει εγκαταλείψει εκείνο το σχέδιο και βρει τώρα αμέσως υποστήριξη και από άλλους. Στην περίπτωση όμως που προχωρήσουμε για Δημοτικές, τότε αυτός θα είναι ο νέος μεγάλος πονοκέφαλος της Πινδάρου.

Εδώ θα είναι και ο πειρασμός του ΑΚΕΛ να δώσει προκαταβολικά «μηνύματα», για εκείνο που δεν κατάφερε στις Βουλευτικές. Δηλαδή, να δημιουργήσει ένα «μέτωπο» που θα δείξει ότι είναι πιθανό το 2018 να διώξει τη Δεξιά από την εξουσία. Μπορεί τώρα το ΑΚΕΛ να κάνει όπως άλλοτε κάτι τέτοιο; Μήπως τελικά μόνος κερδισμένος από μια τέτοια νευρική κινητικότητα μπορεί να είναι το ΔΗΚΟ; Αλλά και ο αναβρασμός και τα προσωπικά σχέδια στις «τοπικές κοινωνίες» συχνά ανατρέπουν τους κεντρικούς σχεδιασμούς των κομμάτων.


Top