Χρύσανθος Τσουρούλλης Ποια ανανέωση; Πάντα η ίδια συζήτηση

Ποια ανανέωση; Πάντα η ίδια συζήτηση

Γιατί ανοχή και η κάλυψη είναι συνενοχή αδέλφια…


Μια κοινή γνώμη αρνητική στην πολιτική

Η κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε η Κύπρος τα τελευταία 5-6 χρόνια έχει σίγουρα εξοργίσει τον κόσμο. Σαν αντίδραση, πολλοί απογοητευμένοι και θυμωμένοι γυρίζουν την πλάτη. Πρώτα στην πολιτική, τους πολιτικούς και το κράτος. Το αποτέλεσμα είναι οι πολιτικοί να εξομολογούνται ότι ποτέ δεν είχαν τόση πολλή αντίδραση και τόση δυσκολία για να συνεννοηθούν με τον κόσμο. Μερικοί δεν κρύβουν ότι τουλάχιστον για κάποια περίοδο απέφευγαν και να κυκλοφορήσουν ακόμα.

Οι πολίτες καταλογίζουν στο πολιτικό σύστημα την κρίση, το «κούρεμα», τους φόρους και την ανεργία. Φτώχια, κοινωνικά παντοπωλεία και όλες οι δυσκολίες μαζεμένες. Θεωρούν ότι όσα ακούν για τις τράπεζες και χρέη είναι ευθύνη του πολιτικού συστήματος και εξοργίζονται συνέχεια με ειδήσεις για νέα σκάνδαλα και καταχρήσεις. Ταυτόχρονα καλλιεργείται ένταση διότι αν και τρέχουν κάποιες δικαστικές διαδικασίες, δεν φαίνεται να γίνεται μια κεντρική «κάθαρση».

Πολλοί συνδέουν αυτήν την κατάσταση με τα πολύ υψηλά ποσοστά αποχής που είχαμε στις Ευρωεκλογές, αλλά και που προβλέπονται για τις βουλευτικές. Αρκετοί μεταφράζουν το τι πρέπει να γίνει μιλώντας για «ανανέωση».

Αξιοπερίεργο πάντως είναι ότι η ρίζα της καταστροφής που ζήσαμε και ακόμα ζούμε, δηλαδή οι αιτίες που μας οδήγησαν μέσα στον γκρεμό, τοποθετούνται στην περίοδο 2008-11 και κάποτε ακόμα πιο πριν. Ειδικά για τα τραπεζικά θέματα φαίνεται ότι η ζημιά ξεκίνησε από το 2006-07. Αλλά εκείνο που ξέρουν και βλέπουν οι πολίτες, είναι τους σημερινούς πολιτικούς. Κάποιοι βέβαια ήταν στα πράγματα από τότε, αλλά όχι όλοι. Όμως ο κόσμος, όταν υπάρχει τόσο μεγάλη απογοήτευση, δεν μπορεί να κάνει τέτοιες διακρίσεις.

Ποιοι έφταιξαν και ποιοι πληρώνουν

Από την πλευρά της Κυβέρνησης και του ΔΗΣΥ συχνά παραπονιούνται ότι ενώ είναι τώρα που διορθώνονται πολλά κακώς κείμενα και στήνεται και στα πόδια της η οικονομία, πάλι τους βρίσκουν φταίξιμο. Με την ίδια λογική συχνά υπογραμμίζουν ότι ακόμα και τα σκάνδαλα και οι διαπλοκές που έρχονται στο φως είτε από τον Γενικό Ελεγκτή είτε από τα μέσα ενημέρωσης, συνήθως αφορούν προηγούμενες εποχές και κυβερνήσεις, αλλά και πάλι η αγανάκτηση εκδηλώνεται σήμερα. «Μας πιάνει όλους», έλεγε πρόσωπο από το περιβάλλον του Προεδρικού.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι ο κόσμος βρίσκει περισσότερο φταίξιμο στον προηγούμενο Πρόεδρο, την κυβέρνησή του και το ΑΚΕΛ. Αλλά επειδή εκείνοι έφυγαν, όλοι στρέφονται περισσότερο σε αυτούς που κυβερνούν τώρα.

Με αυτήν τη λογική ρίχνουν φταίξιμο και στα σημερινά πολιτικά πρόσωπα ακόμα και για πράγματα που έχουν γίνει αρκετά χρόνια πριν. Αυτή είναι η λογική με την οποία λειτουργεί ο κόσμος απέναντι στο πολιτικό σύστημα.

Το σύνθημα της ανανέωσης

Μέσα σε αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ακούεται σε κάποιους πολιτικούς χώρους το σύνθημα για «ανανέωση». Το χρησιμοποιούν συγκεκριμένοι υποψήφιοι για να κερδίσουν πόντους απέναντι σε ανταγωνιστές τους μέσα στον ίδιο κομματικό χώρο, αλλά και κάποιες καινούριες πολιτικές δυνάμεις που πιστεύουν ότι στο όνομα της «ανανέωσης» μπορεί να κερδίσουν τη θέση που ζητούν μέσα στη Βουλή.

Ταυτόχρονα, κάποιοι κάνουν και ένα βήμα πιο πέρα. Καινούρια κομματικά σχήματα, αλλά με την ίδια λογική, και καινούριοι υποψήφιοι σε παλιά κόμματα, θέλουν να φέρουν το επιχείρημα των «καθαρών» απέναντι στη διαφθορά. Πληροφορίες λένε ότι σε μεγάλο κόμμα εδώ και αρκετό καιρό ξέσπασε εσωτερικός «καβγάς» όταν νεαροί υποψήφιοι για βουλευτικά έδρανα προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν καταγγελίες για τη γνωστή υπόθεση χρηματοδότησης του κόμματός τους διαχωρίζοντας τη θέση τους και στέλνοντας τα βέλη στους «παλιούς». Ενώ οι χρηματοδοτήσεις δεν αφορούσαν ούτε νέους ούτε παλιούς, αλλά μόνο την ηγεσία. Μια ηγεσία την οποία όλοι θέλουν να δείχνουν ότι σέβονται και υπηρετούν…

Ψάξαμε και είδαμε. Τι δείχνουν οι στατιστικές

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι σχεδόν πάντα στις εκλογές γίνεται λόγος για ανανέωση. Αλλά και η κοινή γνώμη πάντα εμφανίζεται να θέλει «νέα πρόσωπα». Όπως διευκρινίζει όμως γνωστός δημοσκόπος-αναλυτής, νέα πρόσωπα δεν σημαίνει αναγκαστικά νέοι σε ηλικία. Είναι περίπου όπως τις αποφάσεις που παίρνουμε πάντα παραμονές Πρωτοχρονιάς για να κάνουμε… δίαιτα με τον νέο χρόνο, λέει αστειευόμενος.

Εξάλλου, αρκετοί από τους σημερινούς βουλευτές είχαν εκλεγεί την πρώτη φορά με αυτήν τη λογική των «νέων προσώπων». Κάποιοι μάλιστα και σε νεαρή ηλικία. Ακόμα και από περιέργεια αξίζει να δούμε μέσα στη σημερινή Βουλή πόσοι ήταν βουλευτές και στην προηγούμενη και πόσοι έχουν εκλεγεί για πρώτη φορά.

Ψάξαμε και είδαμε. Αν κάνουμε μια τέτοια μέτρηση, διαπιστώνουμε ότι περίπου το ένα τρίτο των σημερινών βουλευτών δεν ήταν βουλευτές την προηγούμενη περίοδο. Αλλά και στη θητεία 2006-2011 περισσότεροι από 40% δεν ήταν βουλευτές στην προηγούμενη περίοδο. Περίπου το ίδιο ή κάπως λιγότερο ποσοστό των βουλευτών της περιόδου 2001-06 δεν ήταν στη Βουλή την προηγούμενη φορά.

Είναι λογικό, παρατηρούσε παλιό κομματικό στέλεχος, ότι ειδικά το 2006 είχαμε κάπως μεγαλύτερη ανανέωση εξαιτίας της μεγάλης αναστάτωσης και των ανακατατάξεων του δημοψηφίσματος το 2004 με όλες τις συνέπειες. Πάντως, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις υπάρχει ανανέωση περίπου για το ένα τρίτο των εδρών. Γιατί να περιμένουμε κάτι διαφορετικό τώρα;

Για «αλλαγή φρουράς» γυρίστε στο ΑΚΕΛ

Το συμπέρασμα πάντως είναι ότι κάθε φορά με την εκλογή της Βουλής έχουμε μια σημαντική «αλλαγή φρουράς». Αν δούμε τι γίνεται και ανάμεσα στα κόμματα, φαίνεται ότι συνήθως τις περισσότερες αλλαγές προσώπων εμφανίζει το ΑΚΕΛ, το οποίο θεωρείται και το πιο συντηρητικό κόμμα. Ο λόγος, εξηγούσε κάποιος ερευνητής, είναι διότι οι περισσότερες αποφάσεις στο κόμμα αυτό λαμβάνονται κεντρικά και εφαρμόζονται χωρίς να δίνεται τόσο μεγάλος ρόλος τελικά στους ψηφοφόρους. Επομένως το ΑΚΕΛ μπορεί κάθε φορά να αλλάζει σε μεγαλύτερο βαθμό την «ομάδα». Το παράδοξο, για όσους εμφανίζονται προοδευτικοί, είναι ότι η ρητορική κάποιων υποψηφίων για «ανανέωση» φαίνεται να υλοποιείται περισσότερο στο ΑΚΕΛ. Ενώ αυτό το κόμμα απαγορεύει καθαρά τις προσωπικές ατζέντες και στρατηγικές των υποψηφίων.

Το «πατατράκ» με υπογραφή Ζένιου

Σε αυτές τις εκλογές το ενδιαφέρον συγκεντρώνεται στον ΔΗΣΥ και ειδικότερα στην περιφέρεια της Λεμεσού. Τον τελευταίο καιρό ήρθαν στο προσκήνιο κάποιοι βουλευτές με την κοινή γνώμη να θεωρεί σίγουρη την αντικατάστασή τους. Αν ήταν το ΑΚΕΛ, μας έλεγε στέλεχος της Πινδάρου, θα τους είχε «καθαρίσει», αλλά εμείς δεν σκεφτόμαστε έτσι.

Ο ΔΗΣΥ και η ηγεσία του είχαν μιαν άλλη προσέγγιση. Αλλά το ηχηρό «φιάσκο» της υποψηφιότητας του πρώην πρύτανη και υποψηφίου στις ευρωεκλογές, δημιούργησε αναστάτωση και έναν νέο προβληματισμό. Με τα όσα επέλεξε να πει και να κάνει ο φημολογούμενος «αριστίνδην» υποψήφιος για καθαρά προσωπικούς λόγους, τελικά μάλλον ενισχύει σε τοπικό επίπεδο τους αμφισβητούμενους «παλιούς» βουλευτές. Το αποτέλεσμα θα φανεί βέβαια στις κάλπες. Αλλά προς το παρόν ο πονοκέφαλος είναι στην Πινδάρου. Στελέχη από το περιβάλλον του προέδρου του κόμματος μάς έλεγαν «κάνετε υπομονή, κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τον Αβέρωφ». Μένει να δούμε τι άσους έχει στο μανίκι…

Ανανεωμένες ηγεσίες και αναζήτηση ανανέωσης

Μιλώντας όμως για τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ πρέπει να σημειώσουμε εκείνο που παρατηρούσε κάποιος καλός γνώστης των κομματικών εξελίξεων. Ταυτόχρονα σχολίαζε και τον «κολλητό του», πρόεδρο του ΔΗΚΟ.

«Κάποιοι φιλόδοξοι υποψήφιοι κάνουν σύνθημα την ανανέωση και ποντάρουν στον κόσμο που έχει αγανακτήσει», έλεγε. «Αλλά, προχωρούσε, αν δούμε τι συμβαίνει γενικά, έχουμε ήδη ανανέωση στην ηγεσία του ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ και καινούρια κόμματα!». Πρέπει να υπολογίσουμε και αυτόν τον παράγοντα.

Δεν θα είναι οι πρώτες εκλογές του Άντρου Κυπριανού. Όμως και πάλι πρόκειται για ένα νέο γενικό γραμματέα του κόμματος της Αριστεράς «υπό δοκιμασία». Είναι όμως οι πρώτες εκλογές του Αβέρωφ Νεοφύτου, του Νικόλα Παπαδόπουλου, του Μαρίνου Σιζόπουλου, του Γιώργου Λιλλήκα και της Ελένης Θεοχάρους. Πρώτη τους αναμέτρηση σε βουλευτικές εκλογές ως ηγέτες κομμάτων. Μήπως δεν έχουμε εδώ μια μαζική ανανέωση;

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος προβάλλει μέσα από το ψηφοδέλτιο του ΔΗΚΟ κάποιες «μετεγγραφές» από άλλα κόμματα. Όμως τελικά θα κριθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα. Και όχι μόνο αν θα εκλεγούν οι νέοι υποψήφιοι που είναι και στενοί συνεργάτες του. Έτσι και ο Αβέρωφ Νεοφύτου θα κριθεί κατά πόσον θα μπορέσει όχι μόνο να κρατήσει τον ΔΗΣΥ πρώτο κόμμα, αλλά και από το ποσοστό και τον αριθμό των εδρών του. Γι’ αυτόν τον λόγο στηρίζεται και στον «πλουραλισμό» του ψηφοδελτίου, αλλά κυρίως σε βουλευτές που μπορεί να μοιάζουν «εγγύηση» για το εκλογικό σώμα.

Ενώ στην ΕΔΕΚ, με τη διαχείριση που προωθεί ο νέος ηγέτης της, υποχρεωτικά θα υπάρξει «ανανέωση». Αλλά κριτήριο της επιτυχίας του θα είναι και πάλι το εκλογικό ποσοστό και αν θα κρατήσει τις έδρες που ιστορικά είχε το κόμμα του και ακόμα αν θα έχει την τέταρτη θέση την οποία φλερτάρει επίμονα ο Γιώργος Λιλλήκας.

Μια «ανανέωση» από τα ίδια και το αληθινό στοίχημα

Άρα, λοιπόν, ανανέωση θα υπάρξει. Περίπου όση είχαμε πάντα. Μπορεί να φαίνεται προεκλογικό όπλο στα χέρια κάποιων νέων υποψηφίων, αλλά στην πραγματικότητα αλλού θα κριθούν οι εκλογές. Και αυτό δεν θα το παραβλέψουν οι «κομματικοί στρατοί» που κάνουν τη συσπείρωση.

Όπως το δίλημμα εάν η διαχείριση της κυβέρνησης Αναστασιάδη οδηγεί στη λύση των πιεστικών προβλημάτων. Όπως ακόμα το ερώτημα αν η νέα διπλή γραμμή του ΔΗΚΟ για συνεργασία σε θέματα οικονομίας και σκληρή αντιπολίτευση στο Κυπριακό εμπνέει τους ψηφοφόρους του. Αλλά και κατά πόσον η επιμονή του ΑΚΕΛ να καλύπτει πλήρως τη διακυβέρνηση Χριστόφια μπορεί να συμβιβαστεί με την ανάκτηση των παλιών εκλογικών δυνάμεών του που χάθηκαν μέσα από απογοήτευση.

Τέτοια ερωτήματα δεν έχουν να κάνουν με «ανανέωση» και αλλαγή προσώπων. Αντίθετα, αναδεικνύουν τον ρόλο και τη σημασία δοκιμασμένων λύσεων σε όλα τα κόμματα. Έτσι όλα δείχνουν ότι εφόσον η «ανανέωση» είναι επιχείρημα, τότε πρωταγωνιστής θα έπρεπε να είναι το ΑΚΕΛ. Η δική του «ανανέωση» δεν είναι όμως αναζήτηση για κάτι καινούριο, αλλά επιθυμία να επανέλθουν στελέχη που έμειναν «εκτός», λόγω διακυβέρνησης.

Για τα υπόλοιπα κόμματα εκτός των καινούριων, της Συμμαχίας και της Αλληλεγγύης, τον πρώτο λόγο φαίνεται ότι θα έχει το «βαρύ πυροβολικό». Και το στοίχημα του ΔΗΚΟ και του Νικόλα Παπαδόπουλου, αλλά και της ΕΔΕΚ και του Μαρίνου Σιζόπουλου χωρίς τα δοκιμασμένα τους στελέχη είναι αν υπάρχει τέτοιο «βαρύ πυροβολικό». Ο ΔΗΣΥ του Αβέρωφ Νεοφύτου φαίνεται και πάλι να έχει δυνάμεις και στα δυο ταμπλό.


Top