Στέλιος Παπαμωϋσέως Τι να αναμένουμε άραγε από το 17;

Τι να αναμένουμε άραγε από το 17;


Οι ευχές δίνουν και παίρνουν στις μέρες των Εορτών. Άλλες από συνήθεια, άλλες γιατί τις εννοούμε και άλλες που αφορούν εμάς ή τα δικά μας πρόσωπα. Και αναμένουμε πάντα να πραγματοποιηθούν και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
 
Η ουσία είναι ότι με το τέλος μιας χρονιάς και την είσοδο σε μια άλλη οι προσδοκίες, τα όνειρα και οι στόχοι αυξάνονται και πληθύνονται. Μαζί και ο ενθουσιασμός ή και η πίστη ότι αυτή τη φορά θα γίνει η διαφορά και δεν θα έχουμε την τύχη της χρονιάς που μας αφήνει σε λίγες ώρες. Τι να αναμένουμε είναι το ερώτημα και, βέβαια, η απάντηση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις προτεραιότητες που ο κάθε ένας από εμάς έχει θέσει για τη νέα χρονιά. Έχουμε πολλά ανοιχτά μέτωπα, αλλά θεωρώ ότι πέραν της υγείας, που είναι το πολυτιμότερο αγαθό για τον άνθρωπο, τα υπόλοιπα, τα οποία εξαρτώνται από εμάς, με λίγη προσπάθεια και περισσότερη υπομονή μπορεί να πραγματοποιηθούν ή έστω κάποια από αυτά να τεθούν στη σωστή τους βάση. 
 
Να μπουν δηλαδή σε μια διαδικασία επίλυσης. Έχουμε πρώτο και σοβαρότερο ως χώρα το Εθνικό πρόβλημα. Για 43 σχεδόν χρόνια ευχόμαστε να επανέλθουν οι πρόσφυγες στις πατρογονικές τους εστίες, να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη και να βρεθεί και ο τελευταίος αγνοούμενος από το καταραμένο καλοκαίρι του 74. Όλο λέμε ότι πλησιάζουμε σε λύση και μόνο λύση δεν βλέπουμε. Αντίθετα, κάθε χρόνος που περνά μας φορτώνει όλους με περισσότερες δυσκολίες.
Έχουμε την κρίση σαν κερασάκι στην τούρτα, η οποία εδώ και μια πενταετία άλλαξε πολλά στο σκηνικό που επικρατούσε για δεκαετίες στη νήσο μας.
Άλλαξε και νοικοκυριά και ανθρώπους, αλλά διαμόρφωσε και κοινωνικές τάξεις, αφανίζοντας η συρρικνώνοντας τη μεσαία που ήταν και η κυρίαρχη από το 1960 έως και το 2013…
 
Έχουμε, βέβαια, πολλούς άλλους τομείς που χρειάζεται να βελτιώσουμε, έχουμε όμως και ένα σημαντικό χρέος έναντι των παιδιών μας και γενικά έναντι της νέας γενιάς, να βελτιώσουμε πρώτιστα τον εαυτό μας, για να αποτελέσουμε έστω κάποιοι από εμάς το πρότυπο που έχουν ανάγκη οι σημερινοί και αυριανοί μας νέοι.
Είναι και ανέκαθεν ήταν εύκολος στόχος η νεολαία από τους εκάστοτε μεγάλους ηλικιακά, λες και οι ίδιοι δεν υπήρξαν ποτέ νέοι και δεν υπέπεσαν σε λάθη σοβαρά ή όχι.
 
Αλλά, ο νέος ποιον να εμπιστευθεί και ποιον να έχει ως πρότυπο σε μια εποχή που τα σκάνδαλα και η διαφθορά κυριαρχούν σε όλους σχεδόν τους τομείς; 
Άρα στο καίριο ερώτημα, τι να αναμένουμε άραγε από το 2017, πέραν των σοβαρών θεμάτων που παραμένουν άλυτα και αφορούν όλο τον κόσμο ή έστω την πλειονότητα αυτού, θα πρέπει πρωτίστως να απαντήσουμε με ειλικρίνεια και στον εαυτό μας αν όντως είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε πορεία πλεύσης σε προσωπικό επίπεδο.
 
Το ευκολότερο πράγμα είναι να ασκούμε κριτική εκ του ασφαλούς και να έχουμε άποψη επι παντός επιστητού. Το δυσκολότερο είναι να προβαίνουμε σε αυτοκριτική και να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν κάθε φορά ξεχωριστά…  
 

Top