Στέλιος Παπαμωϋσέως Σχέσεις οργής…

Σχέσεις οργής…



Με αφορμή την απόφαση της διοίκησης του Απόλλωνα, που δημοσιοποιήθηκε προχθές και αφορά στη διακοπή κάθε σχέσης με τους οργανωμένους, έρχεται ξανά στην επικαιρότητα η διαχρονική σχέση συμβουλίων των μεγάλων ομάδων με τα αντίστοιχα των ΣΥ.ΦΙ.
Δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αίθρια αυτή η ανακοίνωση, γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που στον Απόλλωνα υπήρχε πρόβλημα σχέσεων διοικήσεων και οργανωμένων.
Και δεν αναφέρομαι μόνο σε ό,τι αφορά στη διοίκηση Νίκου Κίρζη αλλά και άλλων προέδρων που πέρασαν από την ομάδα, ειδικά από τη στιγμή που συστάθηκε η εταιρεία.
Πρόβλημα σχέσεων οργής υπήρξε και στην Ανόρθωση, που πρώτη από όλες, με πρόεδρο τον Κίκη Κωνσταντίνου, είχε δημόσια δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει κανένα σύνδεσμο φιλάθλων, κανένα οργανωμένο σύνολο που έχει σχέση με την ομάδα της Αμμοχώστου.
Πρόβλημα σχέσεων οργής υπήρξε τόσο στον ΑΠΟΕΛ όσο και στην Ομόνοια, και μάλιστα κάτω από την πίεση των οργανωμένων κυρίως παραιτήθηκαν διοικήσεις των αιωνίων της πρωτεύουσας.
Πρόβλημα σχέσεων οργής υπήρξε και στην ΑΕΛ, με πάνω-κάτω τα ίδια αποτελέσματα σε ό,τι αφορά στην απόφαση του συμβουλίου να παραιτηθεί.
Είναι σύνηθες φαινόμενο στις μεγάλες ομάδες, με τον αριθμητικά μεγάλο κόσμο, κατά διαστήματα να βγαίνουν προς τα έξω προβλήματα που είτε υποβόσκουν είτε έχουν σχέση με την πορεία της κάθε μιας εξ αυτών.
Όταν μία ομάδα πάει καλά όλα είναι μέλι γάλα.
Ούτε κριτική ασκείται από τους οργανωμένους, ούτε από τις διοικήσεις παίρνονται αποφάσεις διακοπής σχέσεων με αυτούς.
Αντίθετα, η πλατιά μάζα αποθεώνει όλους όσοι έχουν σχέσεις με την ομάδα και οι διοικήσεις κάνουν αναφορά στη βοήθεια του μεγάλου κόσμου της ομάδας τους.
Όταν κάτι δεν πάει καλά, αρχίζουν οι μουρμούρες, οι αποδοκιμασίες, οι αμφισβητήσεις και ενέργειες που φτάνουν πολλές φορές στα άκρα.
Και σε όλες τις περιπτώσεις που αφορούν τις μεγάλες ομάδες και τους οργανωμένους, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι από αυτό που λέμε «μαύρο ή άσπρο» σε ό,τι αφορά στην απονομή δικαίου.
Το θέμα είναι ότι από τη στιγμή που υπάρχουν οργανωμένοι και σιωπηρά ή όχι οι διοικήσεις τούς αναγνωρίζουν, θα έπρεπε σε κάθε περίπτωση να υπάρχει γέφυρα επικοινωνίας για το καλό της όποιας ομάδας εκπροσωπούν.
Υποτίθεται ότι όλοι κόπτονται για το καλό της ομάδας, γι' αυτό και είναι εκεί για να προσφέρουν.
Το θέμα είναι ο κάθε ένας από την πλευρά του να δέχεται τον άλλο και ό,τι αυτός εκπροσωπεί και να μην φτάνουν στα άκρα οι σχέσεις, γιατί στο τέλος η ομάδα στο σύνολό της είναι που ζημιώνει.
Και το ερώτημα είναι διαχρονικό και διπλό.
Θέλουν οι διοικήσεις οργανωμένους και τι αναμένουν από αυτούς;
Και οι οργανωμένοι μένουν στα της εξέδρας ή θέλουν να έχουν λόγο και στην πολιτική της διοίκησης;
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το μεγάλο διπλό πρόβλημα και ώσπου επί της ουσίας δεν βρίσκει απάντηση, κατά καιρούς θα εξακολουθούν στις μεγάλες ομάδες να υπάρχουν σχέσεις οργής διοικήσεων και οργανωμένων…
 

 
 


Top