Σύλια Ιωαννίδου Μια αδέσποτη ιστορία

Μια αδέσποτη ιστορία



Ήταν 1:30 το πρωί,  τελευταία μέρα του Μάρτη. Ήμουν 3 μηνών, δεν θυμάμαι και πολλά. Διέσχιζα τη Γλαύκου, με την ψυχή στο στόμα, γιατί ξέρεις πως τρέχουν όλοι με τα αυτοκίνητα (μα γιατί τρέχετε έτσι;). Πήγαινα να κοιμηθώ κάτω από ένα φορτηγό. Ήταν ότι έπρεπε, άλλωστε μεταξύ μας κιόλας, σπίτι μου το είχα κάνει το φορτηγό. Δεν με έπαιρνε κανένας πρέφα.

Εκτός από αυτή τη χαζή. Με είδε η κουλή να περνάω τον δρόμο και σταμάτησε. Μαζί της είχε δύο άλλους θα τους έλεγα λίγο πιο φυσιολογικούς αλλά τι να λέμε τώρα. Έτρεξα γρήγορα να χωθώ κάτω από το φορτηγό να μην με ενοχλήσουν. Επειδή όμως φορούσε γυαλιά (μα τα μάτια της είναι τεράστια σαν της κουκουβάγιας) με είδε. Αμέσως άρχισε τα «ματάκια μου» « μα παιδιά είναι σκυλάκι». Σκυλάκι είμαι κυρά μου τι ήθελες να είμαι, πρόβατο; «Ομορφιά μου εσύ έλα αγάπη μου έλα!». Συγνώμη βρε παιδιά εσείς τι θα κάνατε με την παλάβρα να φωνάζει νυχτιάτικα, θα ξυπνούσε τη γειτονιά! Βγήκα από την υπέροχη φωλιά μου και με άρπαξε η λυσσάρα. Αυτή φώναξε «καλέ με αγάπησε αμέσως». Τι να της πω ότι σκουντούφλησα και έπεσα στην αγκαλιά της; Με άρπαξε και με τύλιξε σε ένα μπουφάν.

Βέβαια το πρώτο μαρτυρικό βράδυ το πέρασα με τον θείο Κωνσταντίνο. Έτσι μου συστήθηκε. Με κοιτούσε λίγο με σιχασιά μάλλον δεν του άρεσε η κολόνια μου. Σιγά κύριος εσύ που είσαι παρφουμαρισμένος καλύτερα μυρίζεις (μεταξύ μας ο θείος επειδή έρχεται στο σπίτι με κοιτάει μεν με την ίδια σιχασιά αλλά τώρα μοσχομυρίζουμε και οι δύο);

Με άφησε να κοιμηθώ στο πάτωμα πάνω σε ένα χαλάκι. Με τάισε πρώτα και μου έδωσε νερό. Μετά από τέτοιο σοκ κοιμήθηκα αμέσως.

Την επόμενη μέρα, στο ίδιο μπουφάν με πήρε στο σπίτι της παλάβρας. Για να μην συναντηθούμε με τον Τζίμη (το πουντλ) με έβαλαν κρυφά στο σπίτι και τότε συνάντησα τον πρώτο φυσιολογικό άνθρωπο του σπιτιού. Τη Ρέα. Μου έβγαλε με αγάπη και προσοχή –μετρημένα- 98 τσιμπούρια. Αισθάνθηκα άλλο σκύλος! Κοιμήθηκα άνετα σε ένα όμορφο κλουβάκι και μετά … ξύπνησα από γαβγίσματα! Είχε επιστρέψει ο Τζίμη και μάλλον τα πήρε που με είδε…

Σιγά-σιγά με συνήθισε. Τώρα 4 χρόνια μετά, είμαστε αχώριστοι. Στην παρέα προστέθηκε και ο Φάτσας και ο Λίνο. Μαζί μας έχουμε και 7 γάτους (χάσαμε και τον Χούλιο, τον Τύπο, την Μπιμπίκο, την Μόκα και τον Τζέση) ναι συμβιώνουμε μια χαρά, ούτε με τους ανθρώπους έχουμε πρόβλημα, άλλωστε τους φιλοξενούμε!

Μαμά, αν και παλάβρα να ξέρεις ότι σε αγαπώ ακόμα και όταν επιμένεις να μου φιλάς τη μύτη!

Έκτορας

ΥΓ Χρόνια πολλά μαμά, στις 4 Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια μέρα των Ζώων 


Top