Σύλια Ιωαννίδου Που πάει η αγάπη;

Που πάει η αγάπη;



Σου έταζε τον ουρανό με τ’ άστρα και εσύ τον κοιτούσες στα μάτια και έλιωνες. Ζούσατε ο ένας για τον άλλο. Ταξιδεύατε μαζί, ζούσατε μαζί, τρώγατε μαζί, διαβάζατε μαζί, βλέπατε ταινίες μαζί, πηγαίνατε μέχρι και ποδόσφαιρο μαζί… Φτάνει! Αυτό το «μαζί» σας εξανάγκασε να βροντοφωνάξετε ένα πονεμένο … «χώρια».

Και έτσι όλη εκείνη η αγάπη … όλο εκείνο το δόσιμο… όλη εκείνη η αφοσίωση που πήγαν;

Φίλος, χωρισμένος και πονεμένος κάθεται απέναντί μου και αναρωτιέται πως φτάσανε όλα ως εδώ. Πως η αγάπη χάθηκε και αφού χάθηκε, που στο καλό έχει πάει!

Στην αρχή, λέει, όλα ήταν αγγελικά πλασμένα, υπήρχε κατανόηση, έρωτας, αγάπη, φιλιά, αγκαλιές, γλύκες, συζητήσεις, βόλτες, συμφωνίες και μικροκαβγαδάκια γεμάτα νάζι,  όλα εκείνα που συνθέτουν μια επιτυχημένη ρομαντική κομεντί αλλά δεν ανήκουν στην σφαίρα της πραγματικότητας.

Τα μικροκαβγαδάκια γίνανε μεγαλοκαβγάδες, με μαλλιοτραβήγματα, απειλές, φωνές και όποια μικροαστική συμπεριφορά προσπαθούσε να αποφύγει μια ζωή.

Δεν άντεχε, τον έπνιγε και αυτός ασφυκτιούσε και όσο του στερούσε τον αέρα τόσο τον απομάκρυνε… και μετά απλά… η αγάπη έφυγε!

Μέσα σε μια σχέση πρέπει να ανασαίνεις, ακόμα και αν η σχέση αυτή έχει οδηγηθεί σε γάμο. Πρέπει μέσα στο «εμείς» να υπάρχει το «εγώ». Να παίρνεις φόρα να βγαίνεις στη δική σου επιφάνεια, να έχεις τις δικές σου μικρές στιγμές, να απολαμβάνεις τη μοναξιά σου και μετά να ξαναβουτάς στην αγάπη. Το ότι δεν είστε μαζί 24 ώρες το 24ωρο, το ότι ο άνθρωπός σου αναζητά να δίνει ραντεβού με τις σκέψεις του, το ότι θέλει να βγει μόνος με τους φίλους του δε σημαίνει ότι δεν σε αγαπά πια. Απλά για να μπορεί να σε αγαπά, αλλά και να τον αγαπάς πρέπει να τον αφήνεις και να σε αφήνει ελεύθερο/η. Έτσι θα μπορείς να υπάρχεις μέσα στην συνύπαρξη, δεν θα αφομοιωθείς, δεν θα ισοπεδώσεις τον χαρακτήρα σου. 

Αυτά είναι τα συνηθισμένα λάθη που γίνονται στις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμα και στις φιλικές. Δεν μπορείς να κολλάς σαν βδέλλα και να απομυζάς κάθε κύτταρο ενέργειας από τον άλλο. Δεν μπορείς να ζεις παρασιτικά. Γιατί μετά το λουλουδάκι σου θα μαραθεί και θα ψάχνεις να βρεις που έκανες λάθος. Όταν δε βρεις που έκανες το λάθος, θα είναι πια αργά και θα μείνεις να αναρωτιέσαι και εσύ για το … «που πήγε η αγάπη». 


Top