Σύλια Ιωαννίδου Dog days

Dog days



Αγάπη μου, εγώ και εσύ είμαστε αυτόφωτοι οργανισμοί. Σαν εκείνα τα φωτάκια που βάζεις στην βεράντα να συλλέγουν φως και να φεγγοβολάνε το βράδυ. Συνεπώς,  λίγο η ανάγκη για φως, λίγο η βιταμίνη D που εξαντλήθηκε, λίγο η φαιά ουσία που έγινε πουρέ είπα και εγώ να πάρω τους δρόμους…

Έτσι ξαπλωμένη εκεί σε μια έρημη παραλία της Πάφου- μια που οι τζακάτοι Λευκωσιάτες πάνε Πρωταρά- θα σκεφτώ για όλα τα άδικα και δίκαια της ζωής. Θα συνειδητοποιήσω για ακόμα μια φορά ότι ο αγώνας δεν δικαιώνεται, αλλά το άδικο βρίσκει δίκιο σε μια κοινωνία με μια νοοτροπία που έχει χάσει την μπάλα, το μέτρο και τα όρια.

Μια κοινωνία που απαρτίζεται από ανθρώπους τόσο φοβισμένους που γίνονται επιθετικοί, τόσο πονεμένους που γίνονται αγενείς και τόσο ευλογημένους που γίνονται αχάριστοι. Αυτό το τελευταίο με πονάει περισσότερο από όλα. Την αχαριστία, δεν μπορώ να τη διαχειριστώ. Γιατί για μένα η αχαριστία εμπεριέχει  μια βλακεία, κουτοπονηριά και μια έλλειψη ενσυναίσθησης. Μέσα στην αχαριστία συμπεριλαμβάνω το βόλεμα, το συμφέρον και το γλείψιμο, το οποίο έχουμε αναγάγει σε εθνικό σπορ (κρίμα δεν είναι στους Ολυμπιακούς Αγώνες θα είχαμε το χρυσό στο χέρι). Το γλείψιμο που στα δευτερόλεπτα γίνεται κουτσομπολιό, κακεντρέχεια και κοροϊδία μόλις το θύμα φύγει από το οπτικό μας πεδίο.

Το δικό μου οπτικό πεδίο αυτή τη στιγμή είναι θαλασσινό, βλέπω ανοιχτό ορίζοντα. Είμαστε ωραίοι, ξαπλωμένοι στην άμμο και είμαστε όλοι ίδιοι κάτω από τον ήλιο. Βούτα, νιώσε το νερό και σκέψου «dog days are over». Χαμογέλασε για μια στιγμή. Μετά θα συνειδητοποιήσεις ότι με την επιστροφή σου στην πόλη θα έρθουν -όπως λέει και το τραγούδι - τα άλογα, δεν τα ακούς;


Top