Λευκή Παντελή Να τολμάς.

Να τολμάς.

Η Λευκή Παντελή είναι ειδική σε θέματα Φύλου, Μέλος του Δ.Σ. της Σοσιαλιστικής Γυναικείας Κίνησης. Οι απόψεις της είναι προσωπικές και δεν δεσμεύουν την άνωθεν οργάνωση.


Πότε οι άνθρωποι γίναμε τόσο σκληροί, τόσο κριτικοί και τόσο χλευαστικοί;

Από πότε έγινε μόδα να κατακεραυνώνουμε κάποιον άλλο συνάνθρωπο μας για τις απόψεις του και τα ιδανικά του, να κρίνουμε τα όνειρα και τους στόχους του, να κατακρεουργούμε κάθε του επιτυχία και κατόρθωμα με γνώμονα την δική μας ανημποριά να κάνουμε αυτό που αυτός ο συνάνθρωπος μας κάνει;

 Διαβάζω πολλές φορές απόψεις  συμπολιτών μου οι οποίο έχουν ακόμη την τόλμη και το σθένος να εκφράζονται και να τολμούν να τοποθετούν τις απόψεις τους δημόσια χωρίς να προσβάλλουν κανέναν. Και βλέπω πολλές φορές σχόλια υβριστικά και προσβλητικά από ανώνυμα ανθρωποειδή που ζουν συνδεδεμένα σε έναν υπολογιστή και αναμένουν την επόμενη ευκαιρία για να βγάλουν χολή.

 Πως αναμένουμε να μεγαλώσουμε υγειώς σκεπτόμενα παιδιά; Πως πιστεύουμε ότι θα καταφέρουν να τολμήσουν να εκφραστούν και να δυναμώσουν τη φωνή τους αν εμείς οι ίδιοι καθημερινά προβάλλουμε πάνω σε αυτά τον εκφοβισμό και την κοροϊδία ως αποδεκτούς τρόπους συμπεριφοράς;

 Όσες φορές επιχείρησα να αρθρογραφήσω για θέματα για τα οποία νοιώθω  έντονα και τα οποία με απασχολούν, είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου το φόβο του χλευασμού από ανώνυμα πλάσματα τα οποία αφήνουν την μικρότητα τους να εκτίθεται σε κοινή θέα σε κάθε γράμμα του πληκτρολογίου τους. Δεν αντιπαραβάλλουν, δε μιλούν με επιχειρήματα, δε συζητούν. Μηδενίζουν και προσβάλλουν τους αρθρογράφους ανώνυμα και απρόσωπα.

 Τυγχάνει να γράφω για ένα θέμα το οποίο έχω μεγάλες ευαισθησίες και πολλές φορές αντλώ από προσωπικά βιώματα. Αναφέρομαι στις διακρίσεις βάση του φύλου, στη βία κατά των γυναικών και στην άνιση εκπροσώπηση τους. Με λίγα λόγια γράφω για το γυναικείο φύλο.

Όταν γράφω για τις διακρίσεις – τους χαμηλότερους μισθούς και τα περισσότερα προσόντα που τόσο αντιφατικά συνδυάζουν  οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, πολλοί τρέχουν να πουν ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά ρίχνοντας μια ματιά στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα δείτε γυναίκες με προσόντα και πείρα κολλημένες στις ίδιες θέσεις για χρόνια να διοικούνται από νεαρότερους άνδρες με λιγότερη πολλές φορές εργασιακή πείρα. Προς Θεού δεν μισώ τους άνδρες και δεν τα βάζω μαζί τους. Με ενοχλεί απλώς κάθε μορφή αδικίας και ανισότητας. Όταν γράφω για τη βία και την κακοποίηση ακολουθεί σιωπή…κανείς σχεδόν δε σχολιάζει και δεν εκφέρει άποψη, τι κι αν μια στις 5 γυναίκες στη χώρα μας βιώνει βία κάποιας μορφής (σωματική, λεκτική κλπ.) σε κάποια φάση της ζωής της. Τέλος όταν γράφω για την άνιση εκπροσώπηση ακολουθεί χλευασμός. Μου λένε ζω στη κοσμάρα μου και ότι ασχολούμαι με θέματα παρωχημένα (πραγματικός σχολιασμός κάτω από άρθρο μου). Αλήθεια? Δηλαδή το γεγονός ότι είμαστε μια ευρωπαϊκή χώρα όπου δεν υπάρχει γυναίκα δήμαρχος δεν μας απασχολεί; Το γεγονός ότι έχουμε ελάχιστη εκπροσώπηση του γυναικείου φύλου στα κέντρα λήψης αποφάσεων δεν μας ενοχλεί? Το γεγονός ότι τα νεαρά κορίτσια την Κύπρο και οι νεαρές γυναίκες δεν έχουν γυναικεία πρότυπα για να ταυτιστούν και να τολμήσουν να ονειρευτούν να γίνουν μια μέρα Προέδροι, Υπουργοί, Διευθύντριες σε εταιρίες, σε κλινικές και σε νοσοκομεία και Πρυτάνεις σε πανεπιστήμια δε μας απασχολεί;

Έγραψα τις προάλλες ένα άρθρο με τίτλο ‘Ζητείται Ισότης - Ελλείψει σοβαρότης’  που πάει να πει ΄ζητείται ισότητα λόγω έλλειψης σοβαρότητας’, και ο δαίμονας του τυπογραφείου έβαλε το χεράκι του με αποτέλεσμα να δημοσιευτεί ο τίτλος με  κάποιο λάθος. Φυσικά και χλευάστηκε το άρθρο και το θέμα που άγγιξα το οποίο δεν ήταν άλλο από την μη ισάριθμη εκπροσώπηση των ανδρών και των γυναικών στα Δ.Σ. που διορίζει ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

 Αποφάσισα να ξανά- αρθρογραφήσω και να ξανά- εκφράσω την άποψη μου διότι είναι πολύ μεγαλύτερη η ανάγκη μου να εργαστώ για τη δημιουργία υγειών γυναικείων προτύπων για τις νεαρές γυναίκες του τόπου μας παρά η ανάγκη μου να προστατέψω τον εαυτό μου από τα κοράκια του διαδικτύου.

 Το παρόν άρθρο είναι αφιερωμένο στην Μαρία Ηλιοφώτου που τόλμησε και κατάφερε να αλλάξει μια πολύ σημαντική νομοθεσία στη χώρα μας και έτσι πλέον οι εργοδότες δεν μπορούν να απολύσουν εργαζόμενο άτομο που ασθενεί εάν δεν περάσει περίοδος 12 μηνών. Μαρία σε ευχαριστώ γιατί ως  μια από τις λίγες Κύπριες γυναίκες πρότυπα που γνωρίζω με ενέπνευσες να συνεχίσω να τολμώ,  να είμαι ο εαυτός μου και να εκφράζομαι.

 @LefkiPanteli


Top