Δόνα Καπαρτή Ο γείτονας που ήξερε και δεν μίλαγε

Ο γείτονας που ήξερε και δεν μίλαγε



Μπορώ να αποδεχτώ το γεγονός ότι στην ανθρώπινη κοινωνία υπάρχουν κι αυτοί που χρήζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης. Αυτή αύριο ίσως να είμαι εγώ, ίσως να είστε εσείς και πρέπει να τους σεβόμαστε, αντι να τους χλευάζουμε κάτι που συχνά (και το έχουμε ζήσει) οδηγεί σε άσχημες καταστάσεις.

Αυτό που δεν μου αρέσει είναι το να ρίχνει ο ένας το μπαλάκι στον άλλο.

Ένας άνθρωπος ξυπνά το πρωί και είτε εκ προ μελέτης είτε εν βρασμώ ψυχής προχωρεί σε ανθρωποκτονία.

Ο γείτονας γνώριζε, το γραφείο ευημερίας γνώριζε, η αστυνομία γνώριζε.

Όλοι ήξεραν από μια ιστορία γύρω από αυτόν τον άνθρωπο που ζει στην Κύπρο, στην Ελλάδα, στην Αμερική. Στο όπουδηποτε.

Τι κάναμε;

Το είδαμε την επομένη μέρα στις οθόνες μας, το διαβάσαμε στο facebook, στο διαδίκτυο.

Δεν περιμένω ότι όλοι θα είμαστε ακίνδυνοι, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Ούτε μπορούμε να ζήσουμε σε δύο ξεχωριστούς κόσμους. Άτομο και κοινωνία επηρεάζονται αμοιβαία εξού και οι κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Άλλωστε, όπως λέει ο Πλάτωνας, «το άτομο δεν ανήκει στον εαυτό του αλλά στο κοινωνικό σύνολο και ό,τι ανήκει στο άτομο και αυτό ανήκει στο σύνολο".

Η νομοθεσία, ίσως, να προστατεύτει τα θύματα, ενήλικά και μη. Πόσο καλά όμως δουλεύουν οι ντε και καλά δικλείδες ασφαλείας; Πού είναι ο έλεγχος εφαρμογής τους;

Έχουμε την όρεξη να τρέξουμε υποθέσεις που έχουν να κάνουν με το οικογενειακό δίκαιο; Εμείς οι δημοσιογράφοι έχουμε τη διάθεση να αφήσουμε πίσω τα ρεπορτάζ μας για να δώσουμε σημασία και ώθηση σε αυτά τα ζητήματα και όχι μόνο όταν αυτά είναι στην επικαιρότητα;

«Όταν η θέληση είναι μεγάλη, οι δυσκολίες δεν μπορεί να είναι μεγάλες», είπε κάπου στο 1500 ο Νικολό Μακιαβέλι. Και είχε δίκαιο. 


Top