Δόνα Καπαρτή Ζόρικο να είσαι δημοσιογράφος, αλλά, όμορφο

Ζόρικο να είσαι δημοσιογράφος, αλλά, όμορφο


Καταλαβαίνω το γεγονός ότι πολλοί και πολλές από εσάς αντιπαθείτε τους δημοσιογράφους. Κι αυτό γιατί έχετε την πεποίθηση πως, για διάφορους λόγους, πολλοί εξ’ αυτών δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.
 
Το να είσαι δημοσιογράφος είναι δύσκολο. Όπως και το να εργάζεσαι είτε πολλές, είτε δύσκολες ώρες, είτε και τα δύο μαζί. Κι όλ’ αυτά για να ενημερώνεις την κοινωνία για όλα όσα θέλει και δικαιούται να γνωρίζει.
 
Λυπάμαι που δεν είναι πάντα κατανοητή αυτή η κατάσταση που ζούμε -και που, ομολογώ την έχουμε επιλέξει από πάθος- όμως οφείλω, εγώ τουλάχιστον, να εκτιμήσω αυτήν την ευκαιρία που έχω.
 
Έρχομαι στο θέμα της Τουρκίας για να σας πως πιο πολύ με στεναχωρεί η παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρά η ίδια η –επικίνδυνη- συσσώρευση εξουσιών σε ένα πρόσωπο.
 
Δεν δύναται δημοσιογράφος από την Ιταλία να ταξιδεύει στην Τουρκία για να πάρει συνεντεύξεις με σκοπό τη συγγραφή βιβλίου σχετικά με τη δημιουργία της ISIS και αυτή την ώρα που μιλάμε να είναι υπό κράτηση.
 
Δεν δύναται να βρίσκεται στην απομόνωση των τουρκικών φυλακών δημοσιογράφος της Die Welt για προπαγάνδα υπέρ τρομοκρατικής οργάνωσης.
Απαράδεκτο είναι και το να μην υπάρχουν σχεδόν καθόλου πολιτικές εκστρατείες για το ΟΧΙ και το οποιοδήποτε ΟΧΙ, για το ΝΑΙ και το οποιοδήποτε ΝΑΙ, υπό το φόβο της σύλληψης. Παρόλο που το προαναφερθέν εμπίπτει στο θέμα της ελεύθερης έκφρασης ευρύτερα δεν μπορώ να μην το σχολιάσω.
 
Έχετε αναρωτηθεί τι σημαίνει για κάποιον να φοβάσαι να κάνει ρεπορτάζ και να εκφέρει γνώμη, μην τυχόν βρεθεί στη φυλακή;
 
Καθόλου τυχαίο που η οργάνωση Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (RSF) χαρακτηρίζει «φυλακή» για τους δημοσιογράφους την Τουρκία, μια χώρα που έχει φυλακίσει περισσότερους δημοσιογράφους απ’ ότι η Κίνα, η Ερυθραία, το Ιράν ή η Συρία.
 
Aπό το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου μέχρι σήμερα έχουν συλληφθεί στην Τουρκία πάνω από 231 δημοσιογράφοι.
 
Όταν, λοιπόν, κατακρίνουμε τους δημοσιογράφους και υποβαθμίζουμε το ρόλο τους, καθώς και αυτόν των κινηματογραφιστών που πολλές φορές ξεχνάμε επειδή δεν βλέπουμε... ας κρατήσουμε μια πισινή.
 
Αγαπάμε αυτό που κάνουμε γιατί αλλιώς δεν θα το κάναμε. Και ναι, είναι ζόρικο να είσαι δημοσιογράφος, αλλά όμορφο…
 

Προηγούμενο blog: Οι άνθρωποι που μας αγαπάνε


Top