Γιάννος Χαραλαμπίδης Κόλπο εποικισμού με... ευρωπαϊκή βίζα

Κόλπο εποικισμού με... ευρωπαϊκή βίζα



Προτάσεις απαλλαγής από το έγγραφο Γκουτέρες και προσπάθεια παράκαμψης της ΚΔ στην ΕΕ

Πως η ελεύθερη είσοδος Τούρκων πολιτών θα δημιουργήσει κεκτημένο που θα τεθεί σε συνομιλίες, δημιουργώντας συνθήκες πληθυσμιακής εισβολής και ποιοι οι πυλώνες αποτρεπτικής πολιτικής. 

·     Απογραφή πληθυσμού στον βορρά από το ΣτΕ
·     Κριτήρια οδικού χάρτη Ε.Ε. - Τουρκίας και επαναπατρισμός εποίκων
·     Βίζα, εποικισμός και αλλαγή βάσης συνομιλιών 
·     Η σημασία ένταξης στη Ζώνη του Σένγκεν   
 
Το θέμα της κατάργησης της βίζας για τους Τούρκους πολίτες στην Ε.Ε. είναι, μαζί με την εμβάθυνση της τελωνειακής ένωσης, τα δυο ζητήματα που κρατούν ανοικτούς τους διαύλους επικοινωνίας μεταξύ Άγκυρας - Βρυξελλών, αφού στους λοιπούς τομείς υπάρχει... παγωμάρα. Μάλιστα, κύκλοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιχειρούν να δημιουργήσουν την τάση ότι, για να κρατηθεί η Τουρκία στις ράγες της ενταξιακής διαδικασίας, θα μπορούσε να της προσφερθεί στην Άγκυρα με κάποιο τρόπο, είτε απόλυτα είτε με διευκολύνσεις, η κατάργηση της βίζας, παρότι σειρά κρατών προβάλλουν σφοδρές αντιδράσεις. Επί τούτου, μάλλον το κομματικό σύστημα της Κύπρου δεν έχει συγκροτημένη και σε βάθος πολιτική, παρότι ο επόμενος Πρόεδρος, οποιοσδήποτε και αν είναι αυτός, θα βρει το εν λόγω θέμα μπροστά του και σε επίπεδο Ε.Ε. και στην περίπτωση επανέναρξης των συνομιλιών. Και αυτό θα συμβεί γιατί η Άγκυρα και η τουρκοκυπριακή ηγεσία έχουν θέσει ήδη θέμα όπως οι Τούρκοι πολίτες έχουν καθεστώς Ευρωπαίων, όπως και οι τουρκικές εταιρείες, σε περίπτωση λύσης του Κυπριακού.
 
Βίζα και εποικισμός
 
Το θέμα της κατάργησης της τουρκικής βίζας θα πρέπει για την κυπριακή Κυβέρνηση να είναι συνδεδεμένο με την απαλλαγή της νήσου από τον εποικισμό και όχι με τη νομιμοποίηση νέων εποικιστικών ρευμάτων με τη μορφή των παράνομων μεταναστών, όπως θέλει η Άγκυρα. Το τονίζουμε αυτό, διότι η Τουρκία έχει προ καιρού συζητήσει το θέμα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή  για την παραχώρηση σε Τούρκους υπηκόους καθεστώς Ευρωπαίου πολίτη.
 
Εντός της Ευρωπαϊκής Επιτροπής υπάρχει η τάση: 1. Να διευθετηθεί, κατά κάποιον τρόπο, το θέμα της κατάργησης της βίζας για τους Τούρκους πολίτες. 2. Να διευθετηθεί το θέμα των Τούρκων πολιτών στην Κύπρο, χωρίς να επηρεάζεται η υπόλοιπη Ευρώπη. Δηλαδή, να μην κινούνται από την Κύπρο προς χώρες του Σένγκεν.
 
Συνεπώς, οποιοσδήποτε και αν εκλεγεί Πρόεδρος και μάλιστα τάχιστα -αφού είναι πιθανό να συζητηθεί το εν λόγω θέμα μαζί με την εμβάθυνση της τελωνειακής ένωσης, στη Σύνοδο της 23ης Ιουνίου του 2018 ή με την πρώτη ευκαιρία αναθέρμανσης σχέσεων- θα πρέπει να συνδέσει τόσο την εμβάθυνση της τελωνειακής ένωσης όσο και το θέμα της βίζας με την ομαλοποίηση των σχέσεων της Τουρκία με την Κυπριακή Δημοκρατία, με την  αναγνώρισή της από την Άγκυρα και με τον εποικισμό. Το επισημαίνουμε αυτό διότι, όταν οι Τούρκοι αποτάθηκαν στις Βρυξέλλες περί τον Οκτώβριο του 2016, από τεχνοκρατικής πλευράς τους ελέχθη ότι θα ήταν δυνατή η ικανοποίηση του τουρκικού αιτήματος σε σχέση με τους Τούρκους πολίτες στην  Κύπρο, υπό την έννοια ότι δεν ανήκουμε στο Σένγκεν, οπότε οι Τούρκοι πολίτες δεν θα έχουν τη δυνατότητα να μετακινούνται σε άλλες χώρες της Ε.Ε.
 
Το σενάριο αυτό θα ήταν ευνοϊκό για τους εταίρους μας και δυσμενές για την Κύπρο. Γιατί; Διότι, ποιος θα διώξει τους Τούρκους πολίτες με ευρωπαϊκό καθεστώς όταν βρίσκουν μελλοντικά καταφύγιο στο τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος;
 
Αυτό το σενάριο αφορά τις εξελίξεις μετά τη λύση και λαμβάνει υπόψη ότι το θέμα των Τούρκων πολιτών στην Κύπρο θα ήταν δυνατό να επιλυθεί στην εξής πρακτική: ότι δεν θα χρειάζονται βίζα ή ότι θα γίνει μια άλλη μορφή διευθέτησης. Ανάλογα θα ισχύσουν και στην περίπτωση που η κατάργηση της βίζας θα γίνει προ της λύσης και, μάλιστα, χωρίς περιορισμούς για την περίπτωση της Κύπρου. Βεβαίως, από τη μια είναι το τεχνοκρατικό επίπεδο, εκείνο δηλαδή των τεχνοκρατών στην Επιτροπή, που θα ήθελαν να δοθεί μια λύση στο θέμα της βίζας για να κρατηθεί η Άγκυρα στις ενταξιακές ράγες, όμως, από την άλλη, είναι και το επίπεδο των κρατών μελών, μεταξύ των οποίων υπάρχουν χώρες, που είναι σφόδρα αντίθετες με την κατάργηση της βίζας σε Τούρκους πολίτες, φοβούμενες σειρά προβλημάτων. Από την παράνομη μετανάστευση και τους αιτητές ασύλου,  ώς τα εσωτερικά προβλήματα της ξενοφοβίας και της αύξησης.
 
Αυτή η πολιτική στάση δημιουργεί συνθήκες για συμμαχία της Κύπρου με άλλες χώρες σε πολιτικό επίπεδο, προκειμένου να αποτραπεί ο τουρκικός σχεδιασμός: Α. Για την κατάργηση της βίζας σε Τούρκους πολίτες προ της λύσης. Β. Για την αποτροπή παραχώρησης καθεστώτος Ευρωπαίου πολίτη σε Τούρκους υπηκόους με τη λύση του Κυπριακού, που σημαίνει την ένταξη της Κύπρου στη Ζώνη του Σένγκεν, για να αισθάνονται οι εταίροι μας ότι μπορούν να τους φορτωθούν. 
   
Αναγνώριση Κ.Δ. και η... παράκαμψη 
 
Πάντως, επί των ανωτέρω υπάρχει μια συναφής νομική τεκμηρίωση επί τη βάσει και του διεθνούς και του κοινοτικού δικαίου και του ίδιου του οδικού χάρτη, που ετέθη από το 2016 μεταξύ της Τουρκίας και της Ε.Ε., προκειμένου να καταργηθεί η βίζα. Καταγράφουμε, λοιπόν, τα εξής σημαντικά σημεία:
 
Πρώτον, για να αποφασιστεί η κατάργηση της βίζας, η Τουρκία θα πρέπει να έρθει σε επαφή με τις αρμόδιες Αρχές, υπηρεσίες και Υπουργεία και των 27 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλέπε εκτός της βασικής θεσμικής περί τούτου αρχής το σημείο 48, του οδικού χάρτη). Σημειώνουμε ότι επιχειρήθηκε η παράκαμψη της υποχρέωσης αυτής, στην εξής λογική: Να μη μιλά η Τουρκία απευθείας με την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά μέσω τρίτων και δη της Επιτροπής ή της χώρας που έχει την Προεδρία του Συμβουλίου. Η απευθείας επαφή των τουρκικών και των κυπριακών Αρχών είναι αυτό που αναφέρεται στην αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου του 2005 για την ομαλοποίηση των σχέσεων και κατ' επέκτασιν την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία.
 
Της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία εντάχθηκε με βάση το Πρωτόκολλο 10 στο σύνολό της ως ενιαίο και όχι ως ομόσπονδο κράτος. Και εδώ είναι το τραγικό. Ότι η Ε.Ε. έχει προσφέρει σαφή βάση συνομιλιών για το Κυπριακό, που δεν συνδέεται μόνο με το θέμα της βίζας αλλά και με τη διεθνή έννομη τάξη, ως συνέχεια του ψηφίσματος 186 του 1964, που αναγνωρίζει ως μόνη νόμιμη Αρχή στο νησί την  Κυπριακή Κυβέρνηση, της οποίας προΐστατο τότε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Συνέχεια τούτου και νομική βάση συνιστά η αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου του 2005, που αναφέρει ότι: Η Ε.Ε.  αναγνωρίζει στην Κύπρο ως μοναδικό κράτος αυτό της Κυπριακής Δημοκρατίας. 
 
Αυτή θα έπρεπε και πρέπει να είναι η βάση όχι μόνο για την κατάργηση της βίζας σε Τούρκους πολίτες, που θέλουν να  έρθουν στην Ε.Ε., αλλά και της όποια επανέναρξης των συνομιλιών. Αυτή είναι μια εναλλακτική πρόταση προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ και την Ε.Ε. για την απαγκίστρωση από το δικό του έγγραφο και από μια διαδικασία, η οποία υιοθετήθηκε επί 43 χρόνια και απέτυχε παταγωδώς, διότι η Τουρκία δεν θέλει την ομοσπονδία για να λύσει το Κυπριακό, αλλά ως όχημα μεταφοράς για την πλήρη τουρκοποίηση της Κύπρου και κυρίως πλέον με άλλα μέσα, πέραν δηλαδή των στρατιωτικών, όπως είναι για παράδειγμα ο πληθυσμός. Εξ ου και το αίτημα για το ευρωπαϊκό καθεστώς Τούρκων πολιτών και η σύνδεσή του με το θέμα της κατάργησης της βίζας ως ελάχιστου πρώτου βήματος.
 
Προϋποθέσεις και έγκλημα πολέμου
 
Δεύτερο, για να αποφασιστεί η κατάργηση της βίζας προς τους Τούρκους πολίτες, η Άγκυρα θα πρέπει να καταφέρει να ελέγξει τη μεταναστευτική πολιτική, δηλαδή να μη στέλνει μετανάστες και δη παράνομους στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας και να σεβαστεί τη συμφωνία της επανεισδοχής. Δηλαδή να τους δέχεται πίσω (βλέπε εκτός των άλλων κριτήριο 31 του οδικού χάρτη και τη βασική αρχή περί μεταναστευτικής διαχείρισης). Εφόσον, λοιπόν, η Ε.Ε. δείχνει τόση ευαισθησία για το μεταναστευτικό, λογικό και ορθό είναι να είχε ήδη γίνει σύνδεσή του με τον εποικισμό, που διενεργεί η Τουρκία στην Κύπρο.
 
Δηλαδή, ότι το θέμα της κατάργησης της βίζας Τούρκων πολιτών δεν μπορεί να προχωρήσει εφόσον η Άγκυρα όχι μόνο δεν τερματίσει τον εποικισμό, αλλά ταυτοχρόνως θα πρέπει να ισχύσει και για τους εποίκους, επί τη βάσει της αρχής της αναλογικότητας, ό,τι ισχύει για τους παράνομους μετανάστες. Δηλαδή η αρχή της επανεισδοχής. Η πολιτική αυτή δεν στηρίζεται μόνο στον οδικό χάρτη για την κατάργηση της βίζας στους Τούρκους πολίτες, αλλά και στο Διεθνές Δίκαιο και ειδικότερα σε ό,τι  αυτό προβλέπει για τον εποικισμό. Συναφώς καταγράφουμε τα ακόλουθα: 1. Το άρθρο 49 της Συνθήκης της Γενεύης, που τέθηκε σε ισχύ στις 12 Αυγούστου του 1949, καθιστά σαφές ότι ο εποικισμός είναι έγκλημα πολέμου.
 
Πρόκειται για οργανωμένη προσπάθεια από την Άγκυρα μεταφοράς πληθυσμού σε κατεχόμενη περιοχή για την αλλοίωση του πληθυσμού. Επί τούτου, υπάρχουν και οι δυο σχετικές με το θέμα του εποικισμού εκθέσεις των Κουκό και Λάακσον, εκδοθείσες από το Συμβούλιο της Ευρώπης, οι οποίες όμως έχουν μπει από την κομματική ηγεσία του τόπου στο ράφι. 2. Τα άρθρα 146 και 147 της Συνθήκης της Γενεύης καθορίζουν ότι όσοι οργανώνουν τον εποικισμό, έχουν ποινικές ευθύνες, καθότι η δράση τους συνιστά έγκλημα πολέμου. Η ίδια νομική θέση αποτυπώνεται και στο άρθρο 7 του καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Υπό αυτές τις συνθήκες, όχι μόνο οι έποικοι δεν μπορούν να πολιτογραφηθούν, αλλά ούτε και τα παράγωγά τους, διότι συνιστούν προϊόντα  εγκλήματος πολέμου.
 
Τρεις πυλώνες στρατηγικής δράσης
 
Εφόσον, λοιπόν, γίνεται τόσος σάλος στην Ευρώπη για το μεταναστευτικό, πόσω μάλλον θα έπρεπε να γίνεται, εάν εμείς το εγείραμε με ορθό και τεκμηριωμένο τρόπο, για τον εποικισμό ως έγκλημα πολέμου, που απειλεί κράτος μέλος της Ε.Ε., τους πολίτες του, ακόμη και τους ίδιους του Τουρκοκύπριους, με την προοπτική είτε με είτε χωρίς λύση να εξελιχθεί το βόρειο τμήμα της Κύπρου σε έναν χώρο, όπου θα φωλιάζουν ακραία ισλαμικά στοιχεία, εγείροντας μεγαλύτερα ζητήματα ασφάλειας ακόμη και για την ίδια την Ε.Ε.  Συνεπώς, για τους εποίκους στην Κύπρο θα πρέπει να ισχύσει κατ’  ελάχιστον και κατ' αναλογίαν στον τρόπο αντιμετώπισης ό,τι και για την περίπτωση των παράνομων μεταναστών στην Ευρώπη, χωρίς να σημαίνει ότι γίνεται αποδεκτό πως οι έποικοι δεν είναι έποικοι, αλλά παράνομοι μετανάστες. Σημειώνουμε, λοιπόν, τα εξής: Α. Απογραφή πληθυσμού στα κατεχόμενα.
 
Στο παρελθόν, όταν ο Γ. Μάτσης ήταν ευρωβουλευτής,  είχε εγείρει γραπτώς το θέμα του εποικισμού και της απογραφής πληθυσμού στα κατεχόμενα προς την Ε.Ε. Η απάντηση, που ελήφθη και η οποία είχε γνωστοποιηθεί και  προς το σύνολο του πολιτικού κόσμου, ήταν η εξής: Η Ε.Ε. στηρίζει μιαν απογραφή, η οποία, όμως, θα ήταν προτιμότερο να διενεργηθεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης (ΣτΕ). Β. Επανεισδοχή, εμείς το λέμε επαναπατρισμό, των εποίκων στην Τουρκία.
 
Γίνεται, μάλιστα, λόγος για νέες κτηριακές εγκαταστάσεις σε άλλες περιοχές από εκείνες στις οποίες ζουν σήμερα Τουρκοκύπριοι ή και οι έποικοι, που θα πολιτογραφηθούν, λόγω επιστροφής εδαφών τα οποία  θα τεθούν σε περίπτωση ομοσπονδιακής λύσης υπό τη διοίκηση του ελληνοκυπριακού συνιστώντος κράτους. Γιατί να τους μετακινήσουν εντός Κύπρου και να μην τους κτίσουν στην Τουρκία νέα σπίτια, δηλαδή με προίκα, στη βάση της αρχής της επανεισδοχής -  επαναπατρισμού; Υπάρχουν, άλλωστε, περιοχές στην Τουρκία με συνθήκες ζωής όμοιες ή και με καλύτερες προοπτικές από αυτές της Κύπρου. Γ.
 
Εφόσον ισχύει η αρχή της αναλογικότητας, δηλαδή να επωμίζονται όλα τα κράτη μέλη τους ξένους παράνομους μετανάστες, γιατί να μην εφαρμοστεί και στην περίπτωση των εποίκων της Κύπρου. Εάν υπάρχουν εταίροι μας, οι  ΗΠΑ, καθώς και η Βρετανία, που θεωρούν ότι το ζήτημα των εποίκων στην Κύπρο είναι ανθρωπιστικό, να δεχθούν τον διαμερισμό τους και την εγκατάστασή τους στις χώρες τους. Ειδικώς οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί δεν έχουν κανένα επιχείρημα, το οποίο θα μπορούσαν να μας προβάλουν, δηλαδή για τον κίνδυνο από τους εποίκους, όταν οι ίδιοι υιοθετούν σκληρές πολίτικες, όχι για τους εποίκους αλλά για τους παράνομους μετανάστες.     
 
Η «Αποστολική Διπλωματία» του Ουίλσον      
 
Οι προτάσεις αυτές είναι τροφή προς σκέψη και σχεδιασμό αποτροπής νέων διπλωματικών και άλλων τετελεσμένων. Προσφέρουν, δε, το πλεονέκτημα κινήσεων. Είναι βήμα μπροστά από την Τουρκία, η οποία διά της κατάργησης της βίζας για τους πολίτες της θα δημιουργήσει μέσω του κοινοτικού κεκτημένου τετελεσμένο, το οποίο θα θέσει επί τάπητος στις συνομιλίες, για να έχει την ευκαιρία να προχωρήσει σε νέα κύματα εποίκων κάτω από τη μύτη τής Ε.Ε. και με τους δικούς της κανόνες και τις δικές μας υπογραφές.
 
Τα ανωτέρω θα πρέπει να λεχθούν -λογικά θα έπρεπε να είχαν ήδη λεχθεί- προς τους εταίρους, στο πλαίσιο συγκροτημένης στρατηγικής και όχι προεκλογικών συνθημάτων. Διότι, για μας, όπως και για αλλά ευρωπαϊκά κράτη, είναι ζήτημα μείζονος σημασίας... Η κατάργηση της βίζας σε Τούρκους πολίτες ή η παραχώρηση σε Τούρκους πολίτες καθεστώς Ευρωπαίου πολίτη, που ενδεχομένως να λειτουργήσει σε τοπικό επίπεδο, για να γλιτώσουν οι εταίροι μας από τον μπελά της διακίνησης προς τις χώρες τους μέσω Κύπρου, είναι το κόλπο για τον νέο νόμιμο εποικισμό. Αφορά και στην επιβίωσή μας ως Ελλήνων και ως κράτους. Είναι, δε, και ζητήματα δημοκρατίας, δικαίου και αξιοπρέπειας. Όχι μόνο για μας αλλά και για την Ε.Ε. και τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, για τη Ρωσία και για όσους  εμπλέκονται στο Κυπριακό και θεωρούν τους εαυτούς τους πολιτισμένους και προασπιστές της δημοκρατίας στο πλαίσιο μιας «Αποστολικής Διπλωματίας», όπως συνήθιζε να λέει ο Αμερικανός Πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον.  
 
*Δρ των Διεθνών Σχέσεων

Top