Γιάννος Χαραλαμπίδης Το κλειδί του Σουλτάνου και το ισλαμικό τουρμπάνι της Τουρκίας

Το κλειδί του Σουλτάνου και το ισλαμικό τουρμπάνι της Τουρκίας



Στην Τουρκία επικρατεί χάος και η στυγνή δικτατορία του Ταγίπ Ερντογάν. Με την ΕΕ και τη διεθνή κοινότητα να παρακολουθούν, χωρίς να ξέρουν πώς να αντιδράσουν ουσιαστικά και αποτελεσματικά. Διότι, είναι ένα πράγμα η τιμωρία όσων είναι εκτός νόμου και ειδικότερα αυτών που επιχειρούν να καταλάβουν την εξουσία πραξικοπηματικά, με τη χρήση και τη βία των όπλων, και είναι άλλο πράγμα αυτό το οποίο γίνεται σήμερα στην Τουρκία.

Όπως ο Επίτροπος Αρμόδιος για θέματα Διεύρυνσης Γιοχάνες Χαν δήλωσε, ο Ταγίπ Ερντογάν γνωρίζει πολύ περισσότερα απ' ό,τι φαίνεται, καθώς και ότι είχε έτοιμες τις λίστες για τις συλλήψεις. Και είναι τόσες πολλές που έχουμε χάσει τον λογαριασμό, ποιους συλλαμβάνει και πόσους. Και δεν είναι μόνο στρατιωτικούς και δικαστές που στέλνει στη φυλακή, αλλά και ακαδημαϊκούς, καθώς και δημόσιους υπαλλήλους, δασκάλους ακόμη και Ιμάμηδες, με την υποψία και μόνο ότι μπορεί να σχετίζονται με τον Φετουλάχ Γκιουλέν ή με άλλες κοινωνικές και πολιτικές ομάδες που διαφωνούν μαζί του.

Όσο δε, για τον Τύπο, τον έχει στραγγαλίσει. Αυτός είναι ο Τούρκος ηγέτης, τον οποίο ημέτεροι αποκαλούσαν εκσυγχρονιστή, δημοκράτη και ότι μόνο με αυτόν υπάρχει έδαφος για λύση του Κυπριακού!

Με ποιον συνομιλούμε;

Σήμερα, εάν προσέξει κάποιος τις δηλώσεις των ημετέρων του κομματικού κατεστημένου και ειδικότερα των ηγεσιών ΑΚΕΛ και ΔΗΔΥ, θα διαπιστώσει ότι βρίσκονται σε σύγχυση. Δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν, διότι δεν έχουν σχέδιο Β και καταφεύγουν στο γνωστό σχέδιο Α. Θα συνεχίσουν, λένε, τις συνομιλίες. Ας υποθέσουμε ότι έχουν δίκαιο. Ορθό δεν θα ήταν να γίνει εξέταση της κατάστασης σε βάθος; Επηρεάζουν ή όχι οι εξελίξεις στην Τουρκία τις συνομιλίες και τη λύση; Με ποιον θα συνομιλούμε;

Με τον Ακιντζί; Ακόμη και αν θέλει, ο Ακιντζί, μπορεί να έχει ελευθερία κινήσεων; Όπως είχε πει και ο ίδιος ο Πρόεδρος, ό,τι είχε να δώσει το έδωσε. Τώρα, τόνισε, είναι η σειρά της Τουρκίας. Διότι, το κλειδί της λύσης, όπως ορθώς λέγεται, βρίσκεται στην Άγκυρα. Με ποιον, όμως, θα συνομιλούμε; Με τον Ερντογάν; Με ένα δικτάτορα, ο οποίος δεν σέβεται τον λαό του και στο όνομα της δημοκρατίας εφαρμόζει ένα ανεξέλεγκτο φασιστικό καθεστώς;

Επί τη βάσει ποιας αξιοπιστίας και ποιας λογικής; Και ποιος θα τον πιέσει για να γίνει διαλλακτικός και πώς; Τι θα συμβεί, εάν αποφασίσει να εξαγάγει την κρίση; Η απουσία σχεδίου Β και οι λανθασμένες εκτιμήσεις παγίδευσαν και την Κυβέρνηση και την ηγεσία του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ και την Κύπρο κατ' επέκταση. Την ίδια τη λύση.

Εάν γινόταν «λύση»

Η μέχρι τώρα πολιτική του κομματικού κατεστημένου μάς φέρνει στο σημείο να συζητούμε μια λύση διχοτομικής ομοσπονδίας, η οποία για να υπογραφεί θα πρέπει να έχουμε στο σβέρκο μας τον Ταγίπ Ερντογάν. Τον δικτάτορα. Τον οποίο εκθειάζει, θέλει δεν θέλει, ο Ακιντζί. Εάν είχαμε δεχτεί το σχέδιο Ανάν ή την παραλλαγή του προ μερικών μηνών, προφανώς σήμερα θα υπήρχαν λίστες συλλήψεων στο «Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος» -όπως και υπάρχουν- ή θα ήμασταν αναγκασμένοι να υποβάλλουμε, ομαδικά, τα σέβη μας στον μεγάλο Σουλτάνο, για να μη μας τιμωρήσει. Ποια ήταν τα επιχειρήματα και προ ολίγων μηνών, όπως και το 2004, για μια λύση ομοσπονδιακή:

1. Η προοπτική της ΕΕ και η ασφάλεια που θα μπορούσε να μας παράσχει. Και πολύ λιγότερο οι αρχές της, οι οποίες θα ήταν εξ υπαρχής κατακερματισμένες για να χωρέσουν σε μια ομοσπονδία επί τη βάσει της οποίας ο Βορράς θα είναι εσαεί τουρκικός. Σήμερα, η ΕΕ δεν μπορεί να παράσχει ασφάλεια ούτε στο εσωτερικό της ούτε στα εξωτερικά της σύνορα τα οποία -στην περίπτωση της προσφυγικής κρίσης στην Ελλάδα, που διαχύθηκε σε όλη την Ευρώπη- κλήθηκαν στο Αιγαίο οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις προκειμένου να διατηρήσουν την ασφάλεια και την τάξη.

Όχι μόνο διότι η ΕΕ δεν έχει δικές της ένοπλες δυνάμεις, αλλά γιατί η Τουρκία έχει καθορίσει τμήματα του Αιγαίου ως γκρίζες ζώνες και θεωρεί ότι η επέκταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, όπως το διεθνές δίκαιο της θάλασσας καθορίζει, μέχρι δηλαδή τα 12 ναυτικά μίλια, είναι αιτία πολέμου. Εάν η Ελλάδα δεν ήταν στο ΝΑΤΟ, πιθανόν η κατάσταση στο Αιγαίο να ήταν τραγική σήμερα.

Το 2004, ακόμη και σήμερα, οι υποστηρικτές του «ναι» και της λογικής «λύση να ΄ναι να τελειώνουμε», δηλαδή μιας ομοσπονδίας ανάλογης με εκείνης του σχεδίου Ανάν, προσεγγίζουν ουτοπικά την ΕΕ και ως πανάκεια των προβλημάτων μας. Και δεν το λέμε τώρα, το γράφαμε προ της ένταξης, για να προσγειωθούν όσοι πετούσαν στα σύννεφα. Τότε δε, μας χλεύαζαν όταν αναφερόμασταν στο γερμανικό ζήτημα, το οποίο θα έπρεπε να ληφθεί σοβαρά υπ' όψιν τόσο από οικονομικής όσο και από θεσμικής πλευράς, εντός δηλαδή της ΕΕ, όσο και στη λογική του ευρύτερου γεωπολιτικού παιχνιδιού.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι δεν θα έπρεπε να γίνουμε κράτος μέλος της ΕΕ, αλλά ότι με την ένταξή μας θα έπρεπε να λειτουργήσουμε στο πλαίσιο του ρεαλισμού και όχι του ουτοπισμού. Ότι δηλαδή η ΕΕ είναι χώρος εξυπηρέτησης εθνικών συμφερόντων και συμμαχιών, και ότι δεν διαθέτει το μαγικό ραβδί της επίλυσης προβλημάτων.

2. Ο Τούρκος πολιτικός ηγέτης, ονόματι Ταγίπ Ερντογάν, τον οποίο αποκαλούσαν επιφανή στελέχη του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ -ακόμη και μέχρι πρότινος- ως μεταρρυθμιστή και δημοκράτη, που θα έφτιαχνε τη νέα ευρωπαϊκή Τουρκία και θα έφερνε τη λύση και στο Κυπριακό, αποδεικνύεται ίδιος αν όχι χειρότερος από μια στρατιωτική δικτατορία. Ανεξέλεγκτος. Σήμερα τον τρέμει ολόκληρη η Τουρκία, σιγά μην απογαλακτιστούν οι Τουρκοκύπριοι και αποφασίσουν μόνοι τους. Με αυτόν θα βρούμε λύση; Όπως βρήκαν οι Κούρδοι; Γιατί δεν εφαρμόζει ομοσπονδία στο Κουρδικό Ζήτημα, αφού είναι τόσο καλή λύση;

3. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ είχε πει «όχι» το 2004 για να τσιμεντώσει το «ναι», εφόσον υπήρχαν εγγυήσεις για την εφαρμογή της λύσης από το Σ. Ασφαλείας. Πλανάται πλάνην οικτράν όπως και άλλοι, ότι ο ΟΗΕ ή το Συμβούλιο Ασφαλείας μπορούν να εγγυηθούν εφαρμογές λύσης. Το Σ. Ασφαλείας είναι χώρος εξυπηρέτησης των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. Σιγά μην επιβάλουν στην Τουρκία τιμωρητικά μέτρα, επειδή δεν θα εφαρμόσει τη λύση.

Εάν ήθελαν, γιατί δεν της επέβαλαν το 1974; Είναι θέμα συμφερόντων και ισχύος, και όχι δικαίου. Το δίκαιο ακολουθεί και παντρεύεται με την ισχύ, όταν υπάρχει σύγκλιση συμφερόντων. Αλλιώς δεν έχει τύχη.

4. Δεν ήταν τραγικό, έλεγαν το 2004 οι υποστηρικτές του «ναι», εάν παρέμεναν και κάποιες μονάδες τουρκικού στρατού ως εγγυητές του συστήματος, που θα περιλάμβαναν πυροβολικό και μονάδες ταχείας επέμβασης με ελικόπτερα. Πόσο δύσκολο θα ήταν για τον Ερντογάν, σήμερα, να διαχύσει την κρίση και στην «ομόσπονδη Κύπρο» ή να μας κατηγορήσει ότι συνεργαζόμασταν με τον Φετουλάχ Γκιουλέν για την ανατροπή του, προκειμένου να επιτύχει τα σχέδια της Τουρκίας για πλήρη τουρκοποίηση;

Η νέα στρατηγική

Το επιστέγασμα των ανωτέρω είναι το εξής: Εφόσον ήταν τόσο καλό το σχέδιο Ανάν το 2004, γιατί τώρα γίνεται λόγος ότι επιδιώκεται λύση καλύτερη από τότε; Και να θέλει η ηγεσία μας, με την ουτοπική πολιτική που υιοθετεί, δεν μπορεί να φτάσει σε βιώσιμη λύση.

Υπό το βάρος των νεών συνθηκών, όπως αυτές διαμορφώνονται στην Τουρκία, ο Πρόεδρος και το Εθνικό Συμβούλιο θα πρέπει να επαναξιολογήσουν την κατάσταση και να χαράξουν νέα στρατηγική, διότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και ως εκ τούτου θα πρέπει να δούμε πρωτίστως την ασφάλεια των πολιτών μας και του ίδιου του κράτους, και πώς αντιμετωπίζουμε τη δικτατορία του Ερντογάν, λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι η υφιστάμενη μονόδρομη πολιτική έχει αποδειχθεί λανθασμένη. Ο Ερντογάν δεν ήταν ο δημοκράτης πολιτικός της λύσης. Και λαός μας είχε καλό αισθητήριο και πολιτικό κριτήριο το 2004, όπως και σήμερα.

Ήταν ορθή η απόφασή του. Το κομματικό κατεστημένο δεν τη σέβεται και ακόμη επιμένει στην ίδια πολιτική γραμμή, επειδή δεν υπάρχει σχέδιο Β. Ερώτημα: Σε ποια κατάσταση θα βρισκόμασταν σήμερα, εάν γινόταν η ομοσπονδιακή λύση προ έξι μηνών και με την Άγκυρα να προειδοποιεί ότι οι Τουρκοκύπριοι και οι έποικοι θα αποτελούν το εργαλείο της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της Άγκυρας; Ποιον θα στηρίζαμε; Το πραξικόπημα ή τον φασίστα Ερντογάν, που εφαρμόζει τη δική του δικτατορία στο όνομα της δημοκρατίας; Πάντως, θα ήταν δύσκολο να υποστηρίξουμε τη δημοκρατία!

Διότι, ακόμη και αν εμείς ως Ελληνοκυπριακό συνιστών κράτος θα θέλαμε αυτή την προσέγγιση, το τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος τι θα έλεγε; Προφανώς, ό,τι θα του επέβαλλε να πει είτε το ένα δικτατορικό καθεστώς, δηλαδή των στρατιωτικών, είτε το άλλο του Ερντογάν. Και σιγά μην τολμούσε Ελληνοκύπριος που θα διέμενε στον Βορρά να διατυπώσει αντίθετη άποψη.

Μάλλον ούτε καν στον Νότο θα μπορούσε να το πράξει, διότι, κανείς δεν θα σκεφτόταν τι είναι ορθό ή λανθασμένο, τι είναι δίκαιο ή άδικο, αλλά υπό τον φόβον της τουρκικής ισχύος θα έσκαζαν οι πάντες. Αυτό είναι το καλύτερο σενάριο. Κάποιοι άλλοι θα χειροκροτούσαν! Άλλωστε, το ίδιο πράττουν από το 2003, όταν εξελέγη στην εξουσία ο Ερντογάν.

Μάλιστα, στελέχη του ΟΕΒ και του ΚΕΒΕ ισχυρίζονταν προ μερικών μηνών ότι, εάν η λύση υπογραφόταν τον περασμένο Μάρτιο, όπως ισχυριζόταν ο κ. Έιντε, θα καταλάμβαναν την τουρκική αγορά! Και αν επένδυαν στην Τουρκία, τώρα, με την υφιστάμενη κατάσταση, τι θα γίνονταν τα χρήματά τους και ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις στη βαθύτατα πληγωμένη κυπριακή οικονομία;

Όσο δε, για τον Ακιντζί, μιλά ακόμη για λύση ώς τον Νοέμβριο, με τον Ερντογάν να έχει κηρύξει την Τουρκία, για τους επόμενους τρεις τουλάχιστον μήνες, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης! Και με καθεστώς ανασφάλειας και τρόμου εντός και εκτός των συνόρων της.

Σε ποια θεμέλια θα τεθεί η λύση; Της κινούμενης άμμου, ή του πρωτογενούς δικαίου και της παρθενογένεσης. Ή θα στηριχθεί επί των κανόνων των τουρκικών τανκς. Στην ουσία ο Ακιντζί θέλει να γίνουμε και εμείς, μέσα από μια ομοσπονδιακή λύση, μέρος του τουρκικού προβλήματος, σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ό,τι είμαστε σήμερα.

Ασφάλεια και άξονας

Είχαμε επί μακρόν υποστηρίξει από αυτές τις στήλες τη συμμαχία και τον άξονα Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ ως αποτρεπτική διαδικασία, για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής και την αλλαγή των ισοζυγίων δυνάμεων, επί τη βάσει κοινών συμφερόντων, για να μπορούμε να διαπραγματευτούμε μια λειτουργική και δημοκρατική λύση. Τώρα σπεύδουν κυβερνητικοί παράγοντες και στην Αθήνα και στο Τελ Αβίβ -ο ίδιος μάλιστα ο Πρόεδρος μεταβαίνει στο Ισραήλ- για να συζητήσουν την κατάσταση στην Τουρκία και στην ευρύτερη περιοχή.

Αυτό γίνεται καθυστερημένα. Διότι, εάν η κρίση επεξετείνετο στα κατεχόμενα ή και επί των ελεύθερων περιοχών τις προηγούμενες ημέρες, η κατάσταση θα ήταν το ίδιο τραγική όσο και το 1974. Διότι:

1. Η Εθνική Φρουρά βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση απ' ό,τι το 1974, παρά το γεγονός ότι ο πολίτης πληρώνει για την άμυνα, αλλά η πλειοψηφία των χρημάτων αυτών δαπανάται για να κλείσουν οι τρύπες της οικονομίας, την οποία οδήγησε σε μνημόνια και μιαν ανάσα προ της πτώχευσης το κομματικό κατεστημένο. Και το νεοφιλελεύθερο και το αριστερό-κομμουνιστικό.

2. Η κοινωνία δεν είναι προετοιμασμένη για μια κρίση.

Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι η τουρκική απειλή υπάγεται στο πλαίσιο μιας φιλολογικής συζήτησης. Το αντίθετο. Κανείς δεν γνωρίζει πώς και πότε το καθεστώς Ερντογάν θα δράσει. Το σενάριο που κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει είναι το εξής: εάν ο Ερντογάν χάσει τον έλεγχο της κατάστασης ή αποφασίσει ότι τον βολεύει να εξαγάγει την κρίση για να συσπειρώσει τους Τούρκους, τους οποίους έχει διχάσει, δεν θα διστάσει να το πράξει. Και υπάρχουν τρία μέτωπα για να ενεργήσει.

Το ένα είναι η Θράκη, όπου έχει το στρατηγικό εργαλείο του μουσουλμανικού πληθυσμού, οπότε θα δημιουργήσει εσωτερικό πρόβλημα στην Ελλάδα, αλλά και κρίση μεταξύ Αθηνών-Άγκυρας διασυνοριακό. Το δεύτερο μέτωπο είναι το Αιγαίο, και το τρίτο και πιο ευάλωτο είναι η Κύπρος, στην οποία έχει και πληθυσμό και στρατό, και η οποία ομοιάζει με καλαμιά στον κάμπο.

Το φέσι της Κύπρου

Συνεπώς, η πρώτιστη ταχεία κίνηση είναι η ασφάλεια. Όσο μπορούμε. Και η επόμενη είναι η αλλαγή πλεύσης. Οι λανθασμένες εκτιμήσεις της Κυβέρνησης και των ηγεσιών του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ, οι οποίες διαχειρίζονται το Κυπριακό, ήταν ουτοπικές και αγνοούσαν τη βασική υποχρέωση ενός κράτους να υπηρετεί την υπέρτατη υποχρέωσή του έναντι του πολίτη. Δηλαδή την ασφάλειά του, που είναι συναφής με τη φύλαξη των συνόρων του και την αποτρεπτική ισχύ, η οποία, εκτός των άλλων, συνιστά μεταβλητή για τη διεξαγωγή συνομιλιών.

Αλλιώς, πώς μπορεί να γίνεται λόγος για διάλογο με 40 χιλιάδες στρατού κατοχής με τις κάννες τους στραμμένες στον δικό μας κρόταφο; Όσο δε για την ομοσπονδιακή λύση, εάν υπογραφεί στο επόμενο διάστημα, θα είναι στη βάση των ανισοζυγίων δυνάμεων και σε συνάρτηση με την επικρατούσα στην Τουρκία κατάσταση.

Θα συνιστά υποταγή στην Άγκυρα και άλλοθι στο δικτατορικό καθεστώς Ερντογάν, το οποίο θα εμφανίσει την ομοσπονδία ως την υλοποίηση του στρατηγικού του στόχου, δίνοντας παράσημο στον νέο Σουλτάνο της Άγκυρας. Ο οποίος είναι εμφανές ότι σπρώχνει το κεφάλι της Τουρκίας ακόμη πιο βαθιά στο ισλαμικό τουρμπάνι της μυστικής του ατζέντας, ενώ στην Κύπρο θα φορέσει -με τη βοήθεια της κοντόφθαλμης και λανθασμένης πολιτικής του οικονομικού και κομματικού κατεστημένου- το τουρκικό φέσι της ομοσπονδίας.


Top