Αυγή Σαββίδου Ο τουρισμός του Νυμφίου

Ο τουρισμός του Νυμφίου

''Κερνά τις σκέψεις της, ψάχνει ό,τι την ενδιαφέρει και αναρωτιέται αν όλα όσα παίζουν γύρω μας, στο τέλος, θα μας τρελάνουν. Executive Coach και ιδρυτής των εταιρειών APriori και Curious Hobbies, πότε-πότε έχει κάτι να πει.''


Το βράδυ του Νυμφίου βρέθηκα στην Βυζαντινή βασιλική εκκλησία της Περιστερώνας να θαυμάζω την ομορφιά της και να αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια. Κάθισα κάπου για να δω το τελετουργικό. Απαραίτητη προϋπόθεση, λοιπόν, ήταν η θέα. Γυναίκες που ξέρω και αγαπώ από παιδί, μου παραχώρησαν μια προνομιακή θέση, και περίμενα ανυπόμονα να τελειώσει ο Εξάψαλμος για να σβήσουν τα φώτα και να ακούσω το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός».

Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα ότι η θέση που μου δόθηκε ‘ανήκε’ στην κυρία Γεωργία που ήρθε μετά από μένα. Ούτε εκείνη, ούτε οι άλλες με άφησαν να δώσω την θέση πίσω. Με λεπτότητα, βολεύτηκαν αλλάζοντας θέσεις μεταξύ τους, αλλά δεν ήταν δύσκολο να αντιληφθώ ότι αυτές οι γυναίκες που μετρούσαν μέσω όρο επτά δεκαετίες η κάθε μια, ταλαιπωριόντουσαν για να με φιλέψουν.

Λίγο αργότερα άρχισε να με ενοχλεί το στομάχι μου. Ήταν Κυριακή και είχα φάει νηστήσιμα, έφαγα και ‘μυλλωμένα’. Το σίγουρο ήταν ότι έφαγα ‘καλά’. Ανίκανη να συγκεντρωθώ στους ψαλμούς ή την προσευχή, κοίταξα γύρω μου και είδα ανθρώπους βυθισμένους στην κατάνυξη και κατάλαβα ότι δεν αγιάζει κανένας με γεμάτο στομάχι.

Θα μου πείτε, γιατί τα γράφεις όλα αυτά; Γιατί κάποτε πέρασα ένα φεγγάρι που ήμουνα ‘θεούσα’. Εκκλησία, νηστεία, γέροντας, εξομολόγηση, θεία κοινωνία. Ξέρω πως είναι να είσαι στην απέναντι όχθη της ευλάβειας. Έμπαινε μια τάξη στην ζωή. Η Μεγάλη Εβδομάδα ήταν η κλιμάκωση, η κορυφή του βουνού μετά από μια αργή ανάβαση. Ώσπου αποφάσισα ότι το ‘θεούσα’ δεν μου πήγαινε και άφησα το δρόμο για πιο cool καταστάσεις. Είναι αλήθεια ότι μακριά από την στενή πύλη της Πίστης, ο δρόμος είναι πιο πλατύς ή τουλάχιστον έτσι φαντάζει. Αυτό που δεν είμαι ακόμα σε θέση να γνωρίζω είναι το που οδηγεί ο ένας ή ο άλλος δρόμος. Μπορεί παντού, μπορεί και πουθενά. Αυτό που θα τα έδινα όλα για να αποκτήσω ξανά, είναι η παράδοση στο θέλημα του Θεού, η ίδια αίσθηση όταν αφήνεσαι μέσα στο νερό της θάλασσας, χωρίς να βουλιάζεις. Γιατί αυτό, σας το λέω από πρώτο χέρι, είναι η άμεση πληρωμή –και ίσως μοναδική- που λαμβάνει ο κάθε πραγματικά πιστός.

Δεν ξέρω πως έγινα από παιδί της εκκλησιαστικής παράδοσης, τουρίστας του Νυμφίου, αλλά αυτή είναι η λυπητερή αλήθεια. Τα φώτα έσβησαν, ο Νυμφίος ήρθε και απήλθε, τα φώτα άναψαν ξανά, και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν αν ο παπάς έδωσε καλή παράσταση. 

Τι έγινε άραγε; Σταμάτησα να Τον αγαπώ; Σταμάτησα να Τον πιστεύω; Ξέχασα την θυσία Του; Πως θα ήταν η ζωή στην Γη σήμερα, αν εκείνη την ώρα της δίκης Του, γύριζε προς Φαρισαίους και Ρωμαίους, γελούσε από καρδιάς και έλεγε: «Άστε, πλάκα έκανα. Είμαι ένας αγράμματος μεγαλομανής ξυλουργός από την Ναζαρέτ, κατεβάστε με από τον σταυρό και θα σας φιλήσω τα πόδια», και να πάρει τον δρόμο της λησμονιάς όπως τον πήρα εγώ, όπως το παίρνουν καθημερινά τόσοι άλλοι.

Ένα μας σώζει μου φαίνεται. Αν και έχουμε την τάση να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε εκείνους που είναι κοντά στον Χριστό και αυτούς που δεν είναι, η λυτρωτική αλήθεια είναι ότι η σχέση μας με τον Χριστό δεν εξαρτάται από εμάς. Εκείνος, από την στιγμή της θυσίας Του –και όσο η συλλογική μνήμη Τον κουβαλά- έγινε αντίδωρο και μοιράστηκε σε όλους, εκείνους που έζησαν τότε, εκείνους που έζησαν πριν, εκείνους που έζησαν μετά και εκείνους που θα ζήσουν μετά από εμάς. Είναι μαζί με τον καθένα και μαζί με όλους. Φτάνει να έχουμε ελαφρύ στομάχι και ανοικτή καρδιά για να Τον διακρίνουμε στην ομίχλη που μας περιβάλλει. Και αν το λέω με μεγάλη σιγουριά είναι γιατί κάθε στιγμή που με κρατά μια αγωνία και φωνάζω «Χριστέ μου!», είναι πάντα εδώ, χωρίς να με ρωτά αν νήστευσα, αν ξομολογήθηκα και αν μετάλαβα. 


Top