Αυγή Σαββίδου Μάλλον, δεν παίζεται έτσι το παιγνίδι

Μάλλον, δεν παίζεται έτσι το παιγνίδι

''Κερνά τις σκέψεις της, ψάχνει ό,τι την ενδιαφέρει και αναρωτιέται αν όλα όσα παίζουν γύρω μας, στο τέλος, θα μας τρελάνουν. Executive Coach και ιδρυτής των εταιρειών APriori και Curious Hobbies, πότε-πότε έχει κάτι να πει.''


Τελευταία, έφτασα να μην σηκώνω μύγα στο σπαθί μου. Μηδενική ανοχή και κάτι παραπάνω.

Και εκεί που είχα όλα τα δίκαια με το μέρος μου και ξεσπάθωνα κάνοντας λογομαχίες με το ασταμάτητο μυαλό μου -και λυπάμαι να πω, όχι μόνο-, κάποιος που με αγαπά τόσο όσο να μην φοβάται την κοφτερή μου γλώσσα, μου έστειλε αυτό το μήνυμα που ανάρτησε μια αγαπημένη συγγραφέας. Έλεγε: «Δείξε καλοσύνη – επειδή ο κάθε ένας που συναντάς παλεύει μια μάχη για την οποία εσύ δεν έχεις ιδέα». Η φτωχή μου αλήθεια είναι ότι ξέχασα αυτή την πραγματικότητα. Ντρέπομαι πολύ να το παραδεχτώ, αλλά αν υπήρχε φιλευσπλαχνία στην καρδιά μου ήταν καταχωνιασμένη πίσω, πολύ βαθιά.


Ξέχασα ότι αυτοί που πληγώνουν είναι αυτοί που πονούν κι από όπου κι αν τους αγγίξεις τρέχει έγνοια (δεν θυμάμαι να με πλήγωσε ποτέ κάποιος ευτυχισμένος). Αυτοί που ψάχνουν απεγνωσμένα παρηγοριά πίσω από τις ψεύτικες ιστορίες που ζουν είναι οι απαρηγόρητοι, και αυτοί που χάνονται από την καθημερινότητα είναι αυτοί που αποκόπτονται από τον κόσμο, καταδικασμένοι από τον ίδιο τον εαυτό τους σε μια ισόβια καταδίκη απομόνωσης, με την μόνη κατηγορία ότι δεν αξίζουν να αγαπηθούν. Αν και ώρες-ώρες γράφω και μιλώ σαν να τα ξέρω όλα, έχασα μέσα στην απόγνωση των θέλω και των ανεκπλήρωτων προσδοκιών μου, το τόσο βασικό και αρχετυπικό χάρισμα της μακροθυμίας, ίσως το πιο όμορφο χαρακτηριστικό που θαυμάζω και ψάχνω στους ανθρώπους.

Όταν έκανα τα συν και πλην της αριθμητικής του πάρε-δώσε της καθημερινότητας, έμενα συχνά με το παράπονο ότι ο κάθε ένας θέλει ένα κομμάτι από μένα χωρίς να είναι διατεθειμένος να δώσει κάτι πίσω, κάτι σαν ανταλλαγή ενέργειας. Κι αυτό με εξόργιζε. Μέχρι που κατάλαβα. Είναι τέτοια η δουλειά μου και όλη η πορεία της ζωής μου που ξέρω να βουτάω χωρίς κόπο μέσα στα προβλήματα του άλλου, προσφέροντας μια διαφορετική οπτική γωνία που βοηθάει να δει τα πράγματα αλλιώς. Αυτό διάλεξα να κάνω. Ίσως να διάλεξε κι αυτό εμένα. Αυτό δεν σημαίνει ότι μου χρωστάει ο ένας ή ο άλλος που βρέθηκαν στον δρόμο μου. Σημαίνει απλά ότι μου δόθηκε ένα χάρισμα και το έργο μου είναι να το μοιράσω.

Αυτό που άργησα να καταλάβω, είναι ότι όπως στηρίζονται σε μένα άνθρωποι για να πάρουν ενέργεια, συμβουλή και συχνά παρηγοριά, στρέφομαι κι εγώ σε άλλους. Θα έλεγα ‘επιλέγω’ αυτούς που μετρούν καθημερινά τον πόνο μου, όπως ο μετεωρολόγος τον καιρό, και όταν είναι λιακάδα μου επιτρέπουν την πολυπόθητη απόσταση, κι όταν παγώσουν οι ουρανοί μου, είναι εκεί δίπλα να με ζεστάνουν με την παρέα τους, το ανάλαφρο χιούμορ τους και την κουβέντα τους που οδηγεί συχνά σε νέα ανοίγματα και καινούργιες πιθανότητες. Θα έλεγα κιόλας ότι μάλλον δεν τους ‘επιλέγω’, είναι εκεί σαν φύλακες άγγελοι σταλμένοι να με ξεκουράσουν λίγο, να με ενθαρρύνουν πολύ και, παραμένουν σε απόσταση ασφαλείας, τόση όση με ένα βήμα ή δυο να με πιάσουν λίγο πριν πέσω. Και κάτι άλλο ακόμα: σε όλους εσάς που συχνά-πυκνά σκεφτήκατε ότι σας χρωστώ κάτι πίσω, μακάρι να ήμουν γενναιόδωρη και να σας το έδινα πριν καν προλάβετε να το ζητήσετε. Αλλά, φίλοι μου, μάλλον δεν παίζεται έτσι το παιγνίδι. Συγχωρήστε κι εσείς να πάμε όλοι παρακάτω.

Να λοιπόν που δεν είναι τελικά δανεικά τα της ζωής. Είναι μάλλον μια συνεχής κατάθεση με σταθερή ροή. Χωρίς αντάλλαγμα και κυρίως χωρίς απαιτήσεις.

Οπότε φίλοι μου, δεν μου χρωστά κανείς σας τίποτε. Ούτε ένα λεπτό παρέας, ούτε μια σταλιά παρηγοριάς. Αν λαμβάνετε κάτι από εμένα, εγώ το παίρνω από αλλού. Δώστε το κι εσείς παρακάτω. Παραδίδω λοιπόν όπλα και σπαθιά –άλλωστε σαν τον Δον Κιχώτη είμαι, ποιον άραγε πάω να πολεμήσω;

Εύχομαι εκείνοι που δίνουν σε μένα, σε σένα και στον κόσμο όλο, να τους έρχονται τα καλά σε κιβώτια που να αναγράφουν: Προσοχή- Εύθραυστο κουτί γεμάτο ευλογίες.
 


Top