Θανάσης Αθανασίου Η «καλή - κακή» τράπεζα και η καθυστέρηση στις εκποιήσεις

Η «καλή - κακή» τράπεζα και η καθυστέρηση στις εκποιήσεις

Ο Θανάσης Αθανασίου είναι δημοσιογράφος του Sigmalive


NameΗ υπόθεση του διαχωρισμού της τράπεζας Κύπρου σε «καλή και κακή» και η μη επαλήθευση της, μοιάζει σε κάποια σημεία με την εν εξελίξει «μάχη» για το νόμο των εκποιήσεων, αφού και στις δύο περιπτώσεις (μη διαχωρισμός και καθυστέρηση αντίστοιχα) ευνοούνται οι μεγαλο-οφειλέτες, οι οποίοι ευθύνονται για το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος των τραπεζών.

Διαχωρισμός τράπεζας Κύπρου

Στην περίπτωση κατά την οποία επιτυγχανόταν ο διαχωρισμός της τράπεζας Κύπρου, η «κακή» τράπεζα θα αναλάμβανε τα «κόκκινα» δάνεια και θα δινόταν, σύμφωνα με οικονομολόγους, χρονικό περιθώριο στους δανειολήπτες και στην τράπεζα για διαβουλεύσεις προς αντιμετώπιση του προβλήματος.

Ταυτόχρονα, θα «απελευθερωνόταν» η Τράπεζα για να λειτουργήσει σωστά, χωρίς το βαρίδι των «κακών» δανείων στον ισολογισμό της. Με αυτό τον τρόπο θα επιβραδυνόταν η διαδικασία των εκποιήσεων, αφού θα δινόταν ο απαραίτητος χρόνος και η ευχέρεια στους δανειολήπτες για να ανταποκριθούν, με κάποιο τρόπο, στις υποχρεώσεις τους.

Παρόλα αυτά, ο διαχωρισμός δεν έγινε διότι οι μεγαλο-οφειλέτες φοβούνταν ότι θα χάσουν τις περιουσίες τους (που δεν είναι δικές τους), αφού θα ασκείτο περισσότερη πίεση για εξυπηρέτηση των μεγάλων «κόκκινων» δανείων ενώ παράλληλα, οι μικρο-οφειλέτες θα αποτελούσαν μικρότερο πρόβλημα για την ίδια την τράπεζα.

Συνεπώς, αν οι μεγαλο-οφειλέτες άσκησαν τότε πιέσεις προς την κατεύθυνση του μη διαχωρισμού, αυτή η ενέργεια ενδέχεται να γυρίσει μπούμερανγκ και να πλήξει τους ίδιους, όταν θα τεθεί σε ισχύ ο νόμος για τις εκποιήσεις, διότι πλέον δεν θα έχουν χρόνο για εξεύρεση τροπών διακανονισμού σε σχέση με την εξυπηρέτηση των δανείων τους, όπως θα συνέβαινε στην περίπτωση του διαχωρισμού και της μεταφοράς των μη εξυπηρετούμενων στην «κακή» τράπεζα.

Καθυστέρηση στην εφαρμογή του νόμου για εκποιήσεις

Η καθυστέρηση που παρατηρείται σήμερα, αναφορικά με το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις, ευνοεί και πάλιν τους μεγαλο-οφειλέτες, την ώρα που τα κόμματα μάχονται για την προστασία της πρώτης κατοικίας των χαμηλότερων στρωμάτων (και δεν εξετάζω αν το κάνουν ανιδιοτελώς). Το σύστημα φαίνεται να ευνοεί για άλλη μια φορά όσους ευθύνονται περισσότερο για την κακή κατάσταση των τραπεζών και αυτό φαίνεται από την αδυναμία εξεύρεσης τρόπου για διασφάλιση της πρώτης κατοικίας και των φτωχών, οι οποίοι, εξαιτίας της οικονομικής κατάστασης στην οποία περιήλθε ο τόπος, αδυνατούν εκ των πραγμάτων να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.

Αν καθίστατο δυνατή η προστασία της πρώτης κατοικίας, με την προϋπόθεση ότι ο δανειολήπτης είναι, για παράδειγμα, άνεργος, χαμηλο-εισοδηματίας, συνταξιούχος,  χωρίς άλλη γη και χωρίς καταθέσεις, τότε ο νόμος θα τίθετο άμεσα σε εφαρμογή και  οι τράπεζες θα πίεζαν τους μεγαλο-οφειλέτες να αποπληρώσουν τα δάνεια τους. Για τους «μικρούς», θα βρίσκονταν άλλες συμβιβαστικές λύσεις με βάση τα οικονομικά τους δεδομένα.

Με αυτό τον τρόπο, η ανησυχία του κόσμου για τις κατασχέσεις σπιτιών, θα διασκεδαζόταν κάπως ενώ παράλληλα, τα χαμηλότερα στρώματα δεν θα αντιδρούσαν και θα πίεζαν τα κόμματα να εγκρίνουν και να θέσουν άμεσα σε εφαρμογή το νόμο για τις εκποιήσεις  ώστε να πάψουν να ευνοούνται οι μεγαλο-οφειλέτες.

Συνεπώς, έχω την εντύπωση ότι δικαίως τα κόμματα και ο κόσμος φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη (μαζικών εκποιήσεων), αφού τα δεδομένα (ή η ιστορία) δείχνουν ότι στο βωμό της προστασίας των «μεγάλων», θυσιάζονται όλοι οι υπόλοιποι.

ΥΓ1: Πώς το ένα φέρνει το άλλο! 

athanasiout@sigmalive.com

 

 


Top