Θανάσης Αθανασίου «Αν ο κόσμος θέλει ενόχους, δώστε του ενόχους»

«Αν ο κόσμος θέλει ενόχους, δώστε του ενόχους»

Ο Θανάσης Αθανασίου είναι δημοσιογράφος του Sigmalive


NameΔιυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες. Οι πολίτες δεν πήραν αυτό που ήθελαν, ούτε εκτονώθηκε η οργή, ούτε αποδόθηκε δικαιοσύνη με τη δίωξη μερικών υπόπτων για τον κατακλυσμό των σκανδάλων και την οικονομική κατρακύλα του τόπου.

Ο κόσμος θέλει να δει στον τοίχο τους υπεύθυνους για την καταστροφή και συγχρόνως αντιλαμβάνεται, βεβαίως, ότι ως «υπεύθυνοι» δεν ορίζονται μόνο αυτοί οι πέντε-δέκα, που μονοπωλούν την επικαιρότητα. Οι πολίτες είναι διψασμένοι για «αίμα» απατεώνων και θέλουν εκδίκηση για την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει, έστω και με τη διαχρονική ανοχή ή/και άγνοια τους.

Παραμονεύει ωστόσο ο κίνδυνος της μετατόπισης της εστίασης από τα μεγάλα σκάνδαλα στα μικρότερα και από τα μικρότερα στα ευτελή, ή ακόμη και η ολοκληρωτική μετατόπιση από θέματα που υφίστανται, σε θέματα –θεάματα. [Ένα παράδειγμα «κατασκευής θεάματος» μπορεί, με πάσα επιφύλαξη, να είναι η προσπάθεια εμπλοκής στο σκάνδαλο του ΣΑΠΑ, του Αντρέα Φακοντη, την ώρα που ο Φακοντης  κατήγγειλε το θέμα του ΣΑΠΑ ήδη από το 2012].

Όλα θέμα ισορροπιών...

«Αν ο κόσμος θέλει ενόχους, δώστε του ενόχους μέχρι να χορτάσει». Λίγο-πολύ, με αυτό τον τρόπο επιχειρεί η εξουσία να διαχειριστεί το μένος της κοινής γνώμης και με αυτό τον τρόπο λειτουργεί προς εκτόνωση του θυμού των πολιτών. Δυστυχώς, όμως, για την ίδια την εξουσία, η κοινή γνώμη έπαψε να αποτελείται από εύκολα «χειραγωγίσιμα όντα», αλλά απαρτίζεται πλέον από καχύποπτους-μορφωμένους πολίτες με κρίση.

Φαίνεται  ότι η κοινή γνώμη ανάγκασε την ηγεσία να κινητοποιηθεί, και έστειλε το μήνυμα ότι «αν δεν αναλάβετε δράση, τότε το μέλλον σας διαγράφεται χλωμόν». Το «φτάνει ως εδώ» του  λαού λειτουργεί ως μοχλός πίεσης πάνω στην εξουσία, τύπου «αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία/προειδοποίηση πριν τη μεγάλη έκρηξη».

Φούσκα yok, κάτι πρέπει να γίνει...

Η μερίδα της ελίτ, που βρίσκεται στην εξουσία (και όχι κατ’ ανάγκην μόνο η κυβέρνηση, αλλά όσοι κατέχουν πόστα-«κλειδιά»), δεν επιθυμεί πραγματικά, υποπτεύομαι, να πατάξει τη διαφθορά και να απειλήσει τους «συνομοταξίτες» της, συν-δημιουργούς του «σάπιου κατεστημένου», όμως, όταν η άλλη επιλογή είναι η αποκαθήλωση ως αποτέλεσμα ορατής επικείμενης κοινωνικής έκρηξης, τότε θα προτιμήσει να κυνηγήσει  κάποιους «εύκολα προσβάσιμους» ή πιο «ευάλωτους», προς τέρψη του καθολικού αισθήματος των πολιτών για δικαίωση. Υπό μία έννοια, μια μερίδα της εξουσίας, που έχει τη δύναμη, θα προτιμήσει να κυνηγήσει εκείνους, οι οποίοι όταν «ανοίξουν το στόμα τους», θα εκστομίσουν «διαχειρίσιμες» κατηγορίες.

Στόχος, νομίζω, είναι η εξεύρεση τρόπου αποκατάστασης του περί δικαίου αισθήματος του λαού, με τις λιγότερο, όμως, δυνατές απώλειες για την εξουσιαστική ελίτ, η οποία αντιλήφθηκε ότι οι απώλεια «μελών» της είναι αναπόφευκτη και αναγκαστικά συμβιβάζεται και προχωρεί με αυτά τα δεδομένα.

Τίθεται, λοιπόν, θέμα ισορροπιών και μετριασμού της ζημιάς για την εικόνα της εξουσίας, η οποία ενδεχομένως είναι ανάλογη του πολιτικού ή οικονομικού υποβάθρου των «θυμάτων-θυτών» και εξαρτάται από τα συμφέροντα, όπως διαμορφώνονται τη δεδομένη χρονική περίοδο.

Μεταβατική περίοδος…

Η διαφθορά και η διαπλοκή είναι διαχρονικές «ασθένειες» του συστήματος και δεν αποτελούν σύμπτωμα των καιρών μας. Στο παρελθόν, όμως, υπήρχε η δυνατότητα συγκάλυψης. Η ανάληψη ρίσκου γινόταν με προθυμία, αφού οι κίνδυνοι έκθεσης ήταν περιορισμένοι. Ο λαός δεν ήταν αγανακτισμένος, ούτε εξαθλιωμένος και ως εκ τούτου οι αντιδράσεις, στις όποιες παρατυπίες, ήταν μεμονωμένες και δεν δινόταν ιδιαίτερη σημασία στους «λίγους ιδιότροπους που εκατσιαρίζαν».

Ο κόσμος όμως δεν ικανοποιείται πλέον από την τιμωρία του κάθε ενόχου, αλλά ζητά επιτακτικά τη λήψη δραστικότερων μέτρων, όπως τη δήμευση των περιουσιών όλων όσοι ενέχονται σε σκάνδαλα και καταδικάζονται για αυτά.

Ο ΔΗΣΥ αντιλήφθηκε τη λαϊκή αυτή απαίτηση και ως εκ τούτου κατέθεσε πρόταση για δήμευση της περιουσίας, η οποία αποτελεί προϊόν μίζας. Παρόλο, που οι «καταθέτες» της πρότασης βελάζουν με τα πρόβατα και τρώνε με τους λύκους, εντούτοις η κίνηση αυτή δείχνει ότι τα κόμματα άρχισαν σιγά –σιγά να αντιλαμβάνονται ότι οι δέκτες τους δεν προέρχονται από τη μακρινή δεκαετία του 1930 ή του 1950, ούτε έχουν το ίδιο μορφωτικό υπόβαθρο με τους πολίτες μιας άλλης εποχής. Αντίθετα, αναγνωρίζουν την προσπάθεια μετατόπισης της εστίασης και το επισημαίνουν με την κάθε ευκαιρία.

Το μοναδικό συμφέρον για την εξουσία είναι η αποτροπή μιας μεγάλης κοινωνικής έκρηξης, που θα έχει ως συνέπεια "μη συμφέρουσες" ανατροπές. Η φούσκα μέσα στην οποία ζούσαν ευτυχισμένοι οι περισσότεροι, έσκασε και η εξουσία καλείται να βρει άμεσα τρόπους διαχείρισης της οργής των πολιτών, ήτοι, τρόπους διαχείρισης της νέας κατάστασης. Θα τα καταφέρει; Οψόμεθα…

ΥΣ Για να μην είμαι, όμως, και αχάριστος, υπάρχει μια ενθαρρυντική προσπάθεια απόδοσης ευθυνών, ανεξαρτήτως κινήτρων. Παρόλα αυτά, ΔΕΝ είναι αρκετή αυτή η προσπάθεια. Ας μην ξεχνάμε τα σκάνδαλα δισεκατομμυρίων. Και η απαίτηση για δήμευση χωρίς καμιά υπαναχώρηση.

athanasiout@sigmalive.com

 


Top