Θανάσης Αθανασίου "Πόλεμος ρητορικών" κατά την Προεδρία Χριστόφια

"Πόλεμος ρητορικών" κατά την Προεδρία Χριστόφια

Ο Θανάσης Αθανασίου είναι δημοσιογράφος του Sigmalive


NameΟ τρόπος με τον οποίο (δια)χειρίστηκε τον τραπεζικό τομέα (τα λάθη του τραπεζικού τομέα κατ΄ακρίβεια) και κατ’ επέκταση την κυπριακή οικονομία, ο Δημήτρης Χριστόφιας, θυμίζει πόλεμο "ρητορικών'.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή (από τότε που άρχισε να φαίνεται, τέλος πάντων, το πρόβλημα των τραπεζών)

Το 2008, ο Δημήτρης Χριστόφιας (λόγω της ιδιότητας του πλέον ως Πρόεδρος) αντιλήφθηκε το "πάρτι" κακοδιαχείρισης που γινόταν διαχρονικά στις τράπεζες και που οδήγησε στη σημερινή καταστροφή.

Δεδομένης όμως της «ιδεολογίας» ή «αγκυλώσεων» ή όπως θέλετε πείτε το, ο Χριστόφιας δεν επρόκειτο να δεχθεί (εύκολα) να στηρίξει τους «εκπροσώπους του καπιταλισμού», ήτοι τις τράπεζες.

Προόριζε το δημόσιο χρήμα για κοινωνικές παροχές. Αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής Χριστόφια ήταν, μέχρι το 2012, η δραματική μείωση της ρευστότητας των δημόσιων ταμείων. Εξέλιξη που δεν θα αποτελούσε πρόβλημα αν οι τράπεζες λειτουργούσαν δεοντολογικά και δεν χρειάζονταν στήριξη. Ή ίσως να αποτελούσε μακροπρόθεσμα εάν δεν αναπληρωνόταν το κενό.

Πότε άρχισε να χάνει το παιχνίδι ο Χριστόφιας …

Μετά από πιέσεις και αφού η κατάσταση έφθασε στο απροχώρητο, τον Ιούλιο του 2012, η Λαϊκή τράπεζα έλαβε κρατική στήριξη ύψους 1,8 δισ. ευρώ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς τα ταμεία του κράτους, μετά από αυτή την εκταμίευση, έμειναν άδεια και δεν υπήρχαν χρήματα για τη στήριξη της Τράπεζας Κύπρου.

Ρητορική υφιστάμενου οικονομικού συστήματος VS "ρητορική" Χριστόφια

Ουσιαστικά όμως ο λόγος για τον οποίο ευθύνεται ο Χριστόφιας, με βάση τη ρητορική του καπιταλισμού, είναι διότι δεν άφησε αρκετά χρήματα στα ταμεία για να καλύψει τα κενά που δημιουργήθηκαν από τις εγκληματικές πρακτικές των τραπεζών.

Ο Νομπελίστας οικονομολόγος  Χ. Πισσαρίδης υποστήριξε τη θέση ότι η ευθύνη του κράτους/δημοσίου, εκείνη την περίοδο, εντοπίζεται στο γεγονός ότι ξόδεψε τα χρήματα σε κοινωνικές παροχές και δεν έμειναν αρκετά χρήματα για να καλύψει στη συνέχεια το κενό που δημιουργήθηκε από τα λάθη του τραπεζικού τομέα.

Με βάση όμως την ιδεολογία της τότε κυβέρνησης, αυτό δεν αποτελούσε έγκλημα ή παράληψη, αφού η κυβέρνηση Χριστόφια δεν ένοιωθε υποχρεωμένη να στηρίξει τις τράπεζες, οι οποίες είναι εταιρείες και όφειλαν να πληρώσουν για τα λάθη και τα ρίσκα τους.

Εντούτοις, το πρόβλημα δεν σταμάτησε εκεί διότι, κακώς ή καλώς, στο υφιστάμενο οικονομικό οικοδόμημα, όταν οι τράπεζες κινδυνεύουν, τα κράτη οφείλουν να τις στηρίξουν διότι σε αντίθετη περίπτωση, καταρρέει ολόκληρο το σύστημα. Αυτή την «αδιανόητη» θέση δεν την αποδέχτηκε ποτέ ο «ξεροκέφαλος» και «εκτός τόπου και χρόνου» τέως Πρόεδρος.

Εδώ όμως προκύπτει και άλλο ένα θέμα. Αν ο Χριστόφιας δεν ακολουθούσε την πολιτική που ακολούθησε, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η μείωση της ρευστότητας των δημόσιων ταμείων, ή αν αποτεινόταν έγκαιρα στην τρόικα, (εφόσον άδειασαν τα ταμεία) και εξασφάλιζε κεφάλαια για την κάλυψη των κενών που δημιουργήθηκαν από τις εγκληματικές ενέργειες των τραπεζιτών, τότε το πρόβλημα θα συνέχιζε μεν να υφίσταται, θα έμπαινε δε κάτω από το χαλί. Ουσιαστικά θα πολεμούσε τα συμπτώματα (οικονομική κατρακύλα), όχι όμως τη ρίζα (τραπεζικές πρακτικές, δάνεια χωρίς εξασφαλίσεις, επεκτάσεις, ανάληψη τεράστιων ρίσκων κλπ κλπ).

Επιπλέον, οι πολίτες δεν θα μάθαιναν ποτέ για το πάρτι που γινόταν στις πλάτες τους τόσα χρόνια (με την ανοχή και συμμετοχή τους ενίοτε) . Θα συνέχιζαν οι πολίτες να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, με τη δαμόκλειο σπάθη ενός ενδεχόμενου μελλοντικού κραχ να επικρέμεται 24/7 πάνω από τα κεφάλια μας.

Θα είχαν παράλληλα οι πολίτες να πληρώσουν την τρόικα, επωμιζόμενοι το βάρος της στήριξης των τραπεζών. Θα ήταν αναγκασμένοι οι πολίτες να υποστούν τη λιτότητα και το χρέος των τραπεζών και επιπλέον δεν θα γνώριζαν ούτε το γιατί!

Το θέμα είναι ότι οι τράπεζες, με μια τέτοια στήριξη, θα απαλλάσσονταν προσωρινά από τον  κίνδυνο κατάρρευσης, θα συνέχιζαν όμως την εφαρμογή των ίδιων πρακτικών που οδήγησαν στην καταστροφή (ρίζα), με αποτέλεσμα, η Κύπρος να αντιμετωπίζει εσαεί τον κίνδυνο ενός ενδεχόμενου κραχ, παρά τη στήριξη που θα είχε δοθεί. Εκ κατακλείδι, η οικονομική κατάρρευση και η λιτότητα ήταν δεδομένη, είτε με τον ένα τρόπο είτε με τον άλλον.

YΣ: Ούτε συμφωνώ ούτε διαφωνώ με τα πιο πάνω. Έκαμα απλώς μια διαπίστωση.

ΥΣ1.Βεβαίως δεν λέω «ευτυχώς που καταστραφήκαμε για να δούμε ποιος φταίει».

ΥΣ2: Ας μη ξεχνάμε τη ζημιά που προκάλεσε στην Κύπρο το PSΙ, με τη συγκατάθεση Χριστόφια, όμως και πάλιν δεν το προκάλεσε, αλλά ήταν θέμα διαχείρησης. (Δεν εξετάζω αν είχε άλλη επιλογή ή αν μπορούσε να ζητήσει αντισταθμιστικά).

YΣ: Βέβαια, το «σωστό» θα ήταν να υπήρχαν τα χρήματα για στήριξη των τραπεζών και παράλληλα, να «έπεφταν κεφάλια» των υπευθύνων τραπεζικών παραγόντων. Όμως, είμαστε στην Κύπρο και οι αρμόδιοι ανώτατοι πολιτικοί άρχοντες δεν έχουν τις γνώσεις και την εμπειρία για να πολεμήσουν το θερκό.

Follow me on Twitter AthanasiouTh

athanasiout@sigmalive.com

 


Top