Πέτρα Αργυρού Αληθινές ιστορίες στο Γενικό Νοσοκομείο

Αληθινές ιστορίες στο Γενικό Νοσοκομείο


Ιστορία No 1:
 
*** Τη σιωπή στο άχαρο δωμάτιο του νοσοκομείου έσπαζε το βουβό κλάμα μιας γυναίκας κατάκοπης της ζωής και του μόχθου. Τα σωληνάκια με τους ορούς και τα λοιπά συμπράγκαλα δεν της επέτρεπαν ιδιαίτερες κινήσεις…
 
*** “Τι είναι γιαγιά μου; Χρειάζεσαι κάτι;”.
“Μην τη λαμβάνετε και πολύ υπόψη, έχει άνοια”, ακούστηκε μια φωνή από το βάθος του διαδρόμου.
 
*** Κι όμως… Εκείνο το βλέμμα, το βαθύ μπλε και κουρασμένο, βροντοφώναζε “έλα!”. Τα χείλη, διψασμένα. Της τα βρέχει με λίγο νερό και ήταν σαν να άνοιξαν οι κρουνοί της ευγνωμοσύνης. Του αρπάζει το χέρι και του το φιλά. Τον κάνει χίλια κομμάτια.
 
*** Οι μέρες περνούσαν, μα η γιαγιούλα έμενε μόνη, αφημένη, ξεχασμένη…
 
*** Δεν χρέωσε ποτέ τιμολόγιο, σ’ όσους απλόχερα πρόσφερε και έδωσε αγάπη στα παραγωγικά χρόνια της ζωής της.
 
*** Όμως, δεν υπάρχει άραγε ελάχιστη οφειλή; Ναι, για την ελάχιστη οφειλή μιλώ, προς εκείνους που μας γέννησαν και μας μεγάλωσαν.
 
*** Σημειώνω ότι αυτό δεν ήταν το μοναδικό τέτοιο περιστατικό, που ιδίοις όμμασι διαπίστωσα την τελευταία εβδομάδα στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.
 
Ιστορία Νο 2:
 
*** Είχε πατήσει χάμω τη μισοσβησμένη γόπα του τσιγάρου του κι ετοιμαζόταν ν' ανέβει στον θάλαμο, όπου βρισκόταν ο δικός του άνθρωπος.
 
*** Βυθισμένος στις σκέψεις και στα διαόλια του. Τον σόκαρε η διαπίστωση πως η ζωή είναι αρκετό να αλλάξει σε μια στιγμή. Το αύριο δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο με το χθες.
 
*** “Μπορείτε να μου δώσετε αναπτήρα;”, τον ρωτά μια κυρία όχι μεγάλη σε ηλικία. Βγάζει μηχανικά τον αναπτήρα και της τον δίνει, μα δεν είχε και διάθεση για πολλές κουβέντες.
 
*** “Κοίτα, παιδί μου, η ζωή δεν μένει ποτέ ίδια. Τα πάντα κινούνται και τα πάντα αλλάζουν”.
 
*** “Ναι, ναι”, της απαντά και πάει να της το κόψει.
 
*** “Ένα ακόμα θα σου πω, παιδί μου: Είναι άλλο να δέχεσαι τα προβλήματα και να τα αντιμετωπίζεις και είναι άλλο να επαναστατείς και να τα αντιμετωπίζεις. Πάντως, είναι καλή σήμερα η μέρα, παιδί μου”.
 
Ιστορία No 3:
 
*** Εάν οι σημερινοί “Πετροβολισμοί” δεν στηλιτεύουν το χάος στη δημόσια υγεία, αυτό οφείλεται στην κ. Χρυστάλλα. Βοηθό στον Ορθοπεδικό Θάλαμο Γυναικών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας.
 
*** Σε ένα μήνα αφυπηρετεί, όπως έχω μάθει. Όμως, η καλοσύνη, η υπομονή και η φροντίδα της παραμένουν, δεκαετίες μετά, ανεξάντλητες.
 
*** Σαν την κ. Χρυστάλλα, υπάρχουν και αρκετοί άλλοι από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Δεν συγκράτησα όλων τα ονόματα.
 
*** Από ηρωϊσμό κρατιούνται ακόμα τα δημόσια νοσηλευτήρια. Από ηρωϊσμό και μόνο.
 
*** Γι’ αυτό, κύριοι και κυρίες που κατέχετε την εξουσία, πολεμήστε τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τη μη υλοποίηση του ΓεΣΥ.
 
*** Στα συμφέροντα των ασφαλιστικών εταιρειών και των κλινικαρχών αναφέρομαι, και μη με αναγκάσετε να πω στοιχεία και ονόματα, διότι κάποιοι θα τρέχουν να κρυφτούν.
 
Παρεμπιπτόντως, πρόκειται για αληθινά γεγονότα -ανάμεσα σε πολλά άλλα- στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.

Top