Άντρη Κούννου Οι 13 αδικαίωτοι...

Οι 13 αδικαίωτοι...



Χτυπούν την πόρτα δεκατρείς! Δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που παρακολούθησα με δάκρια στα μάτια ένα ντοκιμαντέρ. Το σίγουρο όμως είναι, πως πρώτη φορά, έφυγα από μια αίθουσα προβολών χωρίς να έχω τη διάθεση να σχολιάσω τίποτα απολύτως. Σαν να μου κόπηκε η μιλιά.. Και δεν ήμουν η μόνη… παρόλο που η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη με κόσμο, δε μιλούσε κανείς. Κανείς! Όλοι είχαμε βουβαθεί..Ήταν όμως, μια σιωπή που έκρυβε πολλά…

Χωρίς αμφιβολία, η Αθηνά Κρικέλη με το «Χτυπούν την πόρτα 13», κατάφερε να μιλήσει στις ψυχές όλων, μέσα από τις προσωπικές συνεντεύξεις των συγγενών, εκ των οποίων κάποιοι μιλούσαν για πρώτη φορά. Μέσα από το ντοκιμαντέρ, δε μαθαίνεις κάτι καινούργιο όσον αφορά την τραγική ιστορία στο Μαρί, αφού ουσιαστικά γίνεται μια ανασκόπηση γύρω από το παρασκήνιο της τοποθέτησης των εκρηκτικών, στη Ναυτική Βάση Ευάγγελος Φλωράκης, με τις «υπεύθυνες διαβεβαιώσεις» των αρμοδίων για σωστούς χειρισμούς. Παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ όμως, ξαναζείς από την αρχή τα γεγονότα.. Ανατριχιάζεις..Λυπάσαι..Συμπάσχεις.. Και μετά, θυμώνεις, αγανακτείς, για την απαράδεκτη ανοχή σου! Την ανοχή ΜΑΣ.. Τι κάναμε από τότε; Αυτές οι διαμαρτυρίες ήταν και τέλος; Θα θυμόμαστε πια την φρικτή τραγωδία κάθε 11η Ιουλίου; Σκεφτόμουν καθ’όλη τη διαδρομή για το σπίτι μου...

Στο μυαλό μου αντηχούσε συνεχώς η λέξη «ΑΘΑΝΑΤΟΙ». Ξαναπερνούσαν από μπροστά μου οι εικόνες των υγγενών, που περιμένουν καρτερικά δικαίωση... Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες τους… Το μεγαλείο της ψυχής τους! Η άψογη συμπεριφορά τους. Η ιώβεια υπομονή τους. Η αξιοπρέπειά τους!

Θυμήθηκα τον παππού και τη γιαγιά μου.. Πάντα μαυροφορεμένοι, πάντα θλιμμένοι μετά το χαμό του  19χρονου παιδιού τους το ’74. Δεν δικαιώθηκαν ποτέ.  Ούτε καν όταν βρέθηκαν τα οστά του παιδιού τους δε ζούσαν  για να παραστούν στην κηδεία, που δεν μπόρεσαν να του κάνουν όταν έμαθαν ότι σκοτώθηκε στον πόλεμο. Έφυγαν μ’αυτό τον καημό…

Όταν πήγα σπίτι δε μπορούσα να κοιμηθώ.  Ένιωθα τύψεις..ενοχές.. θυμό! Μα πως μπορεί να συνέβη ένα τόσο τραγικό γεγονός στον τόπο μας και να το ξεπεράσαμε  τόσο απλά; Άραγε, αν ήταν άλλος ο πρόεδρος, τα πράγματα θα φτάνανε ποτέ σ’αυτό το ντοκιμαντέρ, που ναι μεν λέει τα γεγονότα ως έχουν, αλλά τάσσεται ολοφάνερα εναντίον του Χριστόφια; Κανείς δε μπορεί να το ξέρει με σιγουριά…

Πόσες ψυχές ακόμη πρέπει να μας χτυπήσουνε την πόρτα, για να αντιδράσουμε αληθινά; να σηκώσουμε το ανάστημά μας και να αλλάξουμε νοοτροπία; Πολύ φοβάμαι πως αν δεν ξεσηκωθούμε πραγματικά σ’αυτό τον τόπο, τα βάσανά μας είναι πίσω.. Έχουμε όμως πραγματικά τη δύναμη να το κάνουμε; Αύριο μπορεί να είμαστε εμείς στη θέση αυτών των χαροκαμένων συγγενών...
 


Top