Κωστάκης Αντωνίου Αυτοί είμαστε...

Αυτοί είμαστε...


Ασχολούμαι σήμερα με ένα θέμα καθαρά ποδοσφαιρικό, το οποίο όμως αγγίζει και τη γενικότερη  συμπεριφορά του λαού μας. Μία συμπεριφορά που πιστεύει πως η Κύπρος είναι ο ομφαλός της Γης, που ενοχοποιεί και τιμωρεί τους λιγότερο υπεύθυνους και χειροκροτεί τους περισσότερο υπεύθυνους και που η αλαζονεία και η έπαρση φθάνει μέχρι το σημείο απαξίωσης ακόμη και μεγαλύτερων και πολύ πιο  προηγμένων χωρών από τη δική μας. 
Μέσα σ' ένα δίμηνο, ένας προπονητής, ο Ολλανδός Μάριο Μπέιν, αξιολογήθηκε από εκείνους που τον προσέλαβαν ως ανίκανος να ηγείται στον τεχνικό τομέα τού ΑΠΟΕΛ και τον απεδέσμευσαν. Επειδή μέσα σε τρεις αγώνες η ομάδα δεν απέδωσε σύμφωνα με τις προσδοκίες των οπαδών της, επειδή οι οπαδοί τοποθετούνταν εναντίον του και ζητούσαν την απομάκρυνσή του και επειδή στον τελευταίο αγώνα το ΑΠΟΕΛ ηττήθη από μία ομάδα πιο προηγμένης ποδοσφαιρικής χώρας, όπως η Ρουμανία.
"Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο... Είμαι ο 14ος προπονητής σε τέσσερα χρόνια που απομακρύνομαι. Ο ΑΠΟΕΛ είναι πολύ καλός σύλλογος με φιλοδοξίες, αλλά πρέπει να καταλάβει ποιο είναι το επίπεδό του",  δήλωσε ο Μπέιν.
Παρακολουθώντας τα παιγνίδια του ΑΠΟΕΛ, έκρινα κι εγώ, με τις λίγες ποδοσφαιρικές μου γνώσεις, πως όντως ο Ολλανδός τεχνικός δεν μπόρεσε να δώσει στον ΑΠΟΕΛ το στίγμα που ανέμενε ο κόσμος του. Αλλά αν ήταν τόσο "λίγος" για το επίπεδο του ΑΠΟΕΛ, τότε ποία ευθύνη έχουν εκείνοι οι οποίοι τον επέλεξαν και του ανέθεσαν την ευθύνη να κάμει πιο μεγάλο τον ΑΠΟΕΛ; Αν ο Μπέιν είναι υπεύθυνος, τότε πόσο πιο υπεύθυνοι είναι εκείνοι που τον επέλεξαν; Και προεκτείνοντας το ερώτημα, λέγω: Αν ο λαός εκλέξει έναν  ανάξιο και ανεπαρκή ηγέτη, ποίος είναι ο περισσότερο υπεύθυνος; Ο ανεπαρκής ηγέτης, ή ο λαός που τον εξέλεξε ως επαρκή και άξιο;
Πληρώνει ο Μπέιν και παραμένουν άθικτοι όσοι τον επέλεξαν. Και ποιος κυβερνά ένα σύλλογο; Οι οπαδοί ή το Διοικητικό Συμβούλιο;
Ο ΑΠΟΕΛ έχασε μέσα στη Ρουμανία με το ισχνό 0-1. Η Ρουμανία έχει πλούσια ποδοσφαιρική ιστορία. Πολύ πλουσιότερη της Κύπρου. Αποτελεί τραγωδία μία ήττα, με αποτέλεσμα, μάλιστα, το οποίο μπορεί να ανατραπεί εύκολα μέσα στο ΓΣΠ; 
Αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε τα συναισθήματα των φίλων του ΑΠΟΕΛ. Συμμεριζόμαστε ακόμη ως ένα μεγάλο βαθμό και τις κρίσεις τους για τον Μπέιν. Οι επιτυχίες των τελευταίων χρόνων τούς γέμισαν υπερηφάνεια αλλά και μία δόση αλαζονείας, ότι περίπου έχουν εξελιχθεί σε "Μπαρσελόνα", η οποία ουδέποτε ηττάται. Δεν είναι έτσι τα πράγματα, όμως, όπως οι ίδιοι πιστεύουν. Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν και οι εκπλήξεις. Μεγάλες ομάδες μπορούν να χάσουν από μικρότερες, ακόμη και να αποκλεισθούν από ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Προπονητές που εξαρχής κρίνονται αχάπαροι, στη συνέχεια αποδεικνύονται αυθεντίες. Και προπονητές με περγαμηνές, κλείουν τη σεζόν ως αποτυχημένοι.
Σε όλες τις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες, δεν απολύονται προπονητές σε ένα δίμηνο. Δοκιμάζονται. Και οι υπεύθυνοι έχουν την αντοχή να δεχθούν τις αποτυχίες, ακόμη και τα μουρμουρητά των οπαδών τους. "Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο", είπε ο Μπέιν. Προφανώς επειδή στην Ολλανδία δεν συμπεριφέρονται με τη νοοτροπία των Κυπρίων. Γι' αυτό η Ολλανδία έχει τόσες περγαμηνές σε εθνικό και διασυλλογικό επίπεδο.
Δυστυχώς, εδώ είμαστε άλλη "πάστα" λαού. Εκρηκτικοί Ανατολίτες, που εύκολα μετατρέπονται σε καταθλιμμένους ανθρώπους. Περήφανοι αλλά όταν ξεπερνούμε τα όρια της υπερηφάνειας, καταλήγουμε στην αλαζονεία και στην υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων μας. Ανυπόμονοι να κρίνουμε και πανέτοιμοι να αποκεφαλίσουμε. Άτεγκτοι με τους λιγότερο υπεύθυνους, και έτοιμοι να απαλλάξουμε κάθε ευθύνης τούς περισσότερο υπεύθυνους. Υπερβάλλουμε το επίπεδό μας και υποτιμούμε το επίπεδο των άλλων.
Το θέμα δεν είναι αν σωστά ή λανθασμένα εκδιώχθηκε ο Μπέιν. Αυτό θα το δείξει ο χρόνος. Αλλά η ιστορία αντανακλά και στη γενικότερη συμπεριφορά των Κυπρίων. Άλλωστε το ποδόσφαιρο δεν είναι η αντανάκλαση της κοινωνικής συμπεριφοράς μίας κοινωνίας και του πολιτισμού ενός λαού; 
 

Top