Κωστάκης Αντωνίου Όταν ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ασχολείται με τα... λάστιχα!

Όταν ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ασχολείται με τα... λάστιχα!


Ακούσατε εσείς, Πρόεδρο κράτους, να ασχολείται και να προεδρεύει συσκέψεων  για το πού θα μεταφερθούν...ελαστικά; Πουθενά σε κανένα φυσιολογικό κράτος δεν συμβαίνουν αυτές οι κωμικές παραστάσεις. Πουθενά ένας Πρόεδρος κράτους, δεν ασχολείται με αυτές τις μικρολεπτομέρειες. Τις παραπέμπει προς λήψη αποφάσεων στους αρμοδίους λειτουργούς, ούτε καν στους Υπουργούς του. 
Αλλά εδώ δεν κατοικούμε σε φυσιολογικό κράτος. Ούτε έχουμε Προέδρους που σέβονται το λειτούργημα τους και ενεργούν με σοβαρότητα. Έχουμε Μπανανία της οποίας οι Πρόεδροι, έχουν κατά νούν, πώς θα αυξήσουν τις μετοχές τους σε κάποιο αριθμό υπηκόων τους, ή πώς θα ενισχύσουν τις προοπτικές τους ενόψει εκλογών. Συνεπώς προσωπικά δεν με εξέπληξε αυτή η κωμική παράσταση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ασχολείται με τα ...λάστιχα. 
Διερωτώμαι πολλές φορές, γιατί χρειάζεται τους Υπουργούς, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Αφού  όποιο πρόβλημα προκύψει,  αναλαμβάνει αυτός τη λύση του. Υπάρχει πρόβλημα στα νοσοκομεία; Συγκαλεί συσκέψεις να το λύσει, ο Πρόεδρος. Υπάρχει διαφορά με τους εκπαιδευτικούς; Τρέχει να τη διευθετήσει ο Πρόεδρος. Δεν λειτουργούν σωστά τα λιμάνια; Τρέχει στο λιμάνι να βρει λύσεις. Εκδηλώνεται διαφθορά στην Αστυνομία; Συγκαλεί σύσκεψη να την αντιμετωπίσει ο Πρόεδρος. Όλα τα  προβλήματα   παραπέμπονται προς λύση στον Πρόεδρο. Αλλά ερωτούμε εκ νέου: Τι τους χρειάζεται τους Υπουργούς ο Πρόεδρος; Αν είναι τόσο ανίκανοι να λύσουν προβλήματα της αρμοδιότητας τους, ας τους απολύσει. Διαφορετικά ας τους υποχρεώσει να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να λύουν τα προβλήματα που δημιουργούνται στους τομείς των οποίων προίστανται.
Είναι επιτέλους τόσο μεγάλο πρόβλημα  πού θα "μεταστεγασθούν" τα ελαστικά, ώστε να αναλαμβάνει να το λύσει ο Πρόεδρος; Δεν υπάρχει Επίτροπος Περιβάλλοντος, Υπουργός Εσωτερικών, κοινοτικές αρχές να επιληφθούν; Πρέπει να τρέξει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Δεν θα επιρρίψουμε πλήρη ευθύνη στον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Η τακτική αυτή ακολουθείτο επί γενέσεως Κυπριακής Δημοκρατίας. Θυμούμαι πως κάποτε είχε προκύψει πρόβλημα διάθεσης της κυπριακής σταφίδος. Και εκλήθη ο Μακάριος να το αντιμετωπίσει. Αυτή η τακτική, ακολουθείτο ως "ευαγγέλιο ορθής διακυβέρνησης" από όλους τους διαδόχους του. Αλλά ουδείς εξ αυτών, περιλαμβανομένου και του Νίκου Αναστασιάδη, αποφάσισε να την τερματίσει. Επειδή όλοι προσέβλεπαν στην αύξηση του κύρους(!) τους, και των μετοχών τους ακόμη  και στην πιο μικρή κοινότητα της Κύπρου.
Ακούσαμε τις τελευταίες μέρες τη θεωρία του "φυσιολογικού κράτους", υπό την έννοια ότι για να καταστεί η Κύπρος φυσιολογικό κράτος πρέπει να απαλλαγεί των τουρκικών εγγυήσεων και της παρουσίας τουρκικού στρατού.
Διερωτήθηκε κανείς αν   το υπάρχον κράτος, η Κυπριακή Δημοκρατία, είναι φυσιολογικό κράτος, ώστε να μπορεί σήμερα να στέκεται στα πόδια της και να περηφανεύεται ότι έστω και με τα τεράστια πολιτικά προβλήματα, αποτελεί σύγχρονο κράτος με σύγχρονους ηγέτες;
Μία Μπανανία είμαστε. Ένα δυσλειτουργικό κράτος χωρίς δομές, με λειψή δημοκρατία, με παντελή άγνοια των ταγών του ποιες είναι οι αρμοδιότητες τους,  με πλήρη αδυναμία να αντιμετωπίσουν προβλήματα, με νόμους που ψηφίζονται για να μην τηρούνται και ηγέτες κατώτερους των περιστάσεων που δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Είμεθα κράτος υπό κατάρρευση, σε όλους σχεδόν τους τομείς.
Τελικά προτού έρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα-αν έλθει ποτέ- που θα απαλλαγούμε εγγυητών και κηδεμόνων, οφείλουμε πρωτίστως να νοικοκυρευθούμε. Και οι ταγοί να αντιληφθούν  ο καθένας τον ρόλο του  και να αναλάβει τις ευθύνες του. Δεν μπορούμε να κορδώνουμε ότι αποτελούμε ευρωπαϊκό κράτος και στην ουσία να είμεθα κράτος Αφγανιστάν...

Top