Πολύβιος Αλεξάνδρου Τα μαύρα μας τα χάλια...

Τα μαύρα μας τα χάλια...


Λογικά και σήμερα θα έπρεπε να δώσουμε συνέχεια στην πολύ σπουδαία επιτυχία του Απόλλωνα, που στέφθηκε κυπελλούχος στην καλαθόσφαιρα μετά από 12 χρόνια. Στον κόουτς Παναγιώτη Γιανναρά, τους συνεργάτες του, στη διοίκηση, αλλά και στους καλαθοσφαιριστές της ομάδας της Λεμεσού, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Ίσως να ήταν οι μόνοι που πίστευαν από το καλοκαίρι ότι κάτι το καλό πήγαινε να γίνει. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή συμπληρώθηκε και άρχισε προετοιμασία. Όμως, δεν μπορεί κανείς να μην κακίσει τη συμπεριφορά των οπαδών και των δύο ομάδων (Απόλλωνα-ΑΠΟΕΛ), που μετέτρεψαν τη γιορτή της καλαθόσφαιρας σε παρωδία.
 
Είναι γεγονός ότι το παιχνίδι «μύριζε» μπαρούτι εδώ και αρκετές ημέρες. Παρ’ όλα αυτά, αρκετός κόσμος δεν θέλησε να πιστέψει κάτι τέτοιο, με αποτέλεσμα να πάει στο γήπεδο συν γυναιξί και τέκνοις. Βλέπετε, ένας τελικός πάντα προσφέρεται να τον παρακολουθήσουν μικρά παιδιά. Να νιώσουν τον παλμό του τελικού, να χαρούν το παιχνίδι και στο τέλος να χειροκροτήσουν τον νικητή. Εκ των υστέρων, όμως, φάνηκε πόσο λάθος είχαν όλοι αυτοί που πήραν τα παιδιά μαζί τους. Διότι έδρασαν και πάλι οι χούλιγκαν, που θέλουν να παρουσιάζονται ως φίλαθλοι.
 
Να κάνουν τους νταήδες και να νομίζουν ότι ο κόσμος είναι δικός τους. Λες και θα πουλήσουν εξυπνάδα στα μικρά παιδιά,  που έβλεπαν τι εξελισσόταν με ανοικτό το στόμα, κλαίγοντας και  ζητώντας να φύγουν. Και εδώ έρχεται ο ρόλος της Αστυνομίας. Με όλον τον σεβασμό, αλλά δεν πάρθηκαν, κύριοι, τα απαιτούμενα μέτρα ασφαλείας. Μπορεί εκτός γηπέδου να ήταν ικανοποιητικά, αλλά εντός, δυστυχώς, αποτύχατε παταγωδώς.
 
Γνωρίζατε εκ των προτέρων ότι οι οργανωμένοι οπαδοί του Απόλλωνα θα έφταναν στο γήπεδο μετά την έναρξη του αγώνα, για λόγους ασφαλείας. Και τι έγινε; Υπήρξε σωματικός έλεγχος στις εισόδους; Πώς μπορούσαν να ελέγξουν όλον αυτόν τον κόσμο που έφτασε μαζικά με τα λεωφορεία; Το ένα πέταλο που αναλογούσε στον Απόλλωνα έμεινε «κλειστό» για λόγους ασφαλείας. Όμως, όταν κλείνεις ένα πέταλο, το κάνεις με όλη τη σημασία της λέξης και δεν τοποθετείς ένα μεταφερόμενο πλαίσιο διαχωρισμού χώρων και ένα άτομο της ιδιωτικής ασφάλειας να το προσέχει. Ειλικρινά, δεν χρειάστηκε και ιδιαίτερη προσπάθεια από τους φίλους του Απόλλωνα να το ρίξουν και να ακολουθήσει το έλα να δεις. Ρίξιμο φωτοβολίδων και από τις δύο κερκίδες, και ενώ προηγουμένως έγινε έλεγχος στις εισόδους. Έγινε; Μετά το πανδαιμόνιο έκαναν την εμφάνισή  τους η ΜΜΑΔ, η Πυροσβεστική αλλά και αρκετός αριθμός αστυνομικών εντός του γηπέδου. Η συνέχεια γνωστή. 
 
Τι μπορούμε, όμως, να πούμε στα παιδιά που έκλαιγαν; Να διαδραματίζονται σκηνές απείρου κάλλους μπροστά τα μάτια τους και να παρακολουθούν αποσβολωμένα; Και πώς θα πείσεις ένα παιδί να ξαναπάει σε αγώνα ντέρμπι, όχι για να κινδυνεύσει, αλλά για να χαρεί τη γιορτή; «Μπαμπά, δεν θέλω να ξαναπάω σε τέτοιο παιχνίδι»… 
 

Top