Πού πάτε, κύριε Πρόεδρε;

Είναι ακόμη νωπές οι μνήμες από την οδυνηρή περιπέτεια που βιώσαμε λόγω του διαβόητου σχεδίου Ανάν. Ενός σχεδίου που έπλασαν οι Βρετανοί, με αρχιτέκτονα το γνωστό διπλωμάτη λόρδο Χάνεϊ, και μας κάλεσαν ξαφνικά, και στην ουσία τελεσιγραφικά, να το αποδεχτούμε. Ήταν το σχέδιο εκείνο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των ανίερων απαιτήσεων και στοχεύσεων της τουρκικής κατοχικής δύναμης και των μακροπρόθεσμων ζωτικών, άνομων, πάντοτε, συμφερόντων των Βρετανών αποικιοκρατών.

Οι συνομιλίες, που επί μακρόν διεξήχθησαν και οι συνδιαλλαγές που διαμεσολάβησαν, τελούσαν σε μυστικότητα, με τη γνωστή επίκληση της εμπιστευτικότητας, και με το λαό να βρίσκεται σε άγνοια των βασικών πτυχών, προνοιών και παραμέτρων τους. Μέχρι που φθάσαμε στις 11 Νοεμβρίου, 2002. Που ο περιβόητος εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών κ. Άλβαρο Ντε Σότο, ο οποίος συμπεριφερόταν ως τοποτηρητής μας, παρέδωσε στους δύο συνομιλητές, τον κ. Γλαύκο Κληρίδη, εκπρόσωπο της ελληνοκυπριακής πλευράς και τον κ. Ραούφ Ντενκτάς, εκπρόσωπο της τουρκοκυπριακής πλευράς, το πρώτο σχέδιο που έφερε το όνομα του κ. Κόφι Ανάν.

Παντελώς απαράδεκτο

Το σχέδιο ήταν παντελώς απαράδεκτο. Ως προς την ουσία του γιατί ήταν προκλητικά ετεροβαρές για τη δική μας πλευρά. Ως προς τη δομή, την πληρότητα και τη βιωσιμότητά του, γιατί αποτελούσε μνημείο προχειρότητας και πρότυπο αλειτουργικότητας. Με κενά και ελλείψεις που το καθιστούσαν θνησιγενές από της αφύσικης συλλήψεώς του. Οι παραλλαγές του που ακολούθησαν, μέχρι που καταρτίστηκε, μέσα από πρωτοφανείς ερασιτεχνισμούς και προχειρότητες, το τέταρτο σχέδιο Ανάν, καθόλου δεν βελτίωσαν τις πρόνοιές του ούτε κάλυψαν τα κενά και τις κραυγαλέες ελλείψεις του. Αντίθετα, το κατέστησαν ακόμη πιο αλειτουργικό και προβληματικό, με διαρκή διαφοροποίηση των προνοιών του σε βάρος της δικής μας πλευράς.

Και φθάσαμε στο τραγικό τέλος. Με τη δική μας ηγεσία να αποδέχεται -αφελώς, επιπολαίως και ασυνέτως- την ανεκδιήγητη επιδιαιτησία του κ. Κόφι Ανάν, η οποία, καθώς στο τέλος απεδείχθη, με το πέμπτο και τελευταίο Σχέδιο του Αφρικανού Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ισοδυναμούσε με δική μας εθελούσια απόφαση για εθνική και φυσική αυτοχειρία.

Το δημοψήφισμα


Το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου, 2004, με το ηχηρό «όχι» του κυπριακού Ελληνισμού, δημιούργησε την εύλογη πεποίθηση ότι το σχέδιο Ανάν ανήκε πλέον στο εφιαλτικό παρελθόν. Και ότι είχε ήδη οριστικώς ενταφιαστεί. Ανεξαρτήτως των άθλιων φωνασκιών του Φερχόιγκεν και των αξιόμεμπτων καταγγελιών ανώτατου Κύπριου κομματικού ηγέτη, που ηγήθηκε της εκστρατείας τού «ναι», ο οποίος κατέδειξε πόσο δέσμιο είχε καταστήσει τον εαυτό του και πόσες φρούδες ελπίδες είχε δημιουργήσει στους έξωθεν πλαστουργούς και ρυμουλκούς της υπερψήφισης του διαβόητου ανανικού Σχεδίου.

Όμως, ο κυπριακός Ελληνισμός δεν καταξιώθηκε σύμφωνα με την πανηγυρικά διαδηλωθείσα θέλησή του. Η ηγεσία του δεν αξιοποίησε την απόφασή του. Και δεν τήρησε τις εν συνεχεία διακηρύξεις της περί σεβασμού της θέλησης, που ο λαός μας διαδήλωσε με την απορριπτική του ψήφο. Και το σχέδιο Ανάν του Χάνεϊ και του Ντε Σότο ούτε απεβίωσε ούτε ετάφη.

Απλώς βρικολάκιασε. Το επανέφεραν σιωπηρώς και εντέχνως, αλλά ουσιαστικώς και αναλλοιώτως, οι αμετανόητοι αμύντορες και ακαταγώνιστοι εραστές του: Ο νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δημήτρης Χριστόφιας, ο οποίος τήρησε με «ιερή» ευλάβεια την υπόσχεση που είχε δώσει από τότε στον κακοφανισμένο κομμουνιστή σύντροφό του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, δηλώνοντας δημόσια επί λέξει: «Ψήφισα όχι, για να τσιμεντώσω το ναι».

Και ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ κ. Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος, αν και δήλωσε «μετανιωμένος» για τις διεθνείς καταγγελίες του ότι σημειώθηκαν παρατυπίες στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, εν τούτοις στήριξε παρασκηνιακά την εκλογή του κ. Χριστόφια στο αξίωμα του Προέδρου και ποτέ δεν του άσκησε αυστηρή κριτική για το περιεχόμενο των γενναιόδωρων και εθνικά απαράδεκτων παραχωρήσεών του προς τον κ. Ταλάτ και, στην ουσία, προς την Τουρκία, για εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένη ψήφο, παραμονή 50.000 εποίκων, δημιουργία ομοσπονδοσυνομόσπονδου νέου κράτους από δύο ισότιμα συνεταιρικά κράτη, για το περιουσιακό και για την οικονομία. Τον μέμφθηκε μόνο για λανθασμένους χειρισμούς αφού αυτά όλα τα έδωσε χωρίς ανταλλάγματα. Συνεπώς καλώς τα έδωσε, αφού και ποτέ δεν τον κάλεσε να τα αποσύρει.

Τα παθήματα δεν μας έχουν γίνει μαθήματα

Όμως, φαίνεται ότι, δυστυχώς, τα παθήματα δεν μας έχουν γίνει μαθήματα. Και ο Κυπριακός Ελληνισμός, μετά την οδυνηρή και πολύ επικίνδυνη για την εθνική και φυσική του επιβίωση περιπέτεια του εκτρωματικού σχεδίου Ανάν, που ερήμην του εσυρράφθη στα μέτρα των βρετανοτουρκικών συμφερόντων, οδηγείται και πάλι σε μια νέα, καθώς διαφαίνεται, χειρότερη, πιο οδυνηρή και πιο επικίνδυνη περιπέτεια. Εμφανώς και πασιδήλως οδηγούμαστε σε μια νέα έκδοση του σχεδίου Ανάν, προδήλως χειρότερη από την απορριφθείσα.

Ο άοσμος, αδαής και άσχετος διάδοχος του Κενυάτη Ανάν, Ασιάτης Μπαν Κι Μουν, ο οποίος ούτε αντελήφθη ούτε κατενόησε μήτε θα αντιληφθεί ποτέ την πραγματική ουσία του κυπριακού προβλήματος, έσπευσε να καλέσει επιτακτικά τις δύο πλευρές σε συνάντηση διαρκείας στην παρουσία και υπό την αιγίδα του, τον προσεχή Οκτώβριο. Αφού έθεσε και τα δύο πόδια του δικού μας συνομιλητή σε ένα παπούτσι. Και επέβαλε, στο μεταξύ, τις εντατικές συνομιλίες με τις συναντήσεις που γίνονται τρεις φορές τη βδομάδα, καταδήλως και πασιφανώς «τοις κείνων ρήμασι» υποκείμενος. Οι Τούρκοι, με τον θρασύτατο Νταβούτογλου, απειλούν ότι θα διακόψουν κάθε επαφή με την Ευρωπαϊκή Ένωση στη διάρκεια της εξάμηνης κυπριακής προεδρίας.

Οι Βρετανοί ρυμουλκούν τους Αμερικανούς και οι δύο μαζί ποδηγετούν τον ανεμοδαρμένο αδαήμονα κ. Μπαν να μας εξαποστείλει τις εκτός πλαισίου, ουσίας και ρόλου του και ενάντιες των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών, δίκην αδιαμφισβήτητου εντολέως, επιταγές του.

Επαυξάνει τους εκβιασμούς της


ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ και ταυτόχρονα, η Τουρκία κλιμακώνει τις απειλές και επαυξάνει τους εκβιασμούς της. Σε μια πολύ καλά οργανωμένη, αισχρή και ανήθικη, συγχορδία ώστε να επιβάλει λύση του κυπριακού προβλήματος που θα σημάνει την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και θα της ανοίξει διάπλατα την πόρτα προς την εκμετάλλευση, στην ουσία οικειοποίηση, των, όπως εικάζεται, πλούσιων κοιτασμάτων σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο, κοιτασμάτων που βρίσκονται στα χωρικά μας ύδατα. Η Τουρκία, βαρβαρική, ετσιθελική, παράνομη και ανήθικη όπως πάντοτε, αυτοπεριβεβλημένη τον αναχρονιστικό ρόλο του νεο-οθωμανικού περιφερειακού χωροφύλακα, προβαίνει στα διεθνώς χείριστα, απειλώντας ωμά και απροκάλυπτα την Κυπριακή Δημοκρατία. Επιχειρώντας εκβιασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκδηλώνοντας στρατιωτικές επικυριαρχικές προθέσεις εναντίον της Κύπρου και του Ισραήλ ευθέως, και της Ελλάδος εμμέσως.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα και υπό το κράτος αυτών των απειλών και των απροσχημάτιστων εκβιασμών, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας σύρεται κυριολεκτικά, αβούλως και ακόντως, σε έναν επιταχυνόμενο ψευδεπίγραφο διάλογο που μόνο τα εθνικά μας συμφέροντα και τα στοιχειώδη δίκαια και νόμιμα δικαιώματά μας δεν εξυπηρετεί: Ανέχεται τον Ερντογάν να μας υπαγορεύει τις κατακτητικές βουλιμίες του ευρισκόμενος παράνομα στα κατεχόμενα αιματοβαμμένα εδάφη μας. Και να επαναλαμβάνει την ξεκάθαρη θέση του υπερφίαλου Υπουργού του των Εξωτερικών ότι ούτε μια σπιθαμή εδάφους δεν θα μας επιστρέψει κι ότι ούτε ένας στρατιώτης του Αττίλα δεν θα υποχωρήσει από την Κύπρο.

Κι ο κ. Χριστόφιας, αντί να καταγγείλει τον τουρκικό απροκάλυπτο εκχυδαϊσμό και να υποχωρήσει από το διάλογο, αντί να συγκαλέσει Εθνικό Συμβούλιο και να ακολουθήσει μιαν αξιοπρεπή, αποφασιστική και εθνοπρεπή στάση και πολιτική, ρυμουλκείται, κυριολεκτικά, σε μια διαδικασία που η κοινή πολιτική λογική κραυγάζει ότι μας οδηγεί στο βάραθρο. Οδηγεί ο κ. Χριστόφιας την Κύπρο και το λαό μας σε μια πορεία που και οι πλέον πολιτικά αφελείς κατανοούν ότι μας επιφυλάσσει τα χείριστα, τα ταπεινωτικά και αφανιστικά.

Κι εμείς να αναφωνούμε αγωνιωδώς: Quo Vadis Domine;

ΤΟ ΧΕΙΡΙΣΤΟ και πλέον επικίνδυνο έγκειται στο γεγονός ότι ο κ. Χριστόφιας φέρεται, σύμφωνα με τα κοινά ανακοινωθέντα που εκδίδονται μετά τις συναντήσεις του με τον κ. Έρογλου, να έχει συναινέσει σε ρυθμίσεις και να έχει καταλήξει σε συγκλίσεις με το κατοχικό μίσθαρνο όργανο της Άγκυρας, σε ζωτικής σημασίας θέματα όπως η ασφάλεια και η εσωτερική διακυβέρνηση, ενώ έδωσε προτάσεις και θέσεις στα ύψιστης σημασίας ζητήματα του εδαφικού και του περιουσιακού. Ερήμην των ηγετών των πολιτικών κομμάτων. Ερήμην του Εθνικού Συμβουλίου.

Ερήμην και εν αγνοία του άμεσα ενδιαφερόμενου και πρωτευόντως δικαιούμενου να γνωρίζει κυπριακού Ελληνισμού. Κρίνοντας από τις μέχρι τώρα απαράδεκτες υποχωρήσεις του στα θέματα της οικονομίας, του συνταγματικού, του περιουσιακού και της εσωτερικής διακυβέρνησης, δικαίως και ευλόγως ανησυχούμε. Δικαίως και ευλόγως γιατί αμφισβητούμε -όχι τις προθέσεις- την πολιτική του κρίση, τις τεχνοκρατικές του ικανότητες και των συνεργατών του και τις ερμηνείες και εκτιμήσεις των συνεπειών των δεσμεύσεων που αναλαμβάνει.

Είναι, πλέον ή έκδηλον, ότι ο κ. Χριστόφιας μάς οδηγεί, χωρίς να το αντιλαμβάνεται ή χωρίς να το επιθυμεί, αλλά χωρίς να το αποφεύγει, σε μια νέας μορφής επιδιαιτησία. Μας οδηγεί ο κ. Χριστόφιας σε μια νέα διευθέτηση, η οποία θα αποτελεί τη χείριστη έκδοση του τρισκατάρατου σχεδίου Ανάν. Και ο λαός θα βρεθεί και πάλιν ενώπιον αξιοθρήνητων και καταστροφικών τετελεσμένων.

Τα οποία θα κληθεί να αποδεχθεί ή να απορρίψει κάτω από τα νέα στρατιωτικά τελεσίγραφα των νεο-οθωμανών, τις σατανικές πλεκτάνες των Βρετανών, τις ευλογίες των Αμερικανών και την αβουλία και απάθεια των Ευρωπαίων, οι οποίοι θα έχουν και το δικαιολογητικό της σύμφωνης γνώμης ή της δέσμευσης του ικανότατου Προέδρου μας. Όπως, ενδεχομένως, και της Ελλάδας. Κι εμείς να αναφωνούμε αγωνιωδώς: Quo Vadis Domine; Ειλικρινά, πού πάτε ή πού μας πάτε εν αγνοία μας, αξιότιμε Πρόεδρε κ. Χριστόφια; Αλήθεια, με ποιο δικαίωμα, με ποια συναίνεση και με ποιαν εξουδιοτότηση;

Εμείς, βροντοφωνάζουμε για να ηχήσει στο βαθμό και με την ένταση που πρέπει στ’ αφτιά του Προέδρου μας: Η Κύπρος δεν είναι αμπελοχώραφο κανενός. Ούτε, ασφαλώς, του οποιουδήποτε Προέδρου. Η Κύπρος ανήκει μόνο στον κυρίαρχο λαό της. Αυτόν που κληρονόμησε δικαιωματικά την ιστορία της. Αυτόν που γράφει με τον ιδρώτα και το αίμα του την εθνική μας ιστορία.

*Πρώην Υπουργός Οικονομικών
και Εσωτερικών και τέως Διοικητής
της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου

Top