Ναι στη διάσωση των πολυκατοικιών

Οργανώσεις της Λεμεσού σε πλήρη κινητοποίηση

Οι Λεμεσιανοί αντιτίθενται στην πρόθεση του Δήμου να κατεδαφίσει τα παλιά δημοτικά κτίρια στον Αϊ-Γιάννη

ΚΑΛΟΥΝ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ να μεριμνήσει για τη διατήρησή τους

Ναι στη διάσωση των τελευταίων εργατικών πολυκατοικιών του Αϊ-Γιάννη Λεμεσού, στην οδό Μισιαούλη και Καβάζογλου, δίπλα στην πρώην τουρκοκυπριακή συνοικία, είπαν πριν από λίγες ημέρες έντεκα οργανώσεις της πόλης που εναντιώνονται στην πρόθεση του Δήμου Λεμεσού να τις κατεδαφίσει, με στόχο την εμπορική αξιοποίηση του χώρου.

Η εναντίωσή τους αποτυπώνεται σε ψήφισμα που ενέκριναν σε μαζική τους συνέλευση και συνυπογράφουν οι οργανώσεις «Πλατφόρμα όχι στην κατεδάφιση», «Κίνηση Αρχιτεκτόνων Λεμεσού», «Παγκύπρια οργάνωση ελεύθερων επαγγελματιών μελετητών», «Πρωτοβουλία ενεργών πολιτών Λεμεσού», «Φίλοι της γης Κύπρου», «Terra Cypria - Κυπριακό Ίδρυμα Προστασίας του Περιβάλλοντος», «Πρωτοβουλία παρέμβαση για τα διατηρητέα Λεμεσού», «Επιτροπή Λεμεσού για το φυσικό περιβάλλον», «DoCoMoMo» (διεθνής οργανισμός για την καταγραφή, τεκμηρίωση και προστασία της μοντέρνας αρχιτεκτονικής), «SHHT International Cultural Association» και «Έλλοβος - για μια κοινωνία αυτάρκειας και αειφορίας».

Οι πρώτες εργατικές κατοικίες


Το ψήφισμα παραδόθηκε στον δήμαρχο Ανδρέα Χρίστου που, όπως πληροφορούμαστε, θα συναντηθεί στις 11 τρέχοντος με εκπροσώπους του Συνδέσμου Αρχιτεκτόνων Κύπρου και στις 27 τρέχοντος με εκπροσώπους του Συντονιστικού Συμβουλίου Πολιτιστικών Φορέων Λεμεσού, που επίσης αντιτίθενται στην κατεδάφιση των τριών τελευταίων διώροφων δημοτικών πολυκατοικιών, που σήμερα είναι ακατοίκητες και ερειπωμένες. Όπως αναφέραμε και σε ρεπορτάζ της «Σ» στην έκδοσή μας 20.10.2013, οι πολυκατοικίες αυτές υπήρξαν μέρος ενός συμπλέγματος που αποτελείτο από δύο ισόγεια και πέντε διώροφα κτίρια, από τα οποία κατεδαφίστηκαν τέσσερα κι αντικαταστάθηκαν από τρεις τεράστιες συμπαγείς πενταώροφες σύγχρονες. Ήταν οι πρώτες εργατικές κατοικίες στην Κύπρο, κτισμένες το 1948 επί δημαρχίας Πλουτή Σέρβα, για να στεγάσουν φτωχές οικογένειες εργατών.

Βιώσιμη, ευφάνταστη επανάχρηση


Στο ψήφισμά τους οι έντεκα οργανώσεις ζητούν όπως ο Δήμος Λεμεσού «αναθεωρήσει την απόφασή του για διατήρηση ενός μόνο μέρους τους, να μην προχωρήσει σε κατεδαφίσεις και να μεριμνήσει για τη συνολική διατήρησή τους». Επίσης ζητούν από τον Δήμο «να μεριμνήσει για τη διάσωση και βιώσιμη, ευφάνταστη επανάχρηση και των τριών κτιρίων που απέμειναν, με στόχο την κοινωνική αναβάθμιση της ευρύτερης περιοχής».

Οι οργανώσεις εκφράζουν την πεποίθηση ότι οι πολυκατοικίες αυτές «αποτελούν ιδιαίτερα αξιόλογο χαρακτηριστικό τοπόσημο και γνώρισμα της ταυτότητας της πόλης μας, ένα απαραίτητο συστατικό για την περιγραφή της εξέλιξης της Λεμεσού, μιας και εκεί βρίσκεται ένα κομμάτι από τις ρίζες μας. Θα πρέπει να επιστραφούν στην πόλη, μέσω νέων χρήσεων, ώστε να αποτελέσουν σημείο αναφοράς της δυτικής Λεμεσού».

Κοινωνικό - αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον

Σύμφωνα με το ψήφισμα, οι πολυκατοικίες του Αϊ-Γιάννη «παρουσιάζουν ειδικό ιστορικό και κοινωνικό ενδιαφέρον, γιατί άρχισαν να προγραμματίζονται και να ανεγείρονται, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε συνθήκες έντονων τεχνικών, οικονομικών και κοινωνικών ανακατατάξεων και επιπτώσεων, αστυφιλίας, καθώς και ανισοτήτων στην αναπτυσσόμενη τότε εμποροβιομηχανική πόλη. Τα πιο πάνω έλαβαν χώραν σε καθεστώς αποικιοκρατίας, με πρωτοβουλία, αγώνες και καταβολή μέρους των δαπανών από τον Δήμο Λεμεσού και αποτελούν τα πρώτα δείγματα κοινωνικής στέγης στην πόλη».

Προστίθεται ότι τα κτίρια αυτά «παρουσιάζουν ειδικό πολεοδομικό χαρακτήρα», γιατί «η μελετημένη επιλογή της θέσης του συγκροτήματος στον ιστό της τότε πόλης, κοντά σε βιομηχανικές μονάδες, σε αναπτυσσόμενες συνοικίες εργαζομένων, όπως και το μέτρο και ο ρυθμός στη χωροθέτηση των κτιρίων στο οικόπεδο, αποτελούν πρώιμους
πολεοδομικούς προβληματισμούς, ειδικά για τέτοιου είδους συγκροτήματα».

Αναφέρεται, τέλος, ότι οι πολυκατοικίες «παρουσιάζουν ειδική αρχιτεκτονική και πολιτιστική διακριτή αξία», γιατί «η ογκοπλαστική επίλυση των διώροφων κτισμάτων με ανεξάρτητες μονάδες ανά όροφο, εν σειρά, η αφαιρετική διάθεση και η απουσία διακοσμητικής προσπάθειας, πέρα από την επίτευξη συμμετρικού και σε μέτρο επαναλαμβανόμενου ρυθμού των δομικών τους στοιχείων, αποτελεί μια πρωτοποριακή για την εποχή της, στα τοπικά πλαίσια, λύση, στα μεταίχμια του μοντερνισμού, όσον αφορά την ανάγκη μαζικής κοινωνικής στέγασης, από δημόσιο φορέα».

Top