Υπάρξεις που δεν υφίστανται ούτε στα χαρτιά

Μάτωσε η καρδιά μου όταν διάβασα την ανακοίνωση της Κίνησης για Στήριξη, Ισότητα, Αντιρατσισμό, ότι την περασμένη Δευτέρα η κυπριακή κυβέρνηση απέλασε άλλους δέκα περίπου Κούρδους της Συρίας, κυρίως άτομα που είχαν συλληφθεί στη διάρκεια της εκδήλωσης διαμαρτυρίας τον περασμένο Ιούνιο, στη λεωφόρο Βύρωνος στη Λευκωσία.

Σκέφτομαι με λύπη τα βασανιστήρια που τους περιμένουν, την απόρριψή τους σαν ανθρώπινα σκουπίδια σε άθλιες φυλακές, όπου θα σαπίζουν για μέρες και μήνες αδίκαστοι, την απελπισία και τον τρόμο τους απέναντι στη βάρβαρη βία του συριακού καθεστώτος.

Πριν από διόμισι μήνες ένιωσα προσωπικά, πάνω στο πετσί μου, την παγωμένη πνοή της αυθαιρεσίας της mukhabarat, της ανελέητης μυστικής Αστυνομίας της Συρίας -έτσι που ακόμα με κάνει η σκέψη της να ανατριχιάζω- και νομίζω ξέρετε καλά τι εννοώ, γράφοντας αυτά που γράφω.

Η ΚΙΣΑ υπογραμμίζει ότι ανάμεσα στα άτομα που απελάθηκαν, υπήρχαν απάτριδες, αιτητές ασύλου των οποίων οι αιτήσεις δεν εξετάστηκαν ποτέ και άτομα των οποίων οι οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων και μικρών παιδιών, συνεχίζουν να διαμένουν στην Κύπρο. Η οργάνωση αναφέρει ότι «θεωρεί λυπηρό το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός Κούρδων της Συρίας έχει απελαθεί από την κυπριακή κυβέρνηση σε μια χώρα, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα δημοκρατών, συμπεριλαμβανομένων και αριστερών, παραβιάζονται συστηματικά, όπου αποδεδειγμένα και σύμφωνα με πληθώρα πληροφοριών από ανεξάρτητους οργανισμούς οι Κούρδοι και ιδιαίτερα οι πολιτικοποιημένοι και οι απάτριδες, υφίστανται διώξεις και σοβαρές και συστηματικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων τους δικαιωμάτων».

Ξέρω ότι αυτή δεν είναι η καλύτερη περίοδος για να περάσει η ΚΙΣΑ οποιοδήποτε μήνυμά της, με τον εκτελεστικό της διευθυντή Δώρο Πολυκάρπου να έχει συγκρουστεί πολιτικά με πολλούς στην έντονη δημόσια συζήτηση για το ζήτημα της μετανάστευσης. Όμως τίποτε δεν ακυρώνει την ηθική και πολιτική ισχύ αυτού του μηνύματος, καθώς αποκαλύπτει τη σκληρή πραγματικότητα μιας από τις χειρότερες δικτατορίες στον κόσμο που βρίσκεται εδώ δίπλα μας, σε απόσταση μισής ώρας αεροπορική πτήση.

Ξέρετε τι είναι οι απάτριδες σε αυτή τη χώρα των φιμωμένων και φοβισμένων ανθρώπων, που δεν διανοούνται να εκφράσουν δημόσια οποιαδήποτε άποψη, αν δεν είναι κολακευτική για το αστυνομικό κράτος; Είναι μισό εκατομμύριο Κούρδοι στα βορειοανατολικά της χώρας, που το καθεστώς αρνείται να τους παραχωρήσει τη συριακή υπηκοότητα, αφού τη στέρησε στους γονείς και στους παππούδες τους το 1962, με το πρόσχημα ότι είχαν περάσει παράνομα τα σύνορα προερχόμενοι από γειτονικές χώρες. Τους βάφτισε «αλλοδαπούς» και τους αποστέρησε από όλα τα πολιτικά τους δικαιώματα, μετατρέποντάς τους σε υπάρξεις που δεν υφίστανται, σε ζωντανά φαντάσματα χωρίς παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Πέρα από αυτούς, όλα τα μέλη της κουρδικής μειονότητας, περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι, υποφέρουν απαγορεύσεις που τους κάνουν πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, εφόσον δεν έχουν το δικαίωμα να μιλούν τη γλώσσα τους, να γράφουν βιβλία σε αυτήν, να δίνουν κουρδικά ονόματα στα παιδιά και στις επιχειρήσεις τους.

Το ουσιαστικό ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ότι η κυπριακή κυβέρνηση στέλλει πίσω στη Συρία τους πολιτικούς πρόσφυγες, Κούρδους ή και Σύρους που διαφώνησαν δημόσια με το καθεστώς, και αναγκάστηκαν να αυτοεξοριστούν για να σώσουν τη ζωή και την υγεία τους.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το καθεστώς «παράγει» πολιτικούς πρόσφυγες και εξαθλιωμένους μετανάστες, και τους κλοτσά αδιάφορα και ανέξοδα, στον κόσμο.

Με αυτή τη διεθνώς απομονωμένη και κακόφημη δικτατορία, που κατηγορείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι χρηματοδοτεί τρομοκρατικές οργανώσεις στη Μέση Ανατολή, σε συνεργασία με τη δίδυμη δικτατορία του Ιράν ενάντια στις μεγάλες δημοκρατίες της Δύσης, η κυπριακή κυβέρνηση -και όλες οι προηγούμενες από την εποχή του Μακάριου- έχει αγαστές σχέσεις φιλίας και συνεργασίας και τον περασμένο μήνα, της έστρωσε και κόκκινο χαλί και την υποδέχτηκε με τιμές και παρασημοφορήσεις στο νησί.

Να τη χαίρεται.

mardaf@hotmail.co.uk

Top