Μπαράκ Ομπάμα

Οι λόγοι της εκλογής του Μπ. Ομπάμα είναι πολλοί και σύνθετοι.
Ένας, από μόνος του, ή ο συνδυασμός ορισμένων από αυτούς, δεν αρκούν για να εξηγήσουν τη μεγάλη και ιστορική νίκη του.
Σταχυολογώντας κάποιους, θα μπορούσε, κανείς, να σταθεί στο γεγονός ότι, αντίθετα με τον ΜακΚέιν, μπόρεσε να εκφράσει πολλά πράγματα ταυτοχρόνως, να ενσαρκώσει τον πολιτισμικό και κοινωνικό υβριδισμό μιας εποχής, που δεν αντέχει τις μονομέρειες και τα μονοδιάστατα σχήματα. Και, μαζί μ’ αυτό, τις ελπίδες, τις προσδοκίες και τους προβληματισμούς πολλών ετερόκλητων ανθρώπων, πολιτικών ομάδων και κοινωνικών συνόλων, που ένιωθαν ετοιμόρροπα πάνω από το χάος μιας βαραθρωτικής οικονομικής πολιτικής και εκτεθειμένα στη θύελλα ενός άτεγκτου κοινωνικού εξοστρακισμού. Ο Ομπάμα είναι ένα είδος αντικριστού καθρέφτη, στο κάτοπτρο της διακυβέρνησης Μπους. Ένα είδος αντίστιξης στη μονωδία του ρεπουμπλικανικού μιλιταριστικού παραληρήματος και του ανερμάτιστου νεοφιλελεύθερου οίστρου που το υποστύλωνε.
Συγκίνησε ψηφοφόρους σχεδόν από όλα τα κοινωνικά στρώματα, τάξεις και ομάδες.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι κατάφερε να κινητοποιήσει, επαναφέροντάς τη στο προσκήνιο, μια τεράστια, κρίσιμη κοινωνική μάζα, που με την ορμή και την ώριμη απαίτησή της για πολιτική αλλαγή, του πρόσφερε το αναγκαίο πλεόνασμα ισχύος, το οποίο καθόρισε και το τελικό, εκλογικό αποτέλεσμα.
Το 66% των Αμερικανών ψηφοφόρων που κατήλθαν στις κάλπες είναι ποσοστό πρωτοφανές για την αμερικανική πολιτική ιστορία. Η προσέλευση, κυρίως, των νέων ψηφοφόρων, που ο αριθμός τους υπολογίζεται γύρω στα 10-12 εκ., εκ των οποίων πάνω από τα δύο τρίτα υπερψήφισαν τον Ομπάμα, αποτέλεσαν μια κρίσιμη δεξαμενή «εφεδρείας», που έκρινε, στο τέλος, και την πλάστιγγα. Αυτό το γεγονός, της «επαναπολιτικοποίησης» αδρανοποιημένων κοινωνικών στρωμάτων, σε συνδυασμό με τη δυναμική εμφάνιση μιας νέας γενιάς «ευαισθητοποιημένων ψηφοφόρων», αποτελεί, ίσως, ένα συντελεστή μετασχηματισμού του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, που βασίζονταν, ιστορικά, στη «δομική αποπολιτικοποίηση» της κοινωνίας και στη, με ελάχιστες ιστορικές εξαιρέσεις, «μη συγκρουσιακή» χειραγώγησή της. Το επίτευγμα του Ομπάμα είναι ότι κατάφερε, ακριβώς, να συζεύξει την απελπισία των αποξενωμένων κοινωνικά στρωμάτων με την ελπίδα μιας νέας πολιτικοποίησης. Μια πρόκληση, ίσως, να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε μια νέα πολιτική της ελπίδας;

Top