Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής

Με ευγνωμοσύνη και σεβασμό στεκόμαστε σήμερα εδώ, για να τιμήσουμε τον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα, τον θρυλικό Διγενή, προσπαθώντας να ανταποδώσουμε στο ελάχιστο την τιμή που έκανε στη γενιά της ΕΟΚΑ, όταν σε μια νύχτα τους μεταμόρφωσε σε επικούς ήρωες, στην τιμή ακόμα που έδωσε στον καθένα από μας σήμερα, να περηφανευόμαστε ότι είμαστε επίγονοι δικοί τους.

Ένας αγροτικός, υποταγμένος λαός γίνεται, με την καθοδήγησή του, Έλληνας μαχητής: Σαν αυτό τον μαχητή που διαβάζαμε σε Θερμοπύλες και Σαλαμίνες, χαράσσοντας έτσι στην ταυτότητά μας, ανεξίτηλα, τον Ελληνισμό μας. Μια πράξη που τη χρειαζόμαστε στη νεότερή μας Ιστορία, που μας επέτρεψε σήμερα να μη θεωρούμε ότι πατρίδα είναι ο χώρος όπου ο καθένας μας απλώς έτυχε να γεννηθεί ή να έχει το σπίτι του, αλλά ο χώρος τον οποίο υπεράσπισε με το αίμα του, που τον διεκδίκησε ως μέρος της ψυχής, του πολιτισμού και της ιστορίας του.

Γι' αυτό δεν ανταλλάσσεται, δεν μοιράζεται, δεν ξεπουλιέται. Και εδώ -είναι σημαντικό να λεχθεί- εκτείνεται σήμερα η προσφορά του Αγώνα και του Διγενή: όχι απλώς στα όσα μεγάλα και ηρωικά πέτυχε 56 χρόνια πριν, αλλά στο ότι αυτά λειτουργούν ακόμα ως ασπίδα και απόθεμα ψυχής για όσα μας βρήκαν και μέλλει ακόμα να αντιμετωπίσουμε.

Η μνήμη του στρατηγού Γεώργιου Γρίβα ΔΙΓΕΝΉ μας υπαγορεύει ότι χρειαζόμαστε τους Μεγάλους Ηγέτες. Διαχειριστές εξουσίας βρήκαμε πολλούς στη νεότερή μας Ιστορία, περιζήτητοι, όμως είναι οι ηγέτες, αυτοί που μπορούν να εμπνεύσουν το λαό για τα δίκαιά του, που δεν θα «ντρέπονται» για το τι θα πουν οι ξένοι, αν διεκδικήσουμε το σεβασμό της Ιστορίας και της αξιοπρέπειάς μας.

Με θλίψη ψυχής, παρατηρούμε ότι γίνεται εδώ και χρόνια και εντείνεται σήμερα με δημοσιεύσεις και βιβλία, μια προσπάθεια, όπως λένε οι συγγραφείς τους, «αποκαθήλωσης του Γρίβα». Ακριβώς γιατί αυτό που ο Διγενής ενέπνευσε και ρέει μέσα από τον Αγώνα στο αίμα μας ενοχλεί και εμποδίζει. Δεν είναι δύσκολο η Σχολή της ερμηνευτικής Ιστορίας, της προκρούστειας Ιστορίας και όχι της Ιστορίας των γεγονότων -του Μαχαιρά, του Λιοπετρίου, των ημιθέων στα φυλακισμένα μνήματα- δεν είναι, επαναλαμβάνω, δύσκολο σε αυτή τη δήθεν αποκαθηλωτική - ερμηνευτική ιστορία να σκιαγραφήσει αυθαίρετα και να διαστρεβλώσει -κατά πώς τη βολεύει- μορφές που έγιναν σημεία αναφοράς για αυτοπροσδιορισμό, όπως είναι αναμφισβήτητα αυτή του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή. Πίσω, όμως, από τις ερμηνείες, παραμένουν τα γεγονότα, όπως τα κατέγραψε η Ιστορία, όπως τα αφηγούνται και τα διατηρούν οι ζώντες ήρωες του Αγώνα, και συνεργάτες του Διγενή, οι ζώντες Αγωνιστές.

Ο Διγενής του Αγώνα της ΕΟΚΑ, ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας, δεν ήταν μόνο ο στρατηγός που νίκησε με τη στρατιωτική του μεγαλοφυΐα μια ολόκληρη αυτοκρατορία, όπως στη Βουλή των Ελλήνων μετά τον Αγώνα τιμητικά καταγράφηκε γι' αυτόν. Πέρα από τη στρατηγική του ιδιοφυΐα είχε τα ανυπέρβλητα χαρακτηριστικά του αληθινού ηγέτη. Ποια ήταν αυτά:

1. Πάνω από όλα «ήξερε να καθοδηγεί», όπως ο ίδιος απάντησε όταν του ειπώθηκε στην προπαρασκευή του αγώνα «Πού πας Γρίβα, ούτε 50 άνδρες δεν θα σε ακολουθήσουν». Τον ακολούθησε ένας ολόκληρος λαός. Ακόμη και αυτοί που τον αμφισβήτησαν στο ξεκίνημα του Αγώνα, που έκαναν λόγο για «ψευτοδιγενήδες», αναγκάστηκαν να ομολογήσουν δυο χρόνια αργότερα, σε επίσημη ανακοίνωσή τους, ότι «στη στάση μας έναντι της ΕΟΚΑ διαπράξαμε μια σειρά λάθη… υποτιμήσαμε σοβαρά το κίνημα, θεωρώντας το σαν κίνημα μερικών δεκάδων φανατικών της Δεξιάς».

2. Ακόμη, ο Διγενής ήξερε να αντιμετωπίζει τον «εχθρό» -καταπατητή της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του- χωρίς αισθήματα κατωτερότητας «τι θα πούνε τάχα οι ξένοι»: Γι΄ αυτό τους βροντοφώναξε από την αρχή: «Διεθνείς διπλωμάται, ατενίσατε το έργον σας. Είναι αίσχος εν εικοστώ αιώνι οι λαοί να χύνουν το αίμα των διά να αποκτήσουν την λευτεριά των». Με υποθήκη τα λόγια αυτά συμπληρώνουμε σήμερα «και είναι ακόμα μεγαλύτερο αίσχος στον 21ο αι. να μοιράζονται οι πατρίδες.

3. Έδινε ο Διγενής στο καθημερινό θρυλικές διαστάσεις, ένα ακόμη χαρακτηριστικό του μεγάλου ηγέτη. Σε αντίθεση με το σήμερα που ποτίζουμε τα ωραία και μεγάλα της ψυχής μας με χλεύη και ειρωνεία.

4. Πίστευε στο δίκαιο των αιτημάτων και του Αγώνα: Γι΄ αυτό και διακήρυξε «με την βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολόκληρου του Ελληνισμού». Ο Αγώνας της ΕΟΚΑ και η παρουσία του στρατηγού Διγενή μάς επέτρεψαν να είμαστε σήμερα περήφανοι, να πιστεύουμε ότι αποδείξαμε πως αξίζουμε κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο από αυτό που μας χαρίζεται: Μια λύση στο κοινοτικό κεκτημένο, με αξιοποίηση των προνομίων της Ευρώπης.

5. Είχε επομένως το μεγαλύτερο γνώρισμα του μεγάλου ηγέτη ο Στρατηγός Διγενής: Να μπορεί να εμπνέει με το όραμά του και να μένει σταθερός σε αυτό, χωρίς παλινδρομήσεις και υποχωρήσεις, Δεν αντιπροτείνει διλήμματα και εκφοβιστικές απειλές, όπως: αυτή είναι η τελευταία σας ευκαιρία - Πάρτε ό,τι μας δώσουν.

6. Παραμένει λοιπόν προσηλωμένος στο καθήκον, χωρίς την υστεροβουλία των ηθοβόρων καρεκλών, σε λημέρια αγωνιστή, να εμπνέει με το παράδειγμά του. Ένας Δικός μας συναγωνιστής με τα παλληκάρια του, αλλά και απόμακρος: Ένας αρχηγός που του αξίζει σεβασμός αλλά και δέος για το μεγαλείο των λόγων και των έργων του.

ΜΑΙΡΗ ΚΟΥΤΣΕΛΙΝΗ

Απόσπασμα ομιλίας που εκφώνησε η κ. Κουτσελίνη την περασμένη Κυριακή, στο μνημόσυνο του Διγενή στη Λεμεσό

Top